Ogród w chmurach

Name: Ogród w chmurach
Rating: 5 (1 reviews)
ISBN: 9788383679280

Romain Potocki

Ocena: 5 (1 głosów)

opis

na dachu

szarego wieżowca

wśród chmur

smutnym deszczem utkanych

wyrósł ogród

z nadziei i chwil

kruchych i niespotykanych

cichy był

jak szept najdroższy

płatkami kwiatów

myśli owianych

piękny był

jak sen najsłodszy

garściami zieleni

łez zabłąkanych

w kwiatach

moja ucieczka

w książkach

pachnących kurzem

ta chwila

w drobinie światła

zadrży

ostatnim bólem

chciałem być kruchy

bez wstydu

chciałem serce załatać

chciałem być sobą

bez krzyku

chciałem siebie poskładać

smak słów pisanych

wyobrażeniem

zapach kwiatów kwitnących

nieskończeniem

i świat, co nie udaje,

a pęka

i czas, co nie ustaje

nie czeka

bliżej chmur

niż ludzi

bliżej serca

nadzieja nieustająca

bliżej dusz

niż ludzi

są miejsca

i cisza umierająca

To tam. Na dachu. Na górze. Moje kwiaty. Moje małe niebo. Lżejsza tu samotność. A jakieś nadzieje się rodzą. Zapach, co się we mnie mieści. Tam ja jestem. Jeszcze siebie szukam i znajduję chwilami. Bo tam, na dole. Tam jest przemoc. Szarość i bieda. Smutne okna i samotność. Chora matka, co nigdy nie miała dla mnie dobrych słów. Tutaj mam chociaż siebie i kwiaty. Mam skrawek miejsca wyrwany z duszy.

Tam na dole. Tam jest księgarnia. Jest „Mały Książę" i wąż boa. Wiersze Rimbauda i „Magiczny świat Tistou”. Teraz ja jestem Tistou. Robert. Niemowa. Jestem ja i oni. Ci szaleni, co się chowają w książkach. I ja się w nich chowam. W tych słowach, co drgają jak struny. W tym kurzu, co szeleści. Z czułych opowieści. Przed tym, co na dole się chowam. A tam obcinają kciuki. To są słowa i ja w tych słowach jestem. Książki i kwiaty. To jestem ja. Robert. Tistou. Jąkała. Niemowa.

Chwyciło tutaj wszystko. Chwyciło i trzyma. Jak mnie ta literatura piękna cudnie zaskakuje ostatnio. Jak pięknie dotyka. Tak jak „Ogród w chmurach” właśnie. Bo jest południe Francji. Bo tu są książki i kwiaty. I chłopiec, co dorasta w szarości. I właśnie w nich, w tych słowach pisanych, w kwiatach i ludziach połamanych jak on, siebie doświadcza. Bo z najciemniejszej szarości, może wyrosnąć piękny kwiat. Wystarczy odrobina jasności. Polecam.