Bilard dusz

Recenzja

„Bilard dusz”

Autor: Małgorzata Matwij
Wydawnictwo: Nie Powiem

Współpraca reklamowa

"Wielu ludzi popełnia ciągle ten sam błąd, Szukają miłości oczekują jej od innych, gdy tymczasem sami zieją pustką..... - Trzeba kochać siebie,
szanować siebie i przede wszystkim żyć w prawdzie, a nie udawać
ciągle udawać. Dobro przyciąga dobro."

„Bilard dusz”, gdy jedno uderzenie zmienia całe życie.

Są książki, które czyta się dla fabuły.
I są takie, które czyta się… sercem.
„Bilard dusz” Małgorzaty Matwij bez wątpienia należy do tej drugiej kategorii.

To poruszająca, emocjonalna opowieść o decyzjach podejmowanych zbyt wcześnie, o konsekwencjach, które potrafią ciążyć przez całe życie, i o bólu, którego nie da się zagłuszyć. Autorka zabiera czytelnika w niezwykle intymną podróż do wnętrza kobiecej duszy, pełnej żalu, winy, tęsknoty, ale też nadziei.

Agnieszka od lat nosi w sobie ciężar jednej, brzemiennej w skutki decyzji. Jako bardzo młoda dziewczyna została sama, bez wsparcia, bez zrozumienia, z wyborem, który na zawsze odcisnął piętno na jej psychice, relacjach i poczuciu własnej wartości. Wspomnienie dawnej miłości i utraconego dziecka nie pozwala jej odnaleźć spokoju. Przeszłość powraca jak echo, wpływając na każdy aspekt jej codzienności.

Moment przełomowy przychodzi w chwili największego emocjonalnego wyczerpania, gdy na jej drodze pojawia się tajemniczy mężczyzna, Gabriel. Nie narzuca się, nie ocenia, nie daje gotowych odpowiedzi. Zamiast tego zadaje pytania, które zmuszają Agnieszkę do spojrzenia w głąb siebie. Jego obecność staje się impulsem do zmiany perspektywy, początkiem drogi ku zrozumieniu, wybaczeniu i wewnętrznemu pojednaniu.

Autorka prowadzi czytelnika przez labirynt emocji, wspomnień i niedopowiedzeń. Teraźniejszość nieustannie splata się z przeszłością, a fragmentaryczne informacje sprawiają, że do samego końca nie mamy pełnego obrazu wydarzeń sprzed lat. To potęguje napięcie i sprawia, że historia wciąga coraz mocniej.

„Bilard dusz” porusza temat winy i przebaczenia w sposób niezwykle subtelny, a jednocześnie przejmujący. Pokazuje, jak trudno jest wybaczyć innym… i jak jeszcze trudniej wybaczyć samemu sobie. Każda scena ma swój ciężar, każde słowo niesie emocje, a cisza między wersami mówi często więcej niż dialogi.

Symbolika bilardu przewijająca się przez całą powieść doskonale oddaje sens ludzkich spotkań, jedni ludzie pojawiają się w naszym życiu jak uderzenia kuli: zmieniają kierunek, wywołują reakcję, czasem bolą, ale ostatecznie prowadzą nas tam, gdzie powinniśmy się znaleźć.

Styl Małgorzaty Matwij jest intensywny, nasycony emocjami, a jednocześnie przystępny. Momentami atmosfera bywa ciężka, lecz właśnie w tej surowości tkwi siła tej historii. Czytelnik niemal czuje rozdarcie Agnieszki, jej samotność, tęsknotę za spokojem i potrzebę odnalezienia sensu w tym, co ją spotkało.
To nie jest łatwa lektura, ale jest ważna.

"Bilard Dusz" zostaje w myślach na długo i zmusza do refleksji nad własnymi wyborami, granicami wybaczenia i potrzebą zrozumienia samego siebie. To książka dla tych, którzy lubią historie z głębią. Dla czytelników, którzy nie boją się konfrontacji z trudnymi emocjami i pytaniami o sens życia. Dla tych, którzy wierzą, że nawet po największej stracie można odnaleźć światło.

Bo w „Bilardzie dusz”, tak jak w prawdziwej grze, jedno uderzenie może zmienić wszystko.

Jeśli cenisz historie z głębią, pełne emocji, duchowych pytań i psychologicznej prawdy, ta powieść zdecydowanie zasługuje na Twoją uwagę.

*współpraca reklamowa*

Po raz kolejny odbiło się na mnie nie czytanie opisów. Patrząc na okładkę spodziewałam się czegoś na kształt kryminału, a tutaj niespodzianka powieść obyczajowa, taka trochę na granicy dramatu, trochę oparta na psychologii, na aspektach duchowych, pełna trudnych i ciężkich tematów, niosące ze sobą mocny wydźwięk i nacisk na wartości. Zrobiła na mnie ogromne wrażenie.

Agnieszka jest kobietą na zakręcie, która każdego dnia mierzy się z ciężarem decyzji podjętej przed laty. Kobieta staje na życiowym rozdrożu, wspomnienia nie dają jej zaznać spokoju, i odbijają się na jej codzienności. Agnieszka napotyka na swojej drodze mężczyznę, który pomaga jej przejść tą trudną drogę, który zwraca jej uwagę na niedostrzegalne przez nią życiowe aspekty, przez którego wyrusza w podróż w głąb siebie, gdzie musi zmierzyć się nie tylko z bolesną i trudną przeszłością, ale też pytaniami o wiarę, przeznaczenie, konsekwencje i stanąć naprzeciwko prawdzie, którą w sobie ukrywała przez lata.

To bardzo złożona i mimo wszytko trudna powieść, w której dominują ciężkie tematy, niektóre można określać nawet jako kontrowersyjne. Poznajemy w niej Agnieszkę, kobietę która zmaga się z ciężarem jednej podjętej decyzji. Teraźniejszość miesza się tutaj z przeszłością, dostajemy wiele czasami sprzecznych informacji, i niemal do końca nie możemy być pewni co tak naprawdę kiedyś się stało, choć można wiele podejrzewać. Agnieszka staje się tutaj takim jakby symbolem kobiety cierpiącej, kobiety nie mogącej poradzić sobie z przeszłością, z poczuciem winy, z samotnością na którą sama się poniekąd skazała. To kobieta mimo wszytko próbująca się odbić od dna, szukająca wyjścia z beznadziejnej dla siebie sytuacji, w której wszytko domaga się odcięcia od przeszłości i rozpoczęcie nowego rozdziału, jednak zanim to się stanie musi ona zmierzyć się z demonami przeszłości.

Powieść mnie wciągnęła, z zapartym tchem śledziłam poczyniania Agnieszki, wstawki odnoszące się do przeszłości wiele wnosiły do fabuły, pozwalały wiele zrozumieć i pokazywały jak jedna decyzja wpłynęła na przyszłość, co ciekawsze nie tylko głównej bohaterki. To historia poruszająca wiele ważnych aspektów, obrazująca tę sferę życia, o której wciąż jest głośnio, ale która mimo to wciąż stanowi temat tabu. To opowieść o wyborach, o konsekwencjach, o poczuciu winy, uczuciu straty, o braku czegoś ważnego. To też historia o prawdzie, o szukaniu wyjścia z otchłani cierpienia, o konfrontacji z przeszłością i podjęciu próby pogodzenia się z losem, a nawet próby odbudowania tego co zostało zniszczone. Książka ma bardzo mocny wydźwięk, ona nie kończy się z ostatnią stroną czy ostatnią kropką, i to nie tylko że wiele wskazuje na to, że może być to historia kontynuowana, ale przede wszystkim na to że towarzyszące przy lekturze emocje, pozostają z nami na dłużej. Skłaniają one do refleksji, do przemyślenia wartości, do zastanowienia się co ja bym zrobił/-a na miejscu Agnieszki. To też powieść, która wpisuje się w obecne trendy informacyjne, czy społeczne, jednak zwraca ona tez uwagę na coś, czego brakuje w tym informacyjnym chaosie, na konsekwencje.

Prawdziwa, wartościowa, ważna i potrzebna powieść, przy której nie da się pozostać obojętnie, która wprawi umysł w najwyższe obroty, która pozostaje w pamięci na długo. Napisana w świetnym stylu, zarówno lekkim jak i zajmującym, nawet pomimo trudnej tematyki, czuć tę lekkość i pasję z jaką autorka do niej podeszła. Książka zdecydowanie warta przeczytania czy szerszego rozgłosu. To powieść, którą moim zdaniem każdy powinien przeczytać, niezależnie od tego, po której stronie barykady się znajduje.

„Bilard dusz” autorstwa Małgorzata Matwij to powieść głęboko introspektywna, skupiona na emocjach, pamięci i konsekwencjach wyborów, które – choć podjęte dawno temu – potrafią determinować całe życie.

Główną bohaterką książki jest Agnieszka, kobieta stojąca na życiowym rozdrożu. Od lat dźwiga ciężar decyzji z młodości, która odebrała jej spokój, poczucie sensu i możliwość zamknięcia przeszłości. Wspomnienie utraconej miłości oraz dziecka nie pozwala jej ruszyć naprzód. Autorka wprowadza czytelnika w świat bohaterki bardzo subtelnie, pokazując jej codzienność naznaczoną żalem, poczuciem winy i wewnętrzną pustką. Przełomem staje się spotkanie tajemniczego mężczyzny w momencie duchowego kryzysu – wydarzenie, które zapoczątkowuje nie tyle romans, co podróż w głąb siebie.

Fabuła rozwija się spokojnie, bez gwałtownych zwrotów akcji, ale z dużą intensywnością emocjonalną. To historia bardziej o przeżywaniu niż o działaniu – o rozmowach, myślach, wspomnieniach i pytaniach, które nie dają jednoznacznych odpowiedzi. Bohaterowie są zwyczajni, ludzcy, pełni pęknięć i wątpliwości, dzięki czemu łatwo się z nimi utożsamić. Szczególnie Agnieszka została sportretowana jako postać wielowymiarowa – słaba, ale jednocześnie odważna w mierzeniu się z własną przeszłością.

„Bilard dusz” wywołuje w czytelniku emocje ciche, ale głębokie: smutek, refleksję, momenty wzruszenia i wewnętrznego zatrzymania. To książka, która skłania do zadawania sobie pytań o wiarę, przeznaczenie, sens cierpienia i odpowiedzialność za własne decyzje. Motyw gry w bilard staje się tu symbolicznym obrazem życia – każde uderzenie ma swoje konsekwencje, a przypadek bywa tylko pozorny.

Pod względem gatunkowym jest to powieść obyczajowa z elementami psychologicznymi i duchowymi. Idealna dla czytelników, którzy cenią literaturę refleksyjną, skupioną na wnętrzu bohaterów, procesie wybaczania i trudnej drodze do akceptacji samego siebie. To książka dla tych, którzy lubią historie spokojne, ale zostające w myślach na długo.

„Bilard dusz” to opowieść o tym, że czasem trzeba się zatrzymać, spojrzeć wstecz i zmierzyć z własnymi demonami, by móc ruszyć dalej. Poruszająca, dojrzała i bardzo ludzka – zdecydowanie warta polecenia każdemu, kto szuka w literaturze nie tylko historii, ale i sensu.