Lucky Shot

Twórczość K. Bromberg znam nie od dziś, chociaż przyznam, że nie miałam okazji czytać wszystkich jej publikacji, które zostały wydane w Polsce. Nie mogę się pochwalić nawet znajomością większości jej książek, ponieważ zanim sięgnęłam po ,,Lucky Shot", przeczytałam ich tylko pięć, ale nie zmienia to faktu, że już te kilka publikacji utwierdziło mnie w przekonaniu, że lubię jej pióro. Czy po zapoznaniu się z treścią tej książki podtrzymuje swoje zdanie? Już spieszę z wyjaśnieniem.

Głównymi bohaterami historii są Whitney Barnes i Alexander Hardy. Oboje związani są z piłką nożną. Ona prowadzi szkółkę piłkarską dla dzieci pochodzących z biednych lub patologicznych rodzin, natomiast on jest brytyjską gwiazdą tej dyscypliny -- zawodnikiem, którego młodzi adepci piłki nożnej podziwiają i darzą ogromną sympatią. Teoretycznie tych dwoje nigdy nie powinno się było spotkać, jednak los zdecydował inaczej. Alexander przeniósł się do USA, aby promować swoją dyscyplinę oraz zostać ambasadorem ligi MLS. Niby proste zadanie, prawda?

Nic bardziej mylnego. Hardy, jako rozpoznawalna osobistość ze świata sportu nie ma łatwego życia. Zarówno fani, jak i władze ligi patrzą na każdy jego krok i wychwytują nawet najmniejsze potknięcie z jego strony, więc gdy podczas jednego z wyjść wdał się w bójkę i przypadkowo trafił również dziewczynę, która mu towarzyszyła, rozpętało się wizerunkowe piekło. Czy Whitney pomoże mu odbudować zaufanie opinii publicznej? Po odpowiedź na to pytanie odsyłam was do lektury.

,,Lucky Shot" to jeden z tych romansów, które przyjemnie się czyta. Miejmy jasność -- nie jest to jakieś wybitne dzieło literatury, nie jest to nawet jeden z najlepszych romansów sportowych, jakie miałam okazję czytać, ale jest w tej historii coś, co przyciąga czytelnika jak magnes. Po przeczytaniu kilku początkowych rozdziałów miałam takie wrażenie, że jest to historia oparta na schemacie, który doskonale znam, i wiecie, co wymyśliłam? Jest to poniekąd historia Kopciuszka, tylko w nieco innej odsłonie. Nie mamy tutaj bajkowego księcia, tylko gwiazdę piłki nożnej, nie mamy macochy, ani dwóch okropnych sióstr, ale mamy kobietę, która nie miała w życiu lekko i to właśnie dzięki Aleksandrowi jej życie się odmieni.

Bardzo podobało mi się to, jak autorka ukazała zmianę ich wzajemnych stosunków, ponieważ na początku historii wcale nie pałali do siebie sympatią. Jednak wraz z postępem fabuły ich relacja się ocieplała, a oni zorientowali się, że są dla siebie kimś więcej niż tylko znajomymi z boiska.

Były w tej historii jednak również momenty, które irytowały. Przedstawianie tych samych scen -- łącznie z dialogami -- z dwóch perspektyw w pewnym momencie stało się po prostu nużące i w mojej ocenie zupełnie niepotrzebne, ale to oczywiście tylko moje zdanie.

Myślę, że lektura zyskałaby również na tym, gdyby autorka nakreśliła więcej scen dotyczących prosperowania akademii, ale z tej sportowej, a nie ekonomicznej strony. Szczegółowe treningi, interakcje z dziećmi mogłyby dodać tej książce nieco polotu.

Niemniej jednak całość bardzo mi się podobała, dlatego serdecznie zachęcam was do tego, aby przekonać się na własnej skórze, czy to lektura dla was.