Czas próby. Mrok znad stepu

Recenzja Patronacka 

(19.01.26)

Czas próby. Mrok znad stepu - Aleksander Daszkin 

Dziękuję wydawnictwu Alternatywne za możliwość patronowania tej książki.

Czy wierzysz w siłę przeznaczenia?

Zawsze coś dzieje się w jakiś celu i nie ma przypadków, tak jak w tej historii.

Czytanie tej książki szło mi różnie. Raz strasznie wolno, a za chwilę szybko. Szczególnie wiele zaczęło się dziać już w połowie książki. Nie jest to prosta historia, która ma mrok i pokazuje walkę na różnej płaszczyźnie psychicznej. Napisane w stylu opowieści - "tu i teraz". 

Ciekawe są tu powiązania z pogańskimi wierzeniami i postaciami. 

Między innymi: Pani jeziora, topielce, potępieńcy, skrzaty, wąpierze. 

To historia, która zgłębia wiele tematów... 

Strach, zło, męstwo, oraz odwaga. Także, o nie traceniu wiary w siebie, bez względu na przeszkody z jakimi przyjdzie się Nam zmierzyć. Plus... Aby nie ulegać podszeptom umysłu. I o dokonywaniu wyboru i nie daniu się złudzeniom. 

A przede wszystkim, aby walczyć o samego siebie. I najważniejsze jest to, aby umieć się przyznać, nie tylko przed samym sobą, że się czegoś boimy. Każdy z Nas nosi w sobie jakieś obawy. To naprawdę nie jest powód do wstydu. 

Bardzo ciekawa jest postać Vladmira.

Widać, że nie zawsze jest w stanie zrozumieć wszystko to, co nim kuruje. Jest to osoba typu: 'nie wiem czy jestem godny, może jest ktoś lepszy'.  

Jestem bardzo ciekawa kontynuacji tej historii.

Czy uda się im wyjść zwycięsko w pojedynku z Mrokiem?

Czy polecam?

Tak. Choć nie jest to łatwa lektura, to jednak zawiera pełno lekcji.

Moja ocena 9/10

"Jeździec pewnie siedział w siodle. Choć sprawiał wrażenie wyniosłego wojownika, umiejętnie władającego mieczem i dzielnie znoszącego przeciwności losu, to w jego duszy nie gościł spokój. Odkąd opuścił Kijów, dręczyły go złe myśli. Nie mógł ich odgonić ani w świetle dnia, ani pośród gwieździstych nocy. Gdy wpatrywał się teraz w krainę okrytą cieniem, obawy powracały. Zastanawiał się, czego może się spodziewać po tym odludziu, osieroconym nawet przez błękitne niebo. Przeczuwał, że na stepie przyjdzie mu się zmierzyć z czymś niepojętym... z czymś przerastającym wszystko, co dotąd spotkał na swojej drodze."

"Serce mówi mi, że to zły pomysł, ale rozum odwrotnie. Chcę znać odpowiedzi na te same pytania, które i ciebie dręczą. [...] Jesteś mądrym człowiekiem. Jakąkolwiek podejmiesz, będzie ona słuszna. Jeśli jednak zdecydujesz się się tam wyruszyć, bądź ostrożny...

I nie przekaraczaj granic, których przekraczać nie trzeba."

"Był przekonany, że śmierć nie przychodzi bez zapowiedzi. Że zanim się pojawi, daje znaki. Tyle że nie każdy potrafi je właściwie odczytać. Nie każdy zna język śmierci..."

" Ciemność zaś budzi w człowieku niepokój. Być może przypomina nam o nicości, z której się wydobyliśmy, i o nicości, do której zmierzamy. Przedmioty, które za dnia nie budzą trwogi, w mroku nocy ulegają przemianie. Wyobraźnia nadaje im znaczenie inne od tego, jakie jest im zwykle przypisane. Więcej, gdy nasz umysł nie ma się na czym oprzeć, sam zaczyna wytwarzać rzeczy, ludzi, istoty, które mogą tę pustkę powodowaną przez ciemność wypełnić. "

" To tylko słowa. Większą wagę przywiązuj do czynów. Staraj się, aby to inni tworzyli opowieści o tobie. Pamiętaj, pusta beczka głośno dudni..."

"Na drzewo wchodzi się z trudem, ale spada się, niego szybko."

"Wielkiego pragnienia trzeba było, aby to zbudować, ale też wielkie pragnienie stoi za upadkiem tego wszystkiego..."

"-Nie dam rady. Jestem za słaby, zbyt kruchy. Nie mam w sobie siły, żeby stanąć do walki z Mrokiem, odwieczną siłą..

Jestem tylko zwykłym śmiertelnikiem...

- To zadziwiające, że czasami to przeciwieństwa są kluczem do zrozumienia świata. Bo zdarza się... zdarza się nawet często, że w słabości jest siła, a w sile słabość. Że temu, co potężne i niezwykłe, wyzwanie rzuca to, co kruche i proste...

I to, co kruche i proste, ostatecznie zwycięża...

-Tak być nie może... - rzekł Vladimir smutnym głosem."

,,Droga ku prawdzie bywa samotna, ale tylko nią można dotrzeć do ocalenia."

,,Nie każdy wróg ma twarz. Nie każdy miecz potrafi przeciąć to, co nadchodzi ze stepu."

,,Najgroźniejszy mrok nie zawsze przychodzi z zewnątrz -- czasem rodzi się z lekceważenia i pychy."

Od zawsze kocham fantasy - swoją przygodę z literaturą i słowem pisanym zaczynałam bowiem od serii o przygodach Harry'ego Pottera i możliwość objęcia patronatem powieści z tego gatunku jest dla mnie zaszczytem. 

Akcja Czasu próby pana Aleksandra Daszkina toczy się w dwunastym wieku na terenach Świętej Rusi.

Centralną postacią I jednocześnie narratorem książki jest wojownik o imieniu Vladimir i to właśnie on mimo sceptycznie nastawionych elit na czele z kniaziem Mścisławem postanawia dociec czy docierającs do imperium są prawdą.  

To co odkrywa mocno go szokuje.

Czas próby. Mrok znad stepu" to powieść o głębokim, mrocznym klimacie. Narracja bywa surowa i kontemplacyjna, a język autora bardziej poważny niż popularny styl współczesnej fantasy.

 Pierwsze rozdziały sugerują wręcz rytm przypominający starożytne byliny lub rusko-słowiańskie sagi i część czytelników może czuć znużenie w trakcie poznawania tej historii.  

Mimo wszystko uważam, że jej atutem jest wnikanie w psychikę wojownika. jego lęków, wątpliwości i wewnętrznej walki. To opowieść o chwili, w której znany porządek świata zaczyna się rozpadać, a człowiek zostaje zmuszony do konfrontacji z tym, co nieznane i przerażające.

Nie jest to książka łatwa ani lekka, ale z pewnością jest to powieść głęboka, zmuszająca do refleksji i pozostająca w czytelniku na długo po zakończeniu lektury. Czas próby. Mrok znad stepu to historia o próbie wiary, odwagi i odpowiedzialności -- o tym, że czasem największa bitwa rozgrywa się nie na polu walki, lecz w ludzkim wnętrzu.

Ta historia opowiada o tym co się dzieje w chwili gdy znany nam świat nagle się rozpada.  

Na pewno jest to powieść wymagająca i bardzo głęboka.