Dzieci Nieporządku

Name: Dzieci Nieporządku
Rating: 5.75 (4 reviews)
ISBN: 9788368205893

Paweł Król, Maciej Król

Ocena: 5.75 (4 głosów)

opis

✨✨✨✨ Recenzja ✨✨✨✨

Paweł & Maciej Król „Dzieci Nieporządku”

@maiejipawelkrol

Wydawnictwo: Initium

@wydawnictwo_initium

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨

„Dzieci Nieporządku” to jedna z tych książek, które już samym wydaniem krzyczą „weź mnie do ręki”. Ta okładka? Cudo. Barwione brzegi? Jeszcze większe cudo. A najlepsze jest to, że środek wcale nie odstaje od tej oprawy, bo dawno nie czytałam fantasy, które byłoby jednocześnie tak dziwne, brutalne i cholernie aktualne.

Od pierwszych rozdziałów czuć tutaj napięcie. Nie taki sztuczny mrok wrzucony dla klimatu, tylko autentyczny dyskomfort. Świat stworzony przez autorów wygląda momentami niemal idealnie, ale im bardziej zagłębia się w historię, tym mocniej widać, że pod tą piękną fasadą wszystko zaczyna się sypać.

Najbardziej kupił mnie motyw kryształów. Genialny i bardzo niepokojący pomysł. To nie są zwykłe magiczne artefakty, tylko coś, co obserwuje ludzi, analizuje ich zachowania i praktycznie uczy się człowieka. Im dalej czytałam, tym częściej miałam w głowie skojarzenia z social mediami, algorytmami i tym, jak łatwo dziś stracić prywatność. I właśnie to zrobiło na mnie największe wrażenie, autorzy przemycają takie rzeczy bardzo naturalnie, bez moralizowania i bez wciskania czytelnikowi „jednej słusznej interpretacji”.

🪬 Co znajdziecie w książce:

🔹 mroczny i bardzo dopracowany świat fantasy

🔹 kryształy odczytujące myśli i wspomnienia

🔹 motyw kontroli, manipulacji i inwigilacji

🔹 polityczne gry oraz społeczne podziały

🔹 bohaterów pełnych traum i wewnętrznych konfliktów

🔹 utratę własnej tożsamości

🔹 zmieniające się perspektywy i skoki w czasie

🔹 duszną atmosferę i brutalny klimat

🔹 moralnie niejednoznaczne postacie

🔹 odniesienia do technologii i współczesnego świata

🔹 powolne odkrywanie sekretów i większego spisku

🔹 świetny worldbuilding bez zbędnego tłumaczenia wszystkiego

🔹 przepiękne wydanie, które serio cieszy oko

Najbardziej zapadła mi w głowę Kiamand. Bohaterka, która nosi w sobie cudze wspomnienia, brzmi intrygująco już na starcie, ale dopiero podczas czytania widać, jak bardzo wyniszczające jest to dla niej psychicznie. Jej rozdziały były dla mnie najmocniejsze emocjonalnie i chyba najbardziej niepokojące.

Bardzo podobał mi się też styl autorów. Piszą lekko, ale jednocześnie bardzo obrazowo. Potrafią stworzyć sceny, które są piękne, a chwilę później kompletnie niewygodne i ciężkie. Nie wykładają wszystkiego wprost, więc podczas czytania trzeba być uważnym i samemu łączyć pewne elementy. Dzięki temu ta historia naprawdę wciąga i zostaje w głowie na długo po skończeniu.

Emocje w tej książce są ciężkie i bardzo intensywne. Dominuje niepokój, poczucie zagrożenia, zagubienie i psychiczne zmęczenie bohaterów. To nie jest fantasy dające komfort czy ucieczkę od rzeczywistości, raczej takie, które wbija się pod skórę i zostawia człowieka z masą myśli po skończeniu. Autorzy świetnie pokazują manipulację, samotność i stopniowe zatracanie samego siebie.

Bohaterowie są skomplikowani, niejednoznaczni i bardzo ludzcy. Nikt tutaj nie jest idealny ani całkowicie dobry. Każdy niesie własny ciężar, traumy albo obsesje.

Najmocniej wyróżnia się Kiamand bohaterka, która dosłownie dźwiga w sobie cudze wspomnienia i z każdą stroną coraz bardziej traci własną tożsamość. Jej rozdziały są emocjonalnie najmocniejsze i najbardziej niepokojące. Nawet postacie poboczne mają charakter, własne motywacje i nie sprawiają wrażenia napisanych „na szybko”. Dzięki temu cały świat wydaje się żywy i autentyczny, mimo całej jego fantastycznej dziwności.

To zdecydowanie nie jest fantasy „na odmóżdżenie”. Ta książka wymaga skupienia, cierpliwości i wejścia w ten świat trochę głębiej.

Ale jeśli lubicie historie, które mają w sobie coś niepokojącego, brudnego i psychicznie ciężkiego, to „Dzieci Nieporządku” mogą Was naprawdę mocno wciągnąć.

I serio, uwielbiam, kiedy piękne wydanie idzie w parze z równie dobrą treścią. Tutaj dokładnie tak było.