Puszczający krewkę

Tom poetycki Karoliny Kaczkowskiej Puszczający krewkę pełen jest przemocy odmienianej przez przypadki (wiele, ale chyba nie wszystkie) - od systemowej, przez rodzinną, do tej w związku. Podmiotka lub podmiotki liryczne są pełne strachu i mają mnóstwo wewnętrznych, niezagojonych ran; w ich głosie wybrzmiewa zobojętnienie, jakby zostały oddzielone od swojego ciała, życia. Kaczkowska używa języka trudnego, w którym pojawiają się odniesienia biologiczne, nawiązania do fizjologii, jakby to człowiecze wnętrzności miały krzyczeć, kiedy usta nie wypowiadają słowa sprzeciwu wobec bólu i braku sprawiedliwości. Choć ciało zdaje się wołać o pomoc, to być może z braku nadziei na zmianę podmiotka o nią nie prosi, choć wie, gdzie jej szukać, że jest ona potrzebna.

Książka Kaczkowskiej nie trafiła u mnie na dobry czas, trudno mi było poczuć te same emocje, dotknąć istoty tych wierszy. Miałem problem, by przebić się przez mur, którym okazał się dla mnie sposób obrazowania przez autorkę - niejasny, może zbyt intymny, nie zawsze odkrywający przede mną ukryte sensy. Do Puszczającego krewkę będę musiał wrócić w innym czasie, by porównać wrażenia.