Wczasowiczka. Śmierć na Helu

Gdy tylko zobaczyłam ten tytuł, wiedziałam, że muszę po niego sięgnąć. Hel, wakacje, mroczna tajemnica? Brzmi jak idealny przepis na kryminał, który wciąga od pierwszych stron. I nie pomyliłam się.

Co w środku?
Po raz drugi spotykamy Wczasowiczkę – bohaterkę, która nie szuka kłopotów, ale te znajdują ją same. Tym razem na półwyspie dochodzi do makabrycznego odkrycia. Spokój letniska pęka jak tafla lodu, a w tle czuć powiew historii i lokalnych sekretów. Autor buduje atmosferę gęstą od niedopowiedzeń – uwielbiam to!

Wczasowiczka to postać, z którą łatwo się zżyć. Nie jest idealną detektywką – ma wady, wątpliwości i własne demony. Przez to jej działania są autentyczne. Czytelnik razem z nią czuje frustrację, strach, ale i tę iskierkę determinacji, by dotrzeć do prawdy. Towarzyszące jej postaci – zwykli wczasowicze, pracownicy lokali, starsi mieszkańcy – też mają swój ciężar gatunkowy.

Grzegorz Kalinowski pisze lekko, bez zbędnego przeciągania. Dialogi są naturalne, a opisy – zwłaszcza te morskie, wietrzne, helskie – sprawiają, że czujesz zapach Bałtyku. Akcja przyspiesza w drugiej połowie, ale nie ma tu nudnego momentu. Szybkie sceny przeplatają się z chwilami zadumy, co bardzo mi odpowiada.

💡 Dla kogo?
Dla fanek i fanów kryminałów z lokalnym klimatem (coś jak Katarzyna Puzyńska). Dla tych, którzy lubią intrygę bez zalewu krwi, ale z duszą i emocjami. Idealna na wakacyjny wieczór – albo gdy tęsknicie nad morze.

📌 Tom drugi trzyma poziom. Nieco bardziej dojrzały niż pierwszy, ale wciąż czyta się z uśmiechem i ciarkami naprzemiennie. Polecam na odstresowanie i dobrą zagadkę.

Moja ocena: 8/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

,,Wczasowiczka. Śmierć na Helu" Grzegorza Kalinowskiego to książka, która bardzo szybko uświadamia, że sielanka to czasem tylko pozory. Bo pod warstwą letniego luzu może czaić się coś znacznie mroczniejszego i nawet lekka morska bryza nie jest w stanie tego zamaskować. 

Sięgałam po tę historię z nastawieniem na lekki kryminał do poduszki. Taki z morskim klimatem, odrobiną słońca w tle, może nawet z nutą nostalgii... ale to co dostałam trochę mnie zaskoczyło. Bowiem owszem, mamy Hel, Juratę, lato 1938 roku i klimat, który aż pachnie Bałtykiem. Mamy eleganckie towarzystwo, brydża, rozmowy przy stolikach i pozornie spokojną rzeczywistość ludzi, którzy przyjechali tu odpocząć. Ale wystarczy chwila - jedno zdarzenie, jeden trop... i nagle wszystko zaczyna się sypać jak domek z kart.

Zuzanna - nasza tytułowa ,,wczasowiczka" - to bohaterka, która zdecydowanie nie potrafi trzymać się z dala od kłopotów. Ale to akurat bardzo dobrze, bo to właśnie jej ciekawość, upór i ta specyficzna mieszanka odwagi z impulsywnością sprawiają, że ta historia żyje. Zuzanna nie jest typową detektyw. Nie ma planu, nie ma przewagi. Ma za to intuicję i coś, co pcha ją tam, gdzie rozsądek mówi ,,nie idź". A my idziemy razem z nią! 

Bardzo spodobało mi się jak autor łączy kilka warstw. Z jednej strony mamy kryminalną zagadkę - zaginięcia, morderstwo, powiązania, które na pierwszy rzut oka nie mają sensu. Z drugiej strony pojawia się polityka. I to nie taka ,,gdzieś tam w tle", tylko bardzo realna i bardzo obecna. Czuć, że rok 1938 to nie jest przypadek. Czuć, że coś wisi w powietrzu. Że to już nie tylko prywatne sprawy bohaterów, ale coś znacznie większego. I połączenie tego wszystkiego robi naprawdę niesamowity klimat. 

Jednak muszę przyznać, że nie jest to książka ,,łatwa". Momentami trzeba się zatrzymać, złapać wątki, poukładać nazwiska, relacje, zależności. Jest tu sporo postaci i nie każda daje się od razu zaszufladkować. Dlatego biorąc się za jej czytanie trzeba naprawdę poświęcić jej 100% uwagi i gwarantuje, że jeżeli to zrobisz to odda Ci to z nawiązką.

Podobało mi się też to, że obok napięcia i całej tej intrygi dostajemy zwyczajność. Takie małe momenty: rozmowy, relacje, drobne gesty. Dzięki temu ta książka nie jest tylko kryminałem. To trochę opowieść o ludziach wrzuconych w czas, który zaczyna wymykać się spod kontroli.

Czy wszystko było dla mnie idealne? Nie. Były momenty, w których czułam lekkie przytłoczenie ilością informacji. Takie ,,chwila, kto jest kim?". Ale jednocześnie... to pasuje do tej historii. Do tego chaosu, który powoli się rozkręca i tylko podkręca atmosferę. 

,,Wczasowiczka. Śmierć na Helu" to nie jest tylko wakacyjna zagadka. To historia, która pokazuje, że nawet w najbardziej beztroskim miejscu mogą kryć się sekrety, o których lepiej byłoby nie wiedzieć. Mnie ta książka zostawiła w głowie z pytaniem: czy naprawdę da się być tylko obserwatorem... kiedy prawda zaczyna wychodzić na powierzchnię? 

Jestem ciekawa jakie pytanie będzie krążyć po Twojej głowie po jej lekturze. 

Ocena: 7,5/10