Ona nigdy nie prze­sta­nie. Nawet gdyby stra­ci­ła język, plo­tła­by na migi

Co się od­wle­cze, to się je­dy­nie roz­wle­cze.

Cechy charakteru:

1. Inteligentny

2. Inspirujący

3. Oczytany

4. Opiekuńczy

5. Empatyczny

6. Cierpliwy

7. Wyrozumiały (a wręcz pobłażliwy)

8. Ale niepozwalający dmuchać sobie w kaszę (Broń Boże męska cipa!)

Kobiecie, która sama nie zaznała szczęścia w miłości, trudno cieszyć się szczęściem innej.

A jednak różnice w ich pochodzeniu, kulturze i dotychczasowym życiu były jak wielki jar. Ola nie wiedziała, czy znajdzie w sobie dość siły, by go zasypać.

Ona nie miała ochoty dać się nikomu usidlić, a on nigdy nie zamierzał zostać jej chłopakiem.

Ale nogi w tamtych czasach to miała! Do samej ziemi!

O wygląd teściowej nie musiała się martwić, bo starsza pani wyznawała zasadę, że prawdziwa kobieta nawet po domu powinna się nosić jak królowa. Paznokcie miała zawsze zrobione, włosy uczesane, a jej modne ubranie dopełniało całości.

Raz, w swej łaskawości, postanowiła upichcić zdrowotny rosół dla synowej. Nie żeby tak się nagle o nią zaczęła troszczyć, lecz by postawić ją jak najszybciej na nogi. Niestety, eksperyment kulinarny zakończył się klapą, a dokładniej tłustą cieczą o barwie moczu i smaku wody z Bałtyku przyprawionej mułem, więc trzeba było znaleźć inne rozwiązanie.

Nie znosiła tych wszystkich utyskiwań, że starość jest źle urządzona. Wyznawała zasadę, że nie można się nad sobą litować i nie akceptowała, gdy litował się nad nią ktoś inny.

Kobiety trzech pokoleń na czterdziestu metrach kwadratowych - to było wyzwanie!

Podobno do zrobienia smutnego wyrazu twarzy potrzeba aż czterdziestu dwóch mięśni. Do wyprostowania środkowego palca wystarczą cztery. Powiedzmy, że nie miałam nastroju na duży wysiłek.

Jedyny problem w ich związku stanowi to, że pisarz tęskni za sukcesem, którego nie osiąga, a nauczycielka pragnie dziecka, na które pisarz jej nie pozwala z powodu egzystencjalnych lęków. Poza tym są szczęśliwi, a przynajmniej tak sądzą.

Dom i ogród były treścią życia jego matki, harowała cały dzień, żeby powstrzymać rozpad, szorując dom od góry do dołu i jeszcze raz szorując, i przykrywając braki koronkowymi serwetkami, własnoręcznie zrobionymi szydełkiem narzutami i haftowanymi poduszkami.

Chciała, by muzyka nigdy nie ucichła, a przede wszystkim pragnęła, by to poczucie mocy nigdy jej nie opuściło. Jeszcze długo z niego czerpała, ale z biegiem lat oczywiście zbladło.