Bohaterka tej książki niejedno ma imię - mogłaby od biedy nazywać się Bridget Jons, której wrażliwość zamiast whisky ostrzyła annesexton. Mogłaby nazywać się Świętą Wyuzdaną Anis Nin, spotykającą swoje setne erotyczne spełnienie. Mogłaby nawet przez chwilę stać się przestraszonym facetem, który rozpoznaje kobiecość w sobie i nie wie za bardzo, co z nią zrobić. Na pewno jest kobietą, która zrozumiała, dlaczego Van Gogh obcią sobie ucho i dobrze wie, co znaczy cienka czerwona linia, która dzieli światło od ciemności.Treść tej książki balansuje między życiem a literaturą, literaturą a życiem, może stać się życiem w literaturze? Jest tu wszystko. Intymny dziennik przechdzący w wyrafinowany esej, wysokiej próby liryka, która niespodziewanie wyrasta rozpalonym od zmysłów opowiadaniem o Alicji. Jest e-mail i telefon komórkowy, który pełni rolę współczesnego konfesjonału. Forma tutaj nie jest określona raz na zawsze. Nie przypomina niczego co do tej pory napisano.
Informacje dodatkowe o Czerwień raz jeszcze daje czerwień:
Wydawnictwo: Siedmioróg
Data wydania: 2001 (data przybliżona)
Kategoria: Literatura piękna
ISBN:
Liczba stron: 224
Język oryginału: polski
Tłumaczenie: brak
Kup książkę Czerwień raz jeszcze daje czerwień
Sprawdzam ceny dla ciebie ...
Cytaty z książki
REKLAMA
Zobacz także
Czerwień raz jeszcze daje czerwień - opinie o książce
Inne książki autora
Bartek Wścieklica
0
Bartek Wścieklica – on to się potrafi złościć i jakiż bywa uparty! Skąd ta złość, skąd małe kłamstwa i ciągłe dąsanie się na cały świat? Może powodem...
Coraz mniej milczenia: O dramatach dzieciństwa bez tabu
Zobacz wszystkie książki tego autora
0
Cztery autentyczne, wstrząsające historie osób mających odwagę odsłonić tajemnice swojego dramatycznego dzieciństwa, w którym były poniżane...
Przeczytane:2021-12-30, Ocena: 3, Przeczytałam, Mam, 52 książki 2021, 26 książek 2021, 12 książek 2021,
No nie podobała mi się taka forma, takie lanie wody... Książka jest o uczuciach i relacjach, a zawiera synkretyczne elementy: pamiętnika, opowiadań, wierszy, listów... I nawet nie powiem, żeby to, co autorka opisuje było głupie, bo nie jest, ale dla mnie było.... nadęte. Może taka synkretyczna forma już nie jest aż tak odkrywcza jak 20 lat temu, gdy była pisana, a teoretycy literatury wieszczyli koniec powieści? Teraz wymagałabym od książki trzymania się tematu i zwięzłości, a tu równie dobrze może być 100 stron, jak i 300.