Spadek na cztery łapy

Urocza historia, dziwne zwroty akcji zawsze jednak krzepiące, tylko odczuwalny niedosyt w zakończeniu... Myślę że ocena powinna być pięć i pół ale trochę na zachętę dam szóstkę.

Ciotka Genowefa wszystko "robiła nie w porę". Nawet do Anety dzwoniła "nie w porę". No i "nie w porę" Aneta też dostała ostatni telefon o jej śmierci. 

Kiedy dotarła do kamienicy, w której mieszkała ciotka, okazało się, że sąsiadka od której dostała wcześniej telefon o śmierci ciotki, już się wszystkim zajęła i w zasadzie to Aneta niepotrzebnie przyjechała. Na szczęście nie przyjechała do Radomia sama, tylko z kolegą, Irkiem, który skutecznie poprawiał jej humor w tym momencie. 

Oo Aneta nie lubiła zwierząt, minus, wielki minus dla niej. Po ciotce odziedziczyła nie tylko mieszkanie w kamienicy, ale i psa, Lucjana, który ma już swoje lata. Jednak jak zaczęła zajmować się psem, to jakby zaczynała rozumieć, że ten tęskni za swoją właścicielką. 

W czasie kiedy przebywała w Radomiu zaczęła spotykać swoich dawnych znajomych z lat szkolnych. Nie spodziewała się, ile niektóre znajomości przyniosą jej nowych doświadczeń i wrażeń.

Książka została napisana w lekki, komediowy sposób, mimo zgonu ciotki, to było wiele zabawnych sytuacji, które wywołały uśmiech na mojej twarzy. A Lucjan to wyjątkowo przyjazna psina, do której Aneta zaczynała nabierać sympatii. Nie tylko dlatego, że dzięki niemu pojawił się na horyzoncie pewien mężczyzna ?.

Podobała mi się ta historia, zdecydowanie zachęcam do przeczytania tej książki ?. I tak, zdecydowanie coraz więcej mężczyzn przejmuje gotowanie w związku, nawet u mnie tak jest ?.