Tylko na papierze

Name: Tylko na papierze
Rating: 5.89 (9 reviews)
ISBN: 9788366821712

Katarzyna Dołgań Daria Głowacka ;

Ocena: 5.89 (9 głosów)

opis

Ta książka została dodana do bazy serwisu Granice.pl przez jednego z użytkowników i oczekuje na moderację

RECENZJA

„Tylko na papierze”

Autor: Katarzyna Dołgań, Daria Głowacka

Wydawnictwo: Motylewnosie

Są takie finały serii, które zamykają historię, ale jednocześnie sprawiają, że jeszcze długo nie możesz od niej odejść. „Tylko na papierze” to właśnie ten rodzaj zakończenia, domknięcie, które pulsuje emocją, dojrzałością i czułością tak piękną, że ma się ochotę od razu wrócić do pierwszego tomu i przeżyć to wszystko jeszcze raz.

Powrót obu Twixów był jak wejście do dobrze znanego domu, pełnego śmiechu, wspomnień i energii, za którą tęskniłam od pierwszej strony. Ale to Tomek i Elka są tutaj sercem historii, duetem, który absolutnie kradnie sceny, emocje i czytelnicze serce.

Spotkanie Tomka i Elki? Kosmos. Totalny chaos, iskry i zero romantycznych klisz. I może właśnie dlatego działa tak dobrze.

Tomek… cóż, ten tom udowadnia, że pod pozornym luzem i wiecznym żartem kryje się w nim dużo więcej, niż ktokolwiek mógłby podejrzewać.
On wciągnięty w emocje szybciej niż zdąży zrozumieć, co właśnie się stało.
Przy Elce przestaje biec. Zatrzymuje się. I dojrzewa na naszych oczach w sposób absolutnie naturalny, szczery, poruszający.
Tomek pokazał tu zupełnie nowe oblicze, wytrwałe, czułe, momentami rozbrajająco wrażliwe. Nie spodziewałam się, że właśnie taki będzie, ale to sprawiło, że polubiłam go jeszcze bardziej.

Elka, którą trudno zamknąć w jakiejkolwiek definicji, od razu zdobywa sympatię. Pozornie twarda, odważna, zabawna, prawdziwa, z dystansem, a w środku… jak owa słynna śliwka, co wpada z pluskiem do kompotu. Nie ma tu jednak tandety ani banału. Autorki z lekkością prowadzą tę dwójkę przez serię nieporozumień, iskier, wzruszeń i wyborów, które potrafią bardziej zaboleć, niż byliby skłonni przyznać.

Najpiękniejsze w tej książce jest to, że autorki nie idą w banał. Nie ma tu dąsów, sztucznych dramatów ani hollywoodzkich nieporozumień. Kiedy między bohaterami pojawia się problem, oni rozmawiają. Czasem nie od razu, czasem z oporem, czasem z bólem, ale ZAWSZE z intencją zrozumienia. Ta relacyjna dojrzałość jest jak powiew świeżości w romansach, w których konflikt zazwyczaj opiera się na braku słów.

A konfliktów i emocjonalnych burz nie brakuje. Autorki pokazują życie takim, jakie jest: nieidealne, skomplikowane, pełne przeszłości, która lubi wracać wtedy, kiedy najmniej tego chcemy. I kiedy nadchodzi moment, w którym wszystko zaczyna pękać, czytelnik wstrzymuje oddech, bo czuje, że naprawdę może ich stracić. To te strony, które przewraca się ze ściśniętym gardłem.

Ale równocześnie dostajemy humor w najlepszym wydaniu. Babcia Stasia jest absolutną gwiazdą, a Pucio… cóż, Pucio to Pucio.

To historia o ludziach, którzy dźwigają swoje rany, wstydy i błędy, ale też takich, którzy naprawdę próbują być lepsi. I to właśnie czyni tę część tak dojrzałą i emocjonującą. Humor splata się tu z ciężarem tego, co było, a lekkość dialogów z ciężarem decyzji, których konsekwencje nie znikają tylko dlatego, że pragniemy nowego startu.

„Tylko na papierze” to nie tylko romans. To opowieść o ludziach, którzy niosą swoje rany, ale nie boją się próbować jeszcze raz. O relacji, która nie jest idealna, jest PRAWDZIWA. O uczuciu, które nie spada z nieba, tylko rodzi się z rozmów, z błędów, z naprawiania, z wyborów podejmowanych wspólnie.

Finał? Emocjonalny. Taki, który zostaje pod skórą.

To najlepsze możliwe zakończenie tej trylogii, ciepłe, szczere i napisane sercem. Jeśli szukacie książki, która otuli, wzruszy, rozbawi i zostawi w środku przyjemne ciepło, historia Tomka i Elki będzie strzałem w dziesiątkę.