Diamentowe Cienie

Sięgając po "Diamentowe cienie" autorstwa Anna Sobota, miałam wrażenie, że wchodzę do świata, w którym blask i mrok istnieją tuż obok siebie i żaden z nich nie jest oczywisty. To książka, która nie krzyczy emocjami, ale sączy je powoli, konsekwentnie, aż w pewnym momencie orientujemy się, że jesteśmy w samym ich centrum.

Ta historia opowiada o pozorach. O tym, jak łatwo dać się zwieść temu, co lśni, i jak trudno dostrzec cienie, które kryją się tuż pod powierzchnią idealnie wypolerowanego życia. Bohaterowie noszą swoje tajemnice jak biżuterię czasem są dumni z tego, co pokazują światu, a czasem boleśnie świadomi tego, co próbują ukryć. Autorka bardzo subtelnie prowadzi czytelnika przez ich wybory, relacje i emocje, nie oceniając, nie upraszczając, nie oferując prostych odpowiedzi.

To, co szczególnie mnie poruszyło, to psychologiczna warstwa powieści. "Diamentowe cienie" pokazują, że każdy sukces ma swoją cenę, a każde marzenie swój rewers. Relacje międzyludzkie są tu skomplikowane, pełne niedopowiedzeń, napięć i uczuć, które nie zawsze chcą wybrzmieć na głos. Czasami cisza mówi więcej niż tysiąc słów, a jedno przemilczenie potrafi zaważyć na całym życiu.

Styl Anny Soboty jest spokojny, ale bardzo sugestywny. Autorka potrafi jednym zdaniem zarysować emocjonalny krajobraz bohatera, a drobne detale gest, spojrzenie, zawieszone w powietrzu słowo budują atmosferę, która zostaje w głowie na długo po zamknięciu książki. To nie jest powieść do „przelecenia” to historia, którą się czuje i przeżywa.

Dla mnie "Diamentowe cienie" to książka o wyborach, które podejmujemy, i o konsekwencjach, których często nie chcemy przewidywać. O tym, że nawet najtwardszy diament może rzucać cień i że czasem właśnie w tym cieniu kryje się prawda o nas samych.

Jestem ciekawa, jak Wy odbieracie takie historie wolicie blask, który daje nadzieję, czy cienie, które zmuszają do refleksji?

#DiamentoweCienie #AnnaSobota #recenzjaksiazki #polskaliteratura #emocje #tajemnice #relacje #książkowelove #czytanie #książkazduszą #bookstagram #czytambopolskie

Dwa światy, które łączą się pomimo przeciwności. Tylko czy to wystarczy, aby wszystko skończyło się dobrze?
Avery Vanderbilt ma osiemnaście lat i wszystko to o czym wiele osób w jej wieku marzy. Tylko czy aby na pewno? Pochodzi z bogatej rodziny, dobrze radzi sobie w prestiżowym liceum, do którego uczęszcza, a jej przyszłość zapowiada się obiecująco. Inni jej zazdroszczą, myślą, że jest szczęśliwa. Jej jednak czegoś brakuje, czuje samotność, która coraz bardziej jej doskwiera.
Pojawienie się Dean Carter, chłopaka, przed którym od początku, przestrzegają ją rodzice, zaczyna zmieniać świat dziewczyny. Wkracza w życie, którego nie znała, które coraz bardziej jej się podoba. Z Deanem zaczyna ją łączyć ją coś więcej niż zwykła znajomość. Jednak nie będzie to wszystko takie proste, jakby chcieli oboje. Avery stanie przed wyborami, od których będzie zależeć bardzo wiele. Jakimi? Czy odważy się iść za głosem serca? Czy ta dwójka będzie miała swoje szczęśliwe zakończenie?

Lubię literaturę młodzieżową, chociaż do tej grupy od dawna nie należę. Moim zdaniem mają w sobie „to coś”, taką jakby lekkość, a przynajmniej większość. Czy w tej znalazłam to, czego szukałam? Zdecydowanie tak, książka mi się podobała, a czas z nią spędzony uważam za naprawdę udany. To historia o dorastaniu w świecie, gdzie pieniądze i kontakty są na pierwszym miejscu, o poznawaniu innego życia, miłości, trudnych decyzjach.
Książkę czytało się dość szybko, a podczas czytania mnie towarzyszyły emocje. Szczególnie zakończenie mocno mną wstrząsnęło, jednak dlaczego nie mogę wam zdradzić. Akcja sprawnie poprowadzona, momentami wolniejsza, momentami szybsza. Dla mnie była to pozycja na jeden wieczór.

Bohaterowie ciekawi, mający wady i zalety, a dzięki temu bardziej realistyczni.
Avery Vanderbilt to młoda dziewczyna pochodząca z tzw. dobrego domu. Poznajemy ją w momencie, kiedy pragnie od życia coś więcej niż kolejny bal, na który musi iść z uśmiechem na twarzy. Jest bohaterką, która nie zawsze podejmuje decyzję, z którymi się zgadzam, która momentami jest zagubiona, czasem się buntuje, a czasem boi zaryzykować. Ogólnie ją polubiłam.
Dean Carter to chłopak z przeszłością, buntownik, który lubi nielegalne wysiłki. Z drugiej strony ma spore serducho, ale aby to odkryć, najpierw trzeba go dobrze poznać. Jego również polubiłam.

„Diamentowe Cienie” to książka, w której znalazłam ciekawą historię z zakończeniem, które mną mocno wstrząsnęło. Ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Powieść „Diamentowe Cienie” Anny Soboty to przykład historii, która korzysta z bardzo dobrze znanych schematów literatury młodzieżowej i romansowej, niestety nie oferując przy tym niczego, co pozwoliłoby jej realnie się wyróżnić. Choć opis zapowiada emocjonalną opowieść o buncie, przekraczaniu granic i zderzeniu dwóch światów, w praktyce otrzymujemy fabułę przewidywalną, miejscami powierzchowną i pozbawioną większej głębi psychologicznej.

Główna bohaterka, Avery Vanderbilt, wpisuje się w stereotyp „złotej dziewczyny z klatki luksusu”. Jej wewnętrzne rozdarcie między bogactwem a pragnieniem „czegoś więcej” zostało zarysowane dość schematycznie. Avery często sprawia wrażenie postaci stworzonej wyłącznie po to, by odbiorca mógł łatwo się z nią utożsamić, jednak brakuje jej indywidualności. Jej bunt ogranicza się głównie do westchnień nad niesprawiedliwością losu i potajemnych spotkań z „zakazanym” chłopakiem, co wypada mało wiarygodnie i raczej infantylnie jak na osiemnastoletnią bohaterkę.

Dean Carter, będący klasycznym „mrocznym outsiderem”, również nie wychodzi poza utarte ramy. Miłośnik wyścigów, trudna przeszłość, tajemnicze spojrzenie – wszystkie te elementy znamy już z dziesiątek podobnych historii. Jego relacja z Avery rozwija się błyskawicznie i bez większego uzasadnienia emocjonalnego, przez co trudno uwierzyć w siłę ich więzi. Zamiast napięcia i stopniowego budowania relacji, czytelnik dostaje serię przewidywalnych scen, które bardziej nużą, niż angażują.

Największym problemem „Diamentowych Cieni” jest jednak język i narracja. Styl bywa przesadnie patetyczny, pełen metafor o diamentach, ogniu i mroku, które z czasem tracą swoją siłę rażenia i zaczynają brzmieć banalnie. Dialogi często są sztuczne, pozbawione naturalności, a emocje bohaterów zamiast wynikać z sytuacji, są wprost deklarowane.

Autorka porusza tematy różnic klasowych i presji społecznej, lecz robi to bardzo powierzchownie. Upper East Side stanowi raczej dekorację niż realnie funkcjonujące środowisko, a konflikt między światem bogactwa a „zwykłością” zostaje spłycony do prostych kontrastów. Brakuje tu odwagi w pogłębianiu problemów, które mogłyby nadać historii większego ciężaru.

Podsumowując, „Diamentowe Cienie” to książka, która może przypaść do gustu niewymagającym czytelnikom szukającym lekkiego romansu, jednak dla osób oczekujących świeżości, wiarygodnych postaci i emocjonalnej głębi będzie raczej rozczarowaniem. To opowieść, która lśni w zapowiedziach, ale w praktyce pozostaje cieniem wielu podobnych historii.

Jak zawsze totalnie urzekła mnie okładka, tytuł niewiele mi mówił, a sam opis tworzył wizję ciekawej młodzieżówki. Książka w tonie new adult, ja bym się nawet pokusiła o klasyfikację do young adult, bo nasi bohaterowie jeszcze są w szkole średniej. Książka to taki trochę gatunkowy mix, w którym moim zdaniem coś poszło nie tak.

Avery to na pozór szczęśliwa nastolatka, mająca wszystko i nie musząca przejmować się szarą rzeczywistością. Jednak w domu za zamkniętymi drzwiami ten obraz wygląda nieco inaczej. Avery czuje się samotna i opuszczona, wciąż sama, skupiona na nauce, nie mająca prawdziwych przyjaciół i samotnie przeżywająca kolejne rozterki. Jej idealna maska zaczyna pękać, a nastolatka zaczyna coraz bardziej pragnąć zmian. Tą zmianą staje się Dean, chłopak przed którym ostrzegają ją rodzice, a który wnosi w jej życie coś więcej. Oboje coraz bardziej zbaczają z wcześniej obranych torów, łamią własne zasady i odkrywają skazy, których nie widać na pierwszy rzut oka.

Jeszcze nie tak dawno literatura młodzieżowa mnie zachwycała, wciąż do niej wracałam bo było w niej coś inspirującego, jednak kolejne przeczytane przeze mnie książki tego nurtu coraz bardziej mnie zawodzą. Nie wiem czy to dlatego, że styl tych młodzieżówek się zmienia, czy po prostu ja już jestem na nie za stara. Ta książka zapowiadała się naprawdę dobrze, pierwsze strony dawały mi nadzieję na to, że w końcu znalazłam kolejną perełkę, ale niestety to było tylko pierwsze wrażenie. Im dalej, tym dla mnie ciężej. Fabuła choć dynamiczna i oparta na fajnych motywach dla mnie była zbyt chaotyczna i zbyt płytka, zabrakło mi dopracowania wątków. Co więcej książka nie wzbudziła we mnie emocji, a to zwykle wpływa na niższą ocenę czytanej przeze mnie książki.

W książce można dopatrzeć się elementów kilku gatunków literackich, oczywiście dominuje tutaj styl młodzieżowy, problemy, waśnie i momenty które dla młodego człowieka, wkraczającego w dorosłość są ważne czy kluczowe. Pojawia się sporo elementów sensacyjnych typu nielegalne wyścigi czy szantaż, można się też doszukać elementów romansu, chociaż moim zdaniem to za duże słowo, a co więcej pojawia się spora dawka dramatu, począwszy od tych osobistych, po te zmieniające całą rzeczywistość.

Bohaterowie działali mi na nerwy, choć początkowo postać Avery mi się podobała i poczułam z nią jakieś flow, to z biegiem czasu, coraz mniej ją rozumiałam, choć odkrywała swoje nowe oblicze i możliwości, co mi się podobało, pomijając sposób w jaki to robiła, to jednak miałam wrażenie, że się pogubiła, a tym samym coraz bardziej jej postawa i decyzje mnie irytowały. Co do Deana, który powinien mi się podobać, bo to taki typ niegrzecznego chłopca, to również nie do końca wiem co o nim myśleć, jakoś coś od początku mi w nim nie pasowało, a fabuła nie pozwoliła mi o nim zmienić zdania. Postacie drugoplanowe również, nie do końca mi podeszły, sporo tutaj było toksycznych relacji, ukrytych motywów, zachowań trochę destrukcyjnych i degenerackich.

Książkę przeczytałam dość szybko, bo nie jest ona zbyt obszerna. Akcja była wartka i dynamiczna, działo się dużo, moim zdaniem aż za dużo, przez co niektóre elementy wydały mi się zbyt ogólne, zrodziło się kilka pytań, które nie doczekały się odpowiedzi. Lektura mi nie siadła, kolokwialnie mówiąc, choć podchodziłam do niej z pozytywnym nastawieniem, bardzo szybko się ono ulotniło, a ja przyznam szczerze męczyłam się przy niej. To raczej powieść kierowana typowo do starszej młodzieży, może do studentów, a już na pewno fanów stylu YA czy NA, co potwierdzają moje obserwacje, bo lektura podoba się młodszym czytelnikom, dlatego zachęcam by poznać ją osobiście i samemu zdecydować czy warto było poświęcić jej czas.

Książka z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl