Recenzja książki: Na południe od granicy, na zachód od słońca

Recenzuje: kina

Hajime od lat pielęgnuje w sobie wspomnienie Shimamoto, pierwszej ukochanej z okresu dzieciństwa, i porównuje do niej każdą poznaną dziewczynę. Kiedy już jako dorosły mężczyzna spełniony w życiu osobistym i zawodowym przypadkowo ponownie spotyka Shimamoto, okazuje się, że dawna fascynacja przetrwała. Hajime decyduje się rzucić swą rodzinę i wykorzystać szansę daną mu przez los. Czy jednak możliwy jest powrót do przeszłości? Książka Haruki Murakamiego „Na południe od granicy, na zachód od słońca” to piękna opowieść o niespełnionej miłości i pogoni za nieosiągalnym ideałem. Co leży na zachód od słońca i czy na południe od granicy znajdziemy raj, czy też zwykłą szarą rzeczywistość? Książka szczególnie spodoba się osobom, które są zafascynowane kulturą, mentalnością, a także codziennością mieszkańców kraju kwitnącej wiśni. Proza Murakamiego jest w swej prostocie tak niepozorna, a zarazem genialna, że nie sposób obok niej przejść obojętnie. Każda z jego książek wyróżnia się niepowtarzalną atmosferą, a każdy szczegół, symbol w nich zawarty można zinterpretować na tysiące różnych sposobów. Moim zdaniem „Na południe od granicy, na zachód od słońca” to - jak dotąd - najlepsza powieść Murakamiego. Krótka, napisana prostym językiem, a zarazem - trafiająca prosto w najgłębsze zakamarki ludzkiej duszy. Po przeczytaniu tej powieści każdy patrząc na słońce będzie już zawsze zastanawiał się, co jest na zachód od niego...