Syreny

"Czasem nie ma wyboru.
Jest tylko miłość."

💙💙💙

Kiedy sięgałam po tę powieść, nie wiedziałam czego się spodziewać.
Nutki magii?
Baśniowości?
Czy może historii jakich wiele?
Mimo wszystko, postanowiłam dać jej szansę i pozwolić siebie zaskoczyć, bądź rozczarować.

I przyznam szczerze, że to, co kryje się pod tą subtelną, piękną i jakże tematyczną okładką, przerosło moje najśmielsze oczekiwania.
To powieść mnie zachwyciła.
Chwyciła za serce.
Ścisnęła za gardło.
Przyniosła nadzieję.
Dała ukojenie.
To powieść, którą czyta się całą sobą, i którą przeżywa się całą sobą.
Piękna, momentami baśniowa, momentami historyczna, a jakże prawdziwa.
Nasączona mnóstwem emocji, które wyzierają z każdej ze stron.
Naznaczona bolesnymi konsekwencjami podjętych decyzji.
Otoczona aurą tajemnic, których odkrycie wiąże się z pewnego rodzaju rozczarowaniem, a także niezrozumieniem.

Historia "Syren" przebiega dwutorowo.
Mamy tu rok 1800, kiedy to siostry Mary i Eliza zostają wysłane do kolonii karnej. W tej trudnej, pełnej bólu podróży, rodzi się prawdziwa siła. Siła kobiet. Ale też siła niezwykłej więzi. Siostrzanej więzi. Pięknej i skorej do największych poświęceń.

Mamy też rok 2019. Tutaj poznajemy historię sióstr Lucy i Jess. Chociaż ich kontakt jest sporadyczny, to łączy je silna więź. Jess jest pierwszą osobą, do której Lucy spieszy z problemami. Po incydencie w akademiku, także wyrusza do mieszkania siostry, by móc się w nim schronić i uciec od tego, co złe. Niestety nie zastaje w nim Jess. Ale odkrywa coś, co może zachwiać ich relacją i na zawsze zmienić ich życie.

"Syreny" to powieść, która całkowicie mnie pochłonęła i oczarowała. Porwała w swój magiczny świat i zawładnęła moim sercem.

Losy bohaterek przeplatają się ze sobą. Przerażają.
Zaskakują.
Zachwycają.
Tworzą spójną, trudną, a zarazem baśniową całość.

"Syreny" to jedna z najpiękniejszych powieści tego roku. Niezwykle klimatyczna. Niezwykle piękna. Niepowtarzalna.
Historia na bazie jawy i snu, na ganicy rzeczywistości i magii.
Kiedy już zacznie się ją czytać, to niesposób się od niej oderwać.
A kiedy przewraca się ostatnią kartkę - niesposób o niej zapomnieć.
Piękna pod każdym względem.

Serdecznie polecam 💙

"Syreny" Emilii Hart to opowieść podzielona na dwie linie czasowe, gdzie w każdej z nich znajdziemy dwie siostry. Pierwsza to rok 1800, a druga to 2019. Choć różnica pomiędzy nimi to ponad 200 lat to obie niosą za sobą podobne przesłanie... Mary i Eliza trafiają na statek płynący do Australii, gdzie założono kolonię karną. Lucy i Jess kontaktują się ze sobą rzadko, ale jedno wydarzenie zmusza je do ponownego spotkania. Żadna z nich nie spodziewa się jak wiele tajemnic kryje ich rodzina... Tajemnice, które są odkrywane po latach, siostrzana więź, która nigdy nie słabnie, wyrządzona krzywda, która pragnie zemsty- to tylko kilka rzeczy, które znajdziecie w "Syrenach" Emilii Hart. Często z książkami w których są dwie linie czasowe mam pewien problem. Zazwyczaj opowieść z jednej linii podoba mi się bardziej niż w drugiej. Tutaj tego nie doświadczyłam. W "Syrenach" niezależnie od tego czy czytałam o XIX wieku, czy o czasach współczesnych byłam tak samo zaangażowana. Także tutaj duży plus. Jeśli szukacie cukierkowej historii na wzór disneyowskiej "Małej syrenki" to tutaj jej nie dostaniecie. Zdecydowanie bliżej jej do oryginalnej historii Andersena.

Czy zdarzyło Ci się kiedyś czuć, że przeszłość ma na Ciebie większy wpływ, niż jesteś w stanie przyznać? Że nosisz w sobie historię, o której nie masz pojęcia - a jednak ona domaga się, by ujrzeć światło dzienne? ,,Syreny" są właśnie o tym. O pamięci, która płynie w krwi kobiet. O tajemnicy, której nie da się uciszyć, kiedy wzywa nas morze.

Emilia Hart snuje opowieść o dwóch parach sióstr - oddzielonych dwoma wiekami, a jednak połączonych czymś, czego długo nie potrafiłam nazwać: mocą, która rodzi się z bólu i przetrwania. W 2019 roku Lucy budzi się z rękami na gardle swojego byłego chłopaka. Przerażona, zagubiona, bez wspomnień - i z coraz bardziej sugestywnymi snami. Ucieka do domu swojej siostry, Jess. Tylko że Jess znika. A im dłużej Lucy czeka, tym mocniej wdziera się do jej głowy morze... i szepty kobiet, które jakby wzywały ją z głębin.

Podczas lektury ciągle zadawałam sobie pytanie: co jest snem, a co brutalną prawdą? Tak morze nie tylko koi - ono odbiera. Ośmiu zaginionych mężczyzn. Niemowlę znalezione w jaskini. Plotki o syrenim śpiewie niosącym się między falami. Każdy nowy szczegół sprawiał, że klimat tej historii stawał się duszny - jakby brakowało mi powietrza.

A 1800 rok? To jak druga warstwa tego samego snu. Mary i Eliza - skazane, wysłane do kolonii karnej, zamknięte na statku, który ma na dziobie figurę syreny. Kobiety, które zbyt często słyszą, że są nic niewarte. A jednak w ich ciałach zaczyna się budzić coś, co nie pasuje do ludzkiego świata. Coś, co przeraża... i daje siłę.

Uwielbiam, jak Hart splata te dwa światy: teraźniejszy i historyczny. Nie robi tego nachalnie - raczej powoli, jak przypływ. Nie wiesz jeszcze, dokąd Cię niesie fala, ale czujesz, że nie możesz zawrócić. Motyw przemiany - fizycznej, emocjonalnej i tej wynikającej z dziedziczonej pamięci - jest tu poprowadzony z ogromną wrażliwością. Nie ma tu typowych, baśniowych syren. Są kobiety, które stają się syrenami, bo zostały skrzywdzone. I powiedziały: dość.

Ta książka jest też o siostrzeństwie. O więzi, która potrafi być trudniejsza niż jakikolwiek związek, ale też ocalająca jak tlen. Czułam całą sobą, że to nie jest historia o zakochaniu się w kimś. To historia o odnalezieniu siebie w drugiej kobiecie.

Czy wszystko mnie zachwyciło? Niektóre fragmenty mogłyby być bardziej intensywne, ale... morze też nie zawsze jest sztormem. Czasem przygotowuje się do gwałtownego uderzenia. A kiedy emocje w końcu eksplodują - trudno je poskromić.

,,Syreny" to książka, która działa jak fala. Wraca do Ciebie, nawet gdy myślisz, że już odpłynęła. Zostawia sól na skórze i cichy śpiew gdzieś w głowie. A Ty zaczynasz się zastanawiać, ile w Tobie samej jest ogona syreny - tej, która przetrwa wszystko, co próbuje ją zatopić.

Ocena: 9/10 - za kobiecą moc, która rośnie z każdą stroną.