Tryptyk z pigmentu i krwi

To jest dobre. I to tak bez owijania - dobre do szpiku, do samego pigmentu i krwi.

Ta historia wciąga od pierwszych stron. Ma w sobie coś lepko-mrocznego, coś, co przykleja się do myśli i prowadzi dalej - w głąb, coraz głębiej, aż zaczyna być niewygodnie. A ja lubię ten moment.

Nie jestem fanką fabuł, w których stosunkowo szybko wiemy kto, jak i dlaczego. Zazwyczaj odbiera mi to napięcie. Tutaj? Kompletnie nie. Bo to nie jest historia o ,,kto". To jest historia o ,,dlaczego" i ,,jak daleko można się posunąć". A napięcie? Gęste, duszne, momentami niemal fizyczne.

To klasyczny motyw pościgu za sprawcą, ale rozegrany z wyczuciem i pazurem. Relacja między łowcą a ofiarą nie jest tu oczywista - ona się przesuwa, drga, momentami odwraca. I to robi robotę.

Ogromny plus za narrację - nic się tu nie ciągnie, nic nie jest przegadane. Wszystko jest wyważone, dokładnie tam, gdzie powinno być. Bez zbędnych ozdobników, za to z bardzo konkretnym klimatem, który niesie całość.

No i zakończenie... takie, które zostawia ślad. Lekki niepokój. Niedosyt. To uczucie, że coś jeszcze czai się za rogiem i że to wcale nie jest koniec.

I jest w tej historii coś jeszcze - coś bardzo obrazowego. Sceny układają się w głowie jak kadry, mocne, wyraziste, chwilami wręcz niepokojąco plastyczne. I serio - z tym wydawnictwem to już przestaje być przypadek. Labreto ma jakąś niesamowitą zdolność do wybierania historii, które są jednocześnie literackie i... filmowe. ,,Tryptyk z pigmentu i krwi" idealnie wpisuje się w ten ich kierunek - mocna, wyrazista i dokładnie taka, jaką chce się zobaczyć kiedyś na ekranie.

Czy wierzycie w moc kart tarota?

" [...] Gdzieś z tyłu usłyszał grzechot kości, odwrócił się i spojrzał prosto w oczy diabłu, który otworzył pysk i wydał z siebie piekielny chichot. [...]"

Autorka Ewa Karwan-Jastrzębska swoją najnowszą powieścią "Tryptyk z pigmentu i krwi" udowodniła, że sztuka w tym przypadku malarstwo idealnie łączy się ze zbrodnią. Do powstania arcydzieła potrzebne są zwłoki. Ktoś musi zginąć. Nasz morderca jest twórczy i mściwy. Jego inspiracją było dzieło pewnego gotyckiego malarza. Postanowił je ożywić. Kim są jego ofiary? Tego oczywiście wam nie powiem. Bałam się tego człowieka, a właściwiej potwora. Każdy, kto zabija drugiego człowieka bez względu na powód, jest dla mnie potworem. Tragiczne dzieciństwo nie upoważnia do tego, żeby wymierzać zasłużoną karę własnymi rękoma.
Podobało mi się zaangażowanie w śledztwo podinspektor Zuzanny Żak. Ona mimo tragedii, jaka ją spotkała i codziennych lęków, jest niezwykłą kobietą. Podczas czynności śledczych miewa wizje. Często są wstrząsające. Boi się kart tarota. Czy uda jej się złapać mordercę nim będzie za późno? Jest bezkompromisowa. Idealnie nadaje się do walki z naszym mordercą.
W "Tryptyku z pigmentu i krwi" znajdziecie mocny prolog, hazardzistów, karty tarota, piekło, malarza, przebiegłego i wyrachowanego mordercę, traumę z dzieciństwa, zemstę po latach, śledztwo, które nie zawsze będzie szło w dobrą stronę i trzymające w napięciu zakończenie. Czego chcieć więcej?
Ogólnie cała historia naszpikowana jest emocjami. Nie zawsze tymi dobrymi. Podczas czytania tej lektury towarzyszyły mi dreszcze, strach i ogromne napięcie.
Okładka jest dla mnie przerażająca, a nawet piekielna. Bije z niej coś złowieszczego. Czuć, że piekło próbuje wypełznąć na powierzchnię.
Dzięki Ewie Karwan-Jastrzębskiej zobaczycie, jak cienka jest granica między dobrem a złem i co się stanie, gdy ją przekroczymy. Czy ofiara może stać się kątem?
Jeżeli lubicie połączenie kryminału z malarskim arcydziełem, to idealnie trafiliście. Chętnie zobaczyłabym ekranizację tego dzieła.
Z niecierpliwością będę czekała na następny kryminał, a może nawet thriller tej autorki.