Zapomniana kukiełka

(...) Na skutek pożaru w Lutnikach, Ksymena wraz z ciotką Stefanią i jej córką Felicją, przenoszą się tymczasowo do Łempic. Tam kobieta poznaje swojego dalekiego kuzyna Dominika. Ona piękna, umiejętnie wykorzystująca urodę, postanawia oczarować niczego nieświadomego mężczyznę. Mając w pamięci przestrogi babki Blandyny, ale nie wiele sobie z nich robiąc, w końcu wpada w sidła miłości. Niestety, los lubiący pociągać za sznurki nie zawsze tak, jak byśmy sobie to wymarzyli, szykuje dla Ksymeny okrutną niespodziankę..

"Zapomniana kukiełka" to już 5 tom sagi wileńskiej, która od pierwszej części zdobyła moje serce. I choć często się zdarza w przypadku książkowych serii, że im dalej, tym bardziej naciągana i wymuszona fabuła, tak w przypadku tej sagi, każdy kolejny tom zwiększa głód czytania. To cudowna opowieść, w której autorka postawiła na kobiety, ukazując ich siłę, odwagę, zaradność, w obliczu dziejowych burz, jakie na ich życie zsyłała nie tylko historia Rzeczpospolitej, ale i sztywne ramy konwenansów, poglądów stanowiących czasy, w których przyszło im żyć.

Kocham styl pisania autorki. Z niezwykłą lekkością, potrafi przenieść czytelnika do świata powieści. Idealnie oddany klimat minionych epok w najmniejszym szczególe, z prezentacją potraw, wystrojem wnętrz, zapachami, gestami, językiem, przybliża nas do bohaterów powieści, pozwala zanurzyć się w ich codzienności, poczuć smak dawnego życia. Tak samo opisy przyrody i otoczenia, niesamowicie plastyczne, które nie nużą, a wręcz dają poczucie jakbyśmy własnymi oczami patrzyli na te miejsca o których czytamy. Ta historia poprostu żyje w czytelniku. Wyzwala ogrom emocji, uczuć, porusza uśpione struny serca. Śledząc losy kilku pokoleń kobiet, powracając do przeszłości, mamy pełen obraz historii, która dzieje się w życiu Ksymeny i Dominika. Obserwujemy jak wybory z przed wielu lat i podjęte wtedy z wielkim bólem decyzje, nierzadko będące efektem niepohamowanych żądz, ukształtowały los przyszłych pokoleń. Czasem gotując im piekło, czasem przedsionek raju..

Ta książka, podobnie jak wcześniejsze tomy, zostawi we mnie ślad i wiem, że nie pozwoli o sobie zapomnieć..

Polecam!

Właśnie poznałam kolejną część sagi wileńskiej Ewy Sobieniewskiej, czyli „Zapomnianą kukiełkę”. Za sprawą tej książki po raz kolejny poznałam ciekawą wielopokoleniową historię, której akcja rozgrywa się z osiemnastym i dziewiętnastym wieku. 

Jest rok 1745. Żyjąca w tamtych czasach magnacka córka Franciszka zostaje osierocona. Jednak dostaje ona szansę na nową rodzinę, a także lepsze życie. Jaką cenę przyjdzie jej zapłacić za momenty złudnego szczęścia? 

Żyjąca w latach 1772 Cecylia jest zmuszona spełnić wolę swojego ojca. Przed jakim dylematem postawi ją los po latach? Jak wiele poświęci dla trudnej i niedoskonałej miłości? 

Kiedy mija prawie sto lat i nadchodzi rok 1870, Ksymena zakochuje się w swoim dalekim kuzynie, który jest dziedzicem wielkiego majątku. Co wyniknie z ich znajomości i z jakimi konsekwencjami przyjdzie jej się zmierzyć?

W książce narracja prowadzona jest w trzeciej osobie. Opisuje ona wielopokoleniową historię, której akcja dzieje się w ciągu ponad sto lat. Są dwie płaszczyzny czasowe, czyli akcja rozpoczyna się w 1870 roku i w międzyczasie cofamy się do 1745 roku, który z czasem przeskakuje na 1772 rok.  Z początku, czytając tę książkę, musiałam wspomagać się skomplikowanym drzewem genealogicznym, zamieszczonym na końcu, które przedstawia dwa rody. Dopiero po przeczytaniu tej książki zdołałam je tak do końca poznać i zrozumieć jego sens. Kto czytał poprzednią część, ten zapewne pamięta  Dominika Łempickiego urodzonego w 1831 roku. W tej części miał on już 40 lat i rywalizowały o niego dwie nienawidzące się kuzynki. Bardzo mnie ciekawił ten wątek, był on zaskakujący i pełen zwrotów akcji. Ogólnie w tej powieści dużo się dzieje, bardzo dokładnie zostały opisane aranżowane małżeństwa, do których dochodziło w tamtych czasach. Czasami były one nieszczęśliwe, a czasami miłość przychodziła z czasem. W takich małżeństwach często dochodziło do zdrad, czasami jawnych, czasami nie. Niekiedy miłość była w stanie przetrwać wszystko, a czasami kończyła się tragicznie. W tym wszystkim nie zabrakło też zakazanych uczuć, w których było pełno namiętności. Co niektórzy mogli wyjść za mąż z miłości, jednak działo się inaczej przez popełnione błędy i usłyszenie przypadkowych słów wyrwanych z kontekstu, które poprowadziły do impulsywnych działań. Oprócz skomplikowanych relacji małżeńskich i miłosnych, w tej książce było wiele sekretów i tajemnic z przeszłości, o których nie wszyscy musieli wiedzieć,  czasami niektóre rzeczy lepiej zachowa dla siebie... Zakończenie tej całej historii było dla mnie zaskakujące i jednocześnie szczęśliwe. Na koniec dodam jeszcze, że aktorka bardzo dokładnie i obrazowo opisała dawne czasy, które były tłem całej tej skomplikowanej historii. 

„Zapomniana kukiełka” jest kolejną bardzo ciekawą wielopokoleniową powieścią historyczną należącej do sagi wileńskiej, żałuję, że nie poznałam poprzedniej jej części. Książka ta świetnie opisuje skomplikowane relacje miłosne, które miały miejsce w dawnych czasach oraz tajemnice z przeszłości, które nie zawsze wychodzą na jaw. Tak więc, jeśli lubicie wielopokoleniowe romanse historyczne, to ta książka z pewnością przypadnie wam do gustu. Bardzo polecam wszystkie części należące do tej sagi, nawet te, których nie czytałam, bo po poznaniu pióra autorki tej książki, jestem pewna, że również są warte przeczytania tak jak ta „Zapomniana kukiełka”.

“W świecie, gdzie wartość kobiety mierzono statusem mężczyzny, który przy niej stanął, łatwiej było nosić piętno złodzieja i hulaki niż wzgardzonej, niechcianej przez nikogo panienki”.

Piąty tom cyklu „Saga Wileńska” to porywająca, emocjonalnie gęsta saga o losach kilku pokoleń kobiet, nad którymi niczym złowieszczy cień unosi się zdrada — nieproszona, nieuchronna, odciskająca piętno na każdej z nich. Autorka splata trzy przestrzenie czasowe w jedną, spójną, pięknie płynącą opowieść. Rok 1745 — młodziutka Franciszka, osierocona, magnacka córka, otrzymuje szansę na nowe, lepsze życie. Szczęście jednak bywa ulotne jak poranna mgła. Rok 1772 — Cecylia, równie młoda, zmuszona jest podporządkować się woli ojca, a los wystawia ją na próbę wyborów, na które nie jest przygotowana. Rok 1870 — Ksymena, żyjąca na łasce krewnych, marzy o zamążpójściu i upatruje przyszłości u boku dziedzica wielkiego majątku…

Ewa Sobieniewska ma rzadki dar — potrafi otwierać wrota do przeszłości tak, byśmy czuli jej ciężar, brzmienie, piękno. Jej opowieść jest wielowarstwowa, pełna dynamiki, każdy detal — od krajobrazu po myśli bohaterów — buduje namacalny klimat i oddaje realia ówczesnych czasów. Fabuła przenosi nas na Wileńszczyznę, do XVIII I XIX wieku, jest zajmująco poprowadzona, dopracowana w każdym szczególe, z mroku przeszłości wychodzą na jaw tajemnice. Autorka pisze piękną, soczystą, dojrzałą polszczyzną, rytmiczną i miękką, a jednocześnie mocną, jakby splecioną z faktów i wyobraźni w idealnej harmonii. Realia historyczne są intensywnie obecne, ale nie przytłaczają. Tworzą tło, z którego wyrastają poruszające portrety psychologiczne kobiet — silnych, odważnych, niejednoznacznych, czasem złamanych, a czasem twardych jak stal. Ich głosy brzmią długo po odłożeniu książki.

Opowieść piękna i trudna jednocześnie — taka, przez którą się płynie, pozwalając, by historia wsiąkała w serce. Towarzyszymy bohaterkom w codzienności pełnej wyrzeczeń, w samotności, która dusi, w stratach, które zmieniają człowieka na zawsze. Miłość, namiętność, zdrada, zazdrość, rywalizacja, dramaty, wybory i konsekwencje — wszystko tu ma swój ciężar, ale i swoją delikatność.

To lektura, która smakuje jak prawdziwa czytelnicza uczta. Napisana z rozmachem, pełna emocji i mądrości, opowieść o kobiecej sile, o ludzkich słabościach, o zdradzie. Serdecznie polecam całą serię! Tatiasza i jej książki :) 

„Zapomniana kukiełka” autorstwa Ewy Sobieniewskiej to kolejny, niezwykle udany tom Sagi Wileńskiej, który udowadnia, że autorka doskonale czuje gatunek powieści historyczno-obyczajowej i potrafi snuć wielopokoleniowe opowieści z ogromną wrażliwością, rozmachem i dbałością o realia minionych epok. Tym razem zabiera czytelnika w wyjątkową podróż przez ponad sto lat, splatając losy trzech kobiet, które choć dzielą je różne dekady, łączy nieustanne zmaganie się ze skutkami rodzinnych tajemnic, zdrad i wyborów, które na zawsze odmieniają życie całych pokoleń.

W tej części przyglądamy się historii Franciszki, Cecylii  i Ksymeny. Każda z nich znajduje się na życiowym zakręcie – Franciszka, osierocona i wrzucona w świat, w którym nic nie jest tak proste, jak się wydaje; Cecylia, zmuszona spełnić wolę ojca i stawić czoła własnym pragnieniom; oraz Ksymena, która w pogoni za uczuciem odkrywa, jak wysoką cenę potrafi mieć miłość i ambicja. Autorka z niezwykłą konsekwencją pokazuje, jak błędy przodków – te popełnione świadomie i te wynikające z bezsilności – potrafią kształtować życie kolejnych generacji. To nie tylko opowieść o zdradzie, lecz także o pragnieniu wolności, o potrzebie akceptacji i o poszukiwaniu własnego miejsca w świecie, który często bywa okrutny, zwłaszcza dla kobiet.

Styl Ewy Sobieniewskiej jest tu wyjątkowo sugestywny. Autorka pisze lekko, ale jej język jest nasycony emocjami, obrazowy i pełen subtelności. Potrafi w kilku zdaniach odtworzyć atmosferę danego czasu – zapach dworów, ciężar obowiązków, ograniczenia społeczne i te drobne chwile szczęścia, które stają się dla bohaterek najcenniejszym skarbem. Jej narracja jest płynna, a sposób prowadzenia wątków sprawia, że czytelnik płynnie porusza się między latami, nie tracąc nic z intensywności przeżyć i znaczeń, jakie za sobą niosą.

Ogromną siłą tej powieści są bohaterki – pełne sprzeczności, bardzo ludzkie, wiarygodnie nakreślone. Ich emocje są niemal namacalne: bezradność, złość, nadzieja, pragnienie miłości i bezpieczeństwa. To kobiety uwikłane w świat, który często nie daje im wyboru, a jednocześnie zmuszone, by dokonywać decyzji, od których zależy przyszłość ich rodzin. To właśnie dzięki tej autentyczności czytelnik może poczuć z nimi głęboką więź, współodczuwać ich lęki i triumfy, a czasem nawet zobaczyć w nich odbicie własnych doświadczeń.

Lektura „Zapomnianej kukiełki” przynosi całą gamę emocji – od gniewu i poczucia niesprawiedliwości, przez wzruszenie, aż po satysfakcję z odkrywania kolejnych warstw skomplikowanych rodzinnych relacji. To książka, która nie tylko opowiada o przeszłości, ale też skłania do refleksji nad tym, jak historie naszych przodków wpływają na to, kim jesteśmy dziś.

Powieść wpisuje się w gatunek sagi rodzinnej i powieści historycznej, idealnej dla miłośników wielowątkowych, nastrojowych historii, w których dramaty przeplatają się z nadzieją, a losy bohaterów układają się w gęstą, misternie utkaną sieć zależności. To książka dla osób, które cenią głębokie emocje, kobiece portrety napisane z empatią i narracje, które wciągają od pierwszych stron.

To piękna, dopracowana i pełna serca opowieść, którą zdecydowanie warto poznać. Sobieniewska po raz kolejny pokazuje, że Saga Wileńska to cykl wyjątkowy – poruszający, różnorodny i niesamowicie angażujący. „Zapomniana kukiełka” zachwyca od początku do końca i z pewnością przypadnie do gustu wszystkim, którzy kochają pełne namiętności, dramatów i tajemnic historie. Polecam z całego serca.

,,Zapomniana kukiełka" to kolejny tom sagi historyczno-obyczajowej autorstwa Ewy Sobieniewskiej, w którym pisarka po raz kolejny udowadnia, że doskonale odnajduje się w opowieściach wielopokoleniowych oraz w kreowaniu silnych kobiecych bohaterek. Powieść rozgrywa się w kilku epokach, a losy trzech kobiet -- rozdzielonych czasem, ale połączonych podobnymi dramatami -- tworzą emocjonalną, pełną napięć narrację o dziedziczeniu wyborów, win i tajemnic.

Największą siłą książki jest atmosfera dawnych czasów oraz sposób, w jaki Sobieniewska maluje codzienność kobiet w realiach szlacheckich. To świat ograniczeń, obowiązków i społecznych oczekiwań, ale także przestrzeń, w której indywidualna wola i pragnienia mogą zmieniać całe życie. Autorka nie spieszy się -- pozwala czytelnikowi zanurzyć się w realiach epoki, emocjach bohaterek oraz skomplikowanych zależnościach rodzinnych. Dzięki temu historia nabiera głębi.

Powieść jest również emocjonalnie intensywna. Zdrada, niespełniona miłość, wybory dokonane wbrew sobie -- to wątki, które powracają w losach bohaterek, ale każdy z nich został przedstawiony w nieco inny sposób, co sprawia, że książka nie nuży powtarzalnością. Sobieniewska z wyczuciem buduje psychologię postaci, pozwalając czytelnikowi zrozumieć motywy ich działań, nawet jeśli nie zawsze są one moralnie jednoznaczne.

Zdarza się jednak, że natłok dramatycznych wydarzeń jest odczuwalny; momentami historia staje się ciężka, a fabuła gęsta od emocji i intensywnych zwrotów. Nie każdemu to odpowiada -- zwłaszcza jeśli oczekuje się lekkiej powieści historycznej. To książka, która wymaga czasu i skupienia.

Sobieniewska po raz kolejny udowadnia, że potrafi łączyć bogate tło epoki z intymnością ludzkich losów. To pozycja idealna dla czytelników ceniących sagi, wielopokoleniowe dramaty oraz literaturę obyczajową mocno osadzoną w realiach przeszłości.