reklama

Recenzja książki: Fatalne jaja. Diaboliada

Recenzuje: Damian Kopeć

Satyra na porewolucyjny ład

Rosyjski pisarz, i dramaturg Michaił Bułhakow kojarzy się przede wszystkim z niezrównaną powieścią Mistrz i Małgorzata. Opowiadania Diaboliada (1924) oraz Fatalne jaja (1925) można (zwłaszcza to pierwsze) potraktować jako etap pośredni w drodze do najlepszej powieści autora. Widać już w nich talent pisarza i szerokie możliwości, które w pełni rozwinął w dopracowywanym latami Mistrzu i Małgorzacie.

W noweli Diaboliada został przedstawiony problem małego człowieka, który stał się ofiarą radzieckiej maszyny biurokratycznej. Systemu, w którym zwykły człowiek się nie liczy, liczą się urzędnicy, przepisy, papiery. Korotkow, główny bohater Diaboliady, widzi w swoich losach wpływ sił piekielnych. Zwolniony z pracy, szuka tego powodów, lecz na swojej drodze spotyka tylko mało zrozumiałą machinę biurokratyczną. Przedstawioną w sposób groteskowy, gorzki, ironiczny. Wydaje się, że ten właśnie pomysł został w jakiś sposób wzmocniony, przemyślany i dopracowany w Mistrzu i Małgorzacie. Korotkow wędruje ulicami miasta, korytarzami urzędów. Rozmawia z kolejnymi urzędnikami i coraz bardziej popada w szaleństwo. Niezrozumiały świat komunistycznej biurokracji pochłania prostego człowieka, przemiela i wypluwa, nieczuły na jego los.

Fatalne jaja należą teoretycznie do gatunku science-fiction, ale mają w sobie wyraźne akcenty humorystyczne, satyryczne. Pewien uczony przypadkowo odkrywa promienie życia – promienie, które wpływają na żywe organizmy, wielokrotnie wzmacniając ich aktywność, agresywność i rozmiary. To odkrycie ma zostać wykorzystane do bardzo konkretnych celów, lecz plany planami, a życie życiem. Zamiast super kur niosących super jajka pojawiają się super gady, które rozpoczynają marsz na Moskwę. Uczony od uwielbienia w pierwszym momencie doświadcza wkrótce zawiści i nienawiści. Staje się ofiarą mediów, manipulujących informacją i systemu, w którym o wszystkim decyduje nachalna propaganda. Fatalne jaja można potraktować jako parodię powieści katastroficznej, ale to już raczej jest współczesne spojrzenie na to opowiadanie.

Obie omawiane krótkie formy mają swój specyficzny charakter i klimat. Brakuje im jeszcze tego czegoś, co ma Mistrz i Małgorzata – dopracowania, dbałości o detale, oszlifowania. Warto je jednak przeczytać, by mieć szersze spojrzenie na twórczość Bułhakowa i poznać jej wcześniejszy, mniej znany okres. Ciekawie naszkicowane wyraziste postacie, duża dynamika wydarzeń, czarny humor towarzyszą lekturze zarówno Fatalnych jaj, jak i Diaboliady. Warto zapoznać się z niebogatą spuścizną świetnie zapowiadającego się pisarza i dramaturga, któremu totalitarny system nie pozwolił w pełni rozwinąć skrzydeł.

Tagi: literatura piękna

Kup książkę Fatalne jaja. Diaboliada

<
Sprawdzam ceny dla ciebie ...

Zobacz także

Zobacz opinie o książce Fatalne jaja. Diaboliada
Książka
Fatalne jaja. Diaboliada
Michaił Bułhakow
Inne książki autora
Mistrz i Małgorzata
Michaił Bułhakow 0
Okładka ksiązki - Mistrz i Małgorzata

Po raz pierwszy od 17 lat w tłumaczeniu Andrzeja Drawicza! Szatan odwiedzający Moskwę w latach 30. XX wieku, pisarz nazywany Mistrzem i jego miłość...

Biała gwardia
Michaił Bułhakow 0
Okładka ksiązki - Biała gwardia

„Biała gwardia“ to książka ukryta gdzieś na poboczu szlaku, którym trafiają do świata literatury kolejne pokolenia czytelników urzeczonych...

Zobacz wszystkie książki tego autora
Recenzje miesiąca
Immunitet
Remigiusz Mróz
Immunitet
Witraże
Agnieszka Lis
Witraże
Consilio
Danuta Marć
Consilio
Królewska rozgrywka
Melisa Łada
Królewska rozgrywka
Czarne Wzgórza
Nora Roberts
Czarne Wzgórza
Jutro pokochamy Rzym
Magdalena Kołosowska
Jutro pokochamy Rzym
Pokaż wszystkie recenzje
Reklamy