Recenzja książki: Usypianka

Recenzuje: Danuta Awolusi

Pełna ciepła powieść, która jednocześnie przejmuje lekkim dreszczem grozy. Usypianka Karoliny Głogowskiej uwodzi klimatem i wciąga bez reszty. Idealna lektura na długie, zimowe wieczory przy gorącej herbacie i pod ciepłym kocem.

Matylda i Hela, matka i córka, przyjeżdżają na Kociewie, bo odziedziczyły dom po ciotce. Chcą stworzyć sobie nowe gniazdko i otworzyć niewielką agroturystykę. To miała być szansa na reset i spokojniejsze życie. Plany planami, ale szybko okazuje się, że posiadłość skrywa pewne mroczne tajemnice. Wcześniej doszło tu do samobójstwa Hektora, wynajmującego, który mieszkał tam przed nimi. A to nie wszystko…

Dom jest stary, stoi blisko tryftu i od razu wywołuje emocje. Jedni mieszkańcy wsi mówią o nim chętniej, inni unikają tematu. Matylda i Hela napotykają dystans, który trudno jednoznacznie odczytać. Pojawia się wątek historyczny, bo na Kociewiu przez lata żyli obok siebie Polacy, Żydzi i Niemcy. Wojna przerwała te relacje, zostawiła po sobie ślady i tragedie. Starsi mieszkańcy pamiętają wydarzenia sprzed dekad, ale niechętnie je wspominają. 

To wszystko łączy się ze snami Heli. Dziewczyna zaczyna śnić o kobietach, które kiedyś mieszkały w tym domu. Sny są bardzo szczegółowe i przypominają obrazy z przeszłości. Matka Heli, Matylda, mimo wszystko stara się trzymać swoich planów. Niestety, realizacja marzeń nie będzie łatwa. Atmosfera domu i wszystko, co się w nim wydarzyło, wpływa na jej samopoczucie i energię, z jaką podchodzi do codziennych zadań. W pewnym momencie wszystko to zaczyna kobietę przerastać. Matylda chce dobrze żyć z sąsiadami, z tym miejscem, ale pytanie: czy dom tego chce? Czy przeszłość nie kładzie się cieniem na marzeniach i planach?

Karolina Głogowska snuje swoją opowieść między gatunkami. Dużo tu obyczaju, bo relacja Matyldy i Heli jest pełna ciepła. Pojawiają się wątki romantyczne, rodzinne – problemy, napięcia, nieporozumienia. Jednak wątek tajemnicy, czegoś może odrobinkę nadprzyrodzonego, cały czas wisi w powietrzu. Wraz z bohaterkami chcemy rozwikłać tajemnicę, ulegamy niezwykłemu klimatowi. Pojawia się niepokój, ale jest też poczucie bliskości i więzi.

Myślę, że Usypianka to opowieść o tym, że miejsca z bogatą i złożoną historią są wymagające. Zanim zapuści się tam korzenie, trzeba tę przeszłość oswoić i zaakceptować. Nie każdy tak potrafi, bo jak żyć w miejscu, gdzie ktoś postanowił ze sobą skończyć? Kto chciałby wiedzieć, jakie dramaty rozgrywały się w starych murach podczas wojny? To także opowieść o tym, że jako ludzie jesteśmy wrażliwi. Wystarczy wsłuchać się w siebie, by zrozumieć, że każdy ma coś z wiedźmy. Można nie wierzyć albo się temu poddać.

Usypianka opowiada o rodzinie, pamięci i przestrzeni, która nie pozwala udawać, że przeszłość nie istnieje. Autorka potrafi zaskoczyć, bo nie brakuje tu szalonych scen akcji, pełnych niepokoju i napięcia. A finał skłania do myślenia i daje masę satysfakcji. Polecam!

Tagi: kryminał thriller