Przegrana sprawa

Przegrana sprawa - Anna S. Cichosz 

Dziękuję autorce za możliwość przeczytania tej książki.

Z niecierpliwością wyczekiwałam kontynuacji tej historii. Po tym jak się zakończyła poprzednia część to byłam po stronie Orsona. I po przeczytaniu drugiego tomu nie zmieniłam nastawienia. Chwila zapomnienia i kłopot.

Przenosimy się z czasem 5 lat później, co było trochę ujęte w poprzedniej części.

 Powiem szczerze, że ta część była lżejsza, bo przedstawiała głowie Orsona i Roberta. A Raisie poświęcono rozdział, ale za to pokazujący jakim ona jest potworem.

Akcja toczy się z pełnym napięciem, oraz z czarnym humorem. Chwilami miałam ochotę płakać i krzyczeć jednocześnie.

Można by powiedzieć, że pokazuje sytuacje bez wyjścia, wręcz patowe i... Tylko jedno rozwiązanie.

I dalszy ciąg nierównej walki z wiatrakami, jakimi są psychopaci. Z nimi nie da się wygrać słownie. Oni chcą być traktowani jak Królowie/ Królowe. Najlepszą bronią jest to, aby nie dać po sobie poznać, że coś nas rusza, bo od razu to wyhaczą i wykorzystają przeciwko nam. Tutaj zostało to przedstawione aż za dobrze. Jest też taka mała ironia. Niby wszystko potrafią wykalkulować, a nie rozumieją jednej sprawy. Mianowicie, co potrafi zrobić człowiek przyparty do muru.

Mamy też tutaj pokazane różne strony relacji dziecko - rodzic. To jak łatwo jest manipulować dzieckiem i do czego prowadzi stres. 

Jest też krótko poruszany jeden temat. To, jak człowiek psychicznie wysiada przy dużym stresie i napięciu emocjonalnym. A przez to miewa senne koszmary. To jest ważne, aby dbać o siebie. I ostatni temat. Pokazanie świata w 2085 (do 2087) gdzie nadal korzystanie z pomocy psychiatry, to coś niedorzecznego.

Książka, którą przeczytałam z wielkimi emocjami i bez wytchnienia. Te 452 strony poszły mi tak raz, dwa.

Jestem ciekawa, czy będzie coś o samej Korze i o tym, że psychopatyzm jest dziedziczny. A także, w jakim stopniu?

Czy polecam?

Zdecydowanie tak! Jest to książka dla dorosłych czytelników. Pokazuje jak życie dorosłych się komplikuje, jeśli damy się złapać w pułapkę takiej osoby. Jeśli widzisz coś takiego w swoim towarzystwie, to od razu reaguj. Nie patrz bezczynnie, bo to tylko Ciebie zniszczy.

Moja ocena 10/10

Cytaty z książki:

"Większość psychopatycznych rodziców nawiązuje relację ze swoimi dziećmi, jednak jest to relacja afektywna (brak w niej uczuć). [...] Psychopatyczny rodzic traktuje swoje dziecko jako swoją własność przedłużenie siebie [...]. Manipuluje uczuciami dzieci w celu zdobycia i utrzymania kontroli nad nimi [...] Kiedy psychopata mówi do dziecka ,,kocham cię", oznacza to ,,cieszę się tobą, kiedy robisz to, czego ja chcę"."

"Psychopata szybko się nudzi, a więc jako antidotum na własną nudę stosuje taktykę podnoszenia ciśnienia. Niekoniecznie samemu sobie, a raczej jakiejś swojej ofierze."

"No nie mogę... Ja naprawdę ją kocham. Naprawdę! Tylko czasami nie wiem, za co. 

Czasami myślę, że ona żyje w alternatywnej rzeczywistości."

"Obojętność jest potężną bronią w interakcji z psychopatami. Jeśli cokolwiek wprowadza psychopatów w dyskomfort, to jest to fakt, ze ktoś ich kompletnie ignoruje, traktuje jak powietrze. Manipulują swoimi ofiarami i prowokują je, zawsze oczekując na reakcję...

Jeśli w pewnym momencie manipulacja nie przynosi oczekiwanych reakcji, psychopaci tracą swoją moc."

"Ludzie wymyślają sobie wytłumaczenia na różne sprawy, które ich przerastają. Ale nam to nie jest potrzebne. Nas nic nie musi przerażać. Pamiętaj, że nie trzeba się bać nieznanego. Dopisywanie do tego jakichś bajek jest dobre dla zwykłych osób."

"Kiedy przegrywasz, zawsze na odchodne możesz rozpier***** szachownicę."

To książka, która wymyka się probom klasyfikacji i szufladkowania. Z jednej strony jest to thriller sądowy o walce rodziców o opikę nad córką, ale... jedną ze stron jest osoba o profilu psychopatycznym "wyhodowana" w laboratorium, bo akcja dzieje się w alternatywnej przyszłości. 
Przegrana sprawa to kontynuacja Akademii Psychopatów, którą czytałam w zeszłym roku. Świetnie było wrócić do bohaterów tej serii. Mamy tutaj ciąg dalszy wydarzeń, w których Iraida walczy z Orsonem o prawo do opieki nad ich córeczką oraz o prawo doktora Roberta do adopcji. Tym razem wydarzeniom przyglądamy się z perspektywy mężczyzn, a Ira jest po prostu aktorką w tym spektaklu. Z jednej strony mamy Orsona, który próbuje nie dopuścić do tego, aby zezwolić Robertowi na adopcję małej Kory, gdyż obawia się, że wtedy zupełnie straci kontakt z córką. Niestety przez swój wybuchowy charakter, a także zatarg ze starszym synem z wcześniejszego związku, jego obraz w oczach sądu nie przedstawia się najlepiej. Z drugiej mamy Roberta Hailly, psychiatrę który związał się z Irą, i który z jednej strony jest w niej zakochany, a z drugiej zdaje sobie dokładnie sprawę z jej sztuczek. On z kolei stara się o prawo adopcji, bo szczerze pokochał córkę swojej partnerki oraz chce ją chronić przed ewentualnym złym wpływem matki. Stara się zapewnić Korze jak najnormalniejsze dzieciństwo. A sama Iraida? Jak zwykle robi co chce, kiedy chce i wygląda na to, że ma wyrachowany plan na swoją przyszłość. 
Z początku wydawało mi się, że autorka zaserwuje nam tutaj typowy thriller sądowy gdzie strony będą obrzucały się błotem i prowadziły wojnę podjazdową w sprawie o którą walcza, tyle że z charakterystycznym skupieniem się na warstwie psychologicznej. I właśnie to dostałam przez... większość książki. Ostatnie 100 stron za to było jazdą bez trzymanki, i odwróciło wszystko do góry nogami. Z perspektywy całości, widzę że Anna Cichosz budowała wydarzenia w taki sposób, żeby ten finał runął lawiną na czytelnika. Książka naprawdę daje do myślenia i może prowokować do dyskusji o przyjmowanych przezd bohaterów postawach oraz naszego wyobrażenia o tym, jak my zachowalibyśmy się na ich miejscu. Akcja dzieje się w alternatywnej wizji przyszłości, ale myślę, że z łatwością możemy ją odnieść do otaczającego nas świata.
Dziękuję Paulinie za możliwość udziału w booktourze z tą serią I zwrócenie mojej uwagi na twórczość Anny Cichosz.