Pan Róża

*współpraca reklamowa*

Czy lubicie jak wasz ulubiony autor/autorka eksperymentuje z gatunkami literackimi? Ja mówię czemu nie... Książka, która zainteresowała mnie opisem, okładka choć stonowana nie przyciągnęła zbytnio mojej uwagi, a historia naprawdę jest warta poznania. To powieść obyczajowa, w której poszukuje się sensu, miłości i samego siebie.

Agnieszka jest autorką kryminałów, jednak ostatnie wyniki sprzedaży pozostawiają wiele do życzenia, dlatego też dostaje zlecenie by napisać coś innego. Tym czymś innym ma być erotyk. Kobieta w sowim życiu znajduje się na życiowym zakręcie, a jej strefa uczuć jest dosłownie zmiażdżona przez rozwód i zdradę męża. Z pomocą przyjaciółki zaszywa się w przytulnym mieszkaniu by szukać weny, która w końcu nadchodzi. A wszystko przez dość nietypowego sąsiada. Niedługo później sąsiad wciąga ja w swój artystyczny i niezwykły świat, pełen pasji, emocji i nietypowego podejścia, a Agnieszka zaczyna wykorzystywać to co się dzieje w swojej nowej powieści.

Oceniając po okładce powiedziałabym, że to kryminał, a tu proszę obyczajówka, z ogniem, z pasją z trudnościami nie do przeskoczenia ale też z ogromną dawką przemyśleń i wartości. Autorka zaprasza nas do świata artystów, pisarki i malarza (zdradzam za dużo ale muszę) choć to pozornie dwa różne światy, to wraz z fabułą dostrzegamy, że nie koniecznie, a wyrażanie się za pomocą różnych rzeczy jest czymś normalnym, a co więcej wspólna współpraca może owocować niesamowitymi tworami.

Początek typowo obyczajowy, poznajmy bohaterkę na życiowym zakręcie, jej problemy i brak pomysłu na to, co dalej. Gdy na horyzoncie zaczyna pojawiać się tajemniczy sąsiad, atmosfera w powieści się zagęszcza. Zaczynamy zgłębiać tajemnicę sąsiada, a trzeba przyznać, że wyobraźnia naszej pisarki przynosi wiele ciekawych spojrzeń na zaistniałą sytuację. Gdy nasza dwójka łapie ze sobą kontakt, sprawy przyjmują nieoczekiwany obrót, pojawia się relacja, złożona i bardzo skomplikowana i nie mająca za bardzo kolorowej przyszłości. Autorka się tutaj nami bawi, podnosi nam ciśnienie dając nam szerokie pole dla wyobraźni, pozostawiając wiele niedopowiedzeń czy nieścisłości, zachowując tę aurę tajemniczości i nie dając kluczowych odpowiedzi niemal do samego końca.

Książka mnie wciągnęła, czytało mi się ją tak dobrze, że naprawdę nie chciałam kończyć. Podążałam śladami bohaterów, zmagałam się z ich wewnętrznymi demonami, dostałam dopuszczona do całkowicie innego postrzegania świata, przez te artystyczne i nieco pokiereszowane dusze. Koniec podobnie jak całość powieści daje nam szerokie pole do przemyśleń, tym samym autorka zostawiła sobie tutaj furtkę by jeszcze powrócić do tej historii, ja nie ukrywam, że z chęcią bym ją przytuliła.

Bardzo mi się podobało, było intrygująco, tajemniczo, zmysłowo i na swój sposób niezwykle. To powieść głęboka, mówiąca o zwykłym świecie w niezwykły i dość intensywny sposób. To moim zdaniem oryginalna historia, naprawdę warta przeczytania. Polecam.

,,Zwyczajny dzień może być wyjątkowy,

jeśli tylko tego chcesz."

Są autorzy, których twórczość jednoznacznie kojarzy się z określonym gatunkiem. Czytelnik, sięgając po ich książki, ma niemal pewność, że znajdzie w nich to, czego oczekuje - kryminał, thriller, powieść sensacyjną. Trudno wyobrazić sobie, by na przykład Katarzyna Bonda, Remigiusz Mróz, Wojciech Kulawski czy Katarzyna Puzyńska nagle porzucili mroczne intrygi na rzecz romansów czy erotyków. Z pewnością wielu odbiorców byłoby tym zaskoczonych, a może nawet rozczarowanych. Podobnie jest z bohaterką książki "Pan Róża", którą okoliczności zmuszają do zmiany charakteru swojej twórczości.

Agnieszka, trzydziestoośmioletnia autorka cenionych kryminałów, czuje się w tym gatunku jak ryba w wodzie. Jednak sprzedaż jej książek zaczyna spadać, a wydawca chce, by napisała erotyk. To zadanie budzi w niej przerażenie, bo w tej sferze nie ma wiele do powiedzenia. Nie tylko dlatego, że nie ma doświadczenia w tej sferze, ale przede wszystkim dlatego, że jej życie osobiste dalekie jest od namiętności. Osiemnastoletnie małżeństwo zakończyło się zdradą i rozwodem, a wspomnienie dnia, w którym zobaczyła pod drzwiami swoje spakowane walizki, wciąż boli.

Pomocną dłoń wyciąga przyjaciółka, oferując jej mieszkanie po babci. Agnieszka liczy na ciszę i spokój, które pozwolą jej odzyskać wenę twórczą. Jednak szybko okazuje się, że lokal naprzeciwko - rzekomo opuszczony - co noc odwiedza inna kobieta. Zaintrygowana pisarka zaczyna obserwować tajemniczego sąsiada przez wizjer i odkrywa, że nie potrafi oderwać od niego myśli. To, co początkowo wydaje się niewinną ciekawością, przeradza się w fascynację, a później w coraz głębszą relację.

Paula Er w swojej kolejnej książce prowadzi nas przez subtelną, a jednocześnie intensywną opowieść o pragnieniach, które drzemią w każdym z nas. Początkowo spokojny rytm wydarzeń, nawet nieco monotonny, przeobraża się w emocjonalny wachlarz. Nie są to jednak gwałtowne zwroty akcji, ale bardziej płynne przejścia od jednego wydarzenia do drugiego. Relacja Agnieszki z sąsiadem staje się coraz bardziej intymna, a wraz z nią na jaw wychodzą skrywane tajemnice. Pisarka odkrywa nie tylko prawdę o nim, lecz także o samej sobie.

Istotą tej znajomości stają się rozmowy - pełne refleksji, ukazujące znane sprawy w nowym świetle, skłaniające zarówno Agnieszkę, jak i nas do zastanowienia się nad treścią. Uświadamia sobie, że nie wszystko jest takie, jak pozornie wygląda. Zbyt często wyciągamy pochopnie wnioski z jakiejś sytuacji, tworzymy we własnym umyśle swoje własne scenariusze i opinie, które nie mają pokrycia w rzeczywistości.

Drugą płaszczyzną, jaka wyłania się z tej historii jest trudność w znalezieniu odpowiedniej osoby, z którą można poczuć się komfortowo i szczęśliwie. Jest jeszcze jedna kwestia, której nie ujawnię, by nie psuć zaskoczenia, które tworzy wokół sąsiada otoczkę tajemniczości związaną z jego osobowością i sposobem bycia.

Agnieszka, trzydziestoośmioletnia autorka cenionych kryminałów, czuje się w tym gatunku jak ryba w wodzie. Jednak sprzedaż jej książek zaczyna spadać, a wydawca chce, by napisała erotyk. To zadanie budzi w niej przerażenie, bo w tej sferze nie ma wiele do powiedzenia. Nie tylko dlatego, że nie ma doświadczenia w tej sferze, ale przede wszystkim dlatego, że jej życie osobiste dalekie jest od namiętności. Osiemnastoletnie małżeństwo zakończyło się zdradą i rozwodem, a wspomnienie dnia, w którym zobaczyła pod drzwiami swoje spakowane walizki, wciąż boli.

Pomocną dłoń wyciąga przyjaciółka, oferując jej mieszkanie po babci. Agnieszka liczy na ciszę i spokój, które pozwolą jej odzyskać wenę twórczą. Jednak szybko okazuje się, że lokal naprzeciwko - rzekomo opuszczony - co noc odwiedza inna kobieta. Zaintrygowana pisarka zaczyna obserwować tajemniczego sąsiada przez wizjer i odkrywa, że nie potrafi oderwać od niego myśli. To, co początkowo wydaje się niewinną ciekawością, przeradza się w fascynację, a później w coraz głębszą relację.

Paula Er w swojej kolejnej książce prowadzi nas przez subtelną, a jednocześnie intensywną opowieść o pragnieniach, które drzemią w każdym z nas. Początkowo spokojny rytm wydarzeń, nawet nieco monotonny, przeobraża się w emocjonalny wachlarz. Nie są to jednak gwałtowne zwroty akcji, ale bardziej płynne przejścia od jednego wydarzenia do drugiego. Relacja Agnieszki z sąsiadem staje się coraz bardziej intymna, a wraz z nią na jaw wychodzą skrywane tajemnice. Pisarka odkrywa nie tylko prawdę o nim, lecz także o samej sobie.

Istotą tej znajomości stają się rozmowy - pełne refleksji, ukazujące znane sprawy w nowym świetle, skłaniające zarówno Agnieszkę, jak i nas do zastanowienia się nad treścią. Uświadamia sobie, że nie wszystko jest takie, jak pozornie wygląda. Zbyt często wyciągamy pochopnie wnioski z jakiejś sytuacji, tworzymy we własnym umyśle swoje własne scenariusze i opinie, które nie mają pokrycia w rzeczywistości.

Drugą płaszczyzną, jaka wyłania się z tej historii jest trudność w znalezieniu odpowiedniej osoby, z którą można poczuć się komfortowo i szczęśliwie. Jest jeszcze jedna kwestia, której nie ujawnię, by nie psuć zaskoczenia, które tworzy wokół sąsiada otoczkę tajemniczości związaną z jego osobowością i sposobem bycia.

Paula Er po raz kolejny udowadnia, że potrafi wymknąć się gatunkowym ramom i stworzyć historię nietypową, błyskotliwą, subtelną, ale też pełną napięcia. Jej opowieść balansuje między zmysłowością a refleksją, między tajemnicą a realnością codziennych doświadczeń. Pokazuje, że ukryte potrzeby mogą pozostawać uśpione przez lata, dopóki coś lub ktoś ich nie obudzi, a i miłość namiętność mogą mieć wiele odcieni. Atmosfera książki jest sensualna i niepokojąco wciągająca. Czytając, można odnieść wrażenie, jakbyśmy sami zaglądali przez wizjer do cudzego życia, podglądając emocje i sekrety, które stopniowo odsłaniają się przed naszymi oczami. Intymność nie wyraża się tu jedynie w fizycznych relacjach, lecz przede wszystkim w rozmowach, myślach i wewnętrznych rozterkach bohaterów. To sprawia, że powieść ,,Pan Róża" nie jest zwykłym romansem ani erotykiem, lecz historią o poszukiwaniu siebie, o odkrywaniu na nowo własnych pragnień i o tym, jak literatura może stać się lustrem dla autora.

Jednocześnie jesteśmy świadkami narodzin nowej powieści, jaką Agnieszka tworzy wraz z kolejnymi bodźcami zmysłowymi, odczuciami i tym, co zaczyna się w niej budzić. Ona sama nie jest w stanie określić, ile w tej historii jest fikcji, a ile prawdziwych wydarzeń. To jakby opowieść o powstawaniu dzieła, które jest odbiciem życia pisarki. To właśnie one nadają powieści głębię i stawiają pytania o to ile w każdej książce jest z autora, a na ile bohaterowie żyją własnym życiem, a na ile odzwierciedlają pragnienia piszącego? Agnieszka, pisząc swoją nową powieść, jednocześnie tworzy nowy rozdział własnego życia, coraz bardziej stając się świadomą swoich uczuć i pragnień.

Klamrowa konstrukcja fabuły dodatkowo wzmacnia ten efekt. Prolog, jako początek osiąga swoje dokończenie w finałowych scenach, tym samym tworząc ramę, w której zamknięta jest cała opowieść. Dzięki temu mamy poczucie domknięcia, ale jednocześnie pozostajemy z pytaniami, które nie dają jednoznacznych odpowiedzi. Finał jest bowiem nieoczywisty, otwarty, pozostawiający wrażenie niedopowiedzenia. Można odnieść wrażenie, jakby autorka celowo zostawiła uchyloną furtkę do kontynuacji sugerując, byśmy sami dopisali dalszy ciąg historii w naszej wyobraźni.

Osobiście wolę tę pierwszą opcję, mając nadzieję, na ciąg dalszy losów Agnieszki i jej sąsiada.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem Novae Res