Irlandia wstaje z kolan

Ocena: 5 (3 głosów)

- Kiedy u nas będzie tak jak w Irlandii? - pytało mnie wiele osób.

Napisałam tę książkę, bo chciałam dowiedzieć się, jak oni to zrobili. Zrozumieć, co się stało, że ten katolicki kraj rozliczył Kościół ze wszystkich nadużyć, zdetronizował księży, a potem wolą swoich obywateli w powszechnym głosowaniu odrzucił katolicką moralność. Co sprawiło, że Irlandczycy przestali wierzyć w nauki przedmałżeńskie i odrzucili wiedzę o seksie wyniesioną z niedzielnych kazań? Czym się od nich różnimy, skoro u nas wciąż to niemożliwe?

Marta Abramowicz zaprasza nas w podróż do Irlandii, żebyśmy mogli się sobie lepiej przyjrzeć.

I wrócić z niej z przekonaniem, że Polacy także mogą wstać z kolan.

Marta Abramowicz jest autorką reportaży ,,Zakonnice odchodzą po cichu" i ,,Dzieci księży. Nasza wspólna tajemnica". Obydwa były bestsellerami i wzbudziły ogromne emocje. Jej książki doceniane są za bezkompromisowe ujawnianie prawdy i za empatię, z jaką pisze o swoich bohaterkach i bohaterach.

Informacje dodatkowe o Irlandia wstaje z kolan:

Wydawnictwo: Krytyka polityczna
Data wydania: 2023-09-27
Kategoria: Biografie, wspomnienia, listy
ISBN: 9788367805094
Liczba stron: 288

więcej

Kup książkę Irlandia wstaje z kolan

Sprawdzam ceny dla ciebie ...
Cytaty z książki

Na naszej stronie nie ma jeszcze cytatów z tej książki.


Dodaj cytat
REKLAMA

Zobacz także

Irlandia wstaje z kolan - opinie o książce

Niewiarygodne, a jednak...

Poruszająca i wstrząsająca historia o relacji Kościół — państwo, w dwudziestowiecznej Irlandii oraz o wpływie tego układu na życie całego społeczeństwa, ze szczególnym uwzględnieniem kobiet i dzieci — ich tragicznych oraz dramatycznych losów, na które owe instytucje miały ogromny wpływ.

Pierwsza odsłona tej historii.

„Szkoły przemysłowe miały zadbać o dzieci zaniedbane, osierocone i porzucone [...]. Ich głównym celem była nauka zawodu [...]" (str. 33).

„Sypialnia jest ogromna, na kilkadziesiąt dzieci. Łóżka są stare i trzeszczące, a jej materac ma dużą dziurę w środku. Trzeba położyć się twarzą do ściany i nie wolno rozmawiać. Ale plan nocy jest tak ułożony, że nie da się spać. O 23 jest pierwsza pobudka na toaletę, a potem kolejna o drugiej. Siostry [zakonnice prowadzące szkołę] są wściekłe, że dzieci poruszają się tak wolno. Popychają je, szarpią, biją. Sadzają na sedesie po dwoje, żeby przyspieszyć ten proces. Małe dzieci zasypiają na nocnikach, nocniki się przewracają, wszystko wylewa się na posadzkę. Siostry podrywają co któreś z podłogi za włosy. Dzieci płaczą, ślizgają się po mokrej od moczu podłodze. Z brudnymi stopami kładą się do łóżek. Trzęsą się i nie mogą już zasnąć. Ten straszny obyczaj ma sprawić, że nie będą się moczyły w nocy. Ale niczemu nie zapobiega” (str. 43).

Druga odsłona to lata siedemdziesiąte, powiew wolności. Moment buntu przeciw zasadom rządzącym w „szmaragdowym” kraju — buntu, który rozpoczynają kobiety.

„Jest rok 1971. Pięćdziesiąt kobiet wsiada do pociągu relacji Dublin — Belfast. [...] pociąg z Belfastu zapowiada już nową epokę. Epokę, w której Kościół będzie musiał złagodzić swoje nauczanie, a państwo zmienić prawo" (str. 115 i 118).

Trudno uwierzyć, że Kościół, instytucja, która powinna dbać o swoje „owieczki” i czuwać nad nimi, robiła to w sposób tak brutalny, bez szacunku, wykorzystując manipulacje i swój status. A do tego rządzący, jako podwładni Kościoła. Trudno uwierzyć — a może nie trudno.

Jeszcze bardziej boli fakt, że ofiarami, jakby nie patrzeć mężczyzn, czy to kościelnych, czy cywilnych były kobiety i dzieci. Choć nie tylko mężczyzn, gdyż zakonnice też pokazywały, co znaczy okrucieństwo wobec bliźniego.

Czytając tę książkę można pomyśleć, czy też utwierdzić się w przekonaniu, że odejście od Kościoła to jedyna słuszna droga, że już zbyt wiele zła się wydarzyło, by dalej w spokoju patrzeć na rządy hierarchów kościelnych. Nie mówiąc już o jakimkolwiek zaufaniu.

Należałoby jednak wcześniej wziąć pod uwagę fakt, że nie wszyscy „tam na górze” Kościoła są pazerni, egoistyczni i zepsuci. Są tam też ludzie inteligentni, wrażliwi i myślący o innych. Poza tym wiele nauk Kościoła jest słusznych. Ponadto warto by najpierw wgłębić się w temat i dopiero wówczas wyciągać wnioski.

Lektura nie jest łatwa i przyjemna, choć bardzo interesująca i wciągająca. Napisana językiem i stylem, który sprawia, że czyta się ją szybko i bez problemu ze zrozumieniem.

Niezależnie od wszystkiego, według mojej oceny jest to lektura warta przestudiowania.

Autorka zamieściła również bibliografię więc śmiało można poszerzać swoją wiedzę.

Polecam wszystkim, którzy interesują się tym, co dzieje i działo się w społeczeństwach i układach na szczytach władzy zarówno państwowej jak i kościelnej.

Link do opinii
Avatar użytkownika - Agatonik
Agatonik
Przeczytane:2024-04-04, Ocena: 6, Przeczytałam, 2024,

Wydawało mi się, że już wiem wszystko o koszmarze katolickiej dyktatury - w Irlandii, innych krajach, także w Polsce. Ale to, czego dowiedziałam się z książki Marty Abramowicz, przerosło moje przewidywania. Było jeszcze gorzej. Niesamowita historia wyzwalania się irlandzkiego społeczeństwa spod katolickiego jarzma. A trwało to dziesięciolecia i było to państwo stricte wyznaniowe. Oczywiście, jak każda tego typu struktura uderza w najsłabszych, którymi najłatwiej jest manipulować - dzieci, kobiety, biedni, niewykształceni. W głowie się nie mieści, że do lat 80-tych kobiety nie mogły pracować po zawarciu małżeństwa, że nie można było wziąć rozwodu, jaką władzę nad dziewczynkami mieli rodzice, głównie ojcowie, już o zakazie stosowania jakichkolwiek środków antykoncepcyjnych nie wspominając. Jak obwiniano dziewczynki i kobiety nawet za gwałt. O tym, czy ktoś znajdzie pracę, decydował ksiądz proboszcz, bo to do niego zgłaszali się pracodawcy z prośbą o opinię, zanim zatrudnili kandydata. I oczywiście znane już chyba wszystkim pralnie magdalenek, szkoły przemysłowe, wszechobecna w tych instytucjach prowadzonych przez kościół przemoc wobec dzieci. Za aborcję groziło dożywocie, a pojęcie gwałtu małżeńskiego nie istniało w prawie do lat 90-tych. Po prostu horror!!! A największym złem w przemianach w Irlandii (a przede wszystkim dla Polski) był JP2 - największy konserwatysta, który zablokował jakiekolwiek zmiany w kościele. To on jako niemalże jedyny biskup nie zgadzał się nawet na używanie przez kobiety tamponów i sprzeciwiał się bezpłatnej opiece medycznej. I takie indywiduum zostało ,,świętym" - śmiechu warte. 

Fantastyczna książka, świetnie napisana. I oczywiście bardzo ważny jest polski kontekst. Ciągle czekam na to, żeby nasz kraj był naprawdę, a nie tylko na papierze państwem świeckim, a kościół nie miał żadnego prawa, aby narzucać swoją ideologię, by prawa kobiet nie były podporządkowane jego doktrynie. Ale nawet w Irlandii nie było stref ,,wolnych od LGBT+. Teraz legalne są małżeństwa nieheteroseksualne, aborcja jest bezpieczna i darmowa, a ,,Konfesjonały to w Irlandii dziś schowki na świąteczne dekoracje i szczotki. [...] Od dawna nikt nie chce już wyznawać grzechów w ten sposób". Irlandia wstała z kolan, czas na Polskę. Trzymam kciuki, żeby zdobyła nagrodę Kapuścińskiego. 

 

Link do opinii
Avatar użytkownika - juliakaffa
juliakaffa
Przeczytane:2023-11-17, Ocena: 4, Przeczytałam, 26 książek 2023,
Inne książki autora
Dzieci księży: Nasza wspólna tajemnica
Marta Abramowicz0
Okładka ksiązki - Dzieci księży: Nasza wspólna tajemnica

  Ludzie znają dzieci księży. Znają ich matki i ojców. Ale o tym się głośno nie rozmawia. Niektórzy mówią - tabu. Inni - hańba. Wszyscy wiedzą, że księża...

Zakonnice odchodzą po cichu
Marta Abramowicz0
Okładka ksiązki - Zakonnice odchodzą po cichu

Habit już uszyty. Za dwa miesiące siostra Joanna uroczyście otrzyma go z rąk Mistrzyni. Ale teraz jest noc i siostra Joanna myśli tylko o tym, czy wszyscy...

Zobacz wszystkie książki tego autora
Recenzje miesiąca
Sekrety domu Bille
Agnieszka Janiszewska
Sekrety domu Bille
Morderstwo z malinką na deser
Monika B. Janowska
Morderstwo z malinką na deser
Witajcie w Chudegnatach
Katarzyna Wasilkowska
Witajcie w Chudegnatach
Freudowi na ratunek
Andrew Nagorski
Freudowi na ratunek
Do roboty!
Katarzyna Radziwiłł
Do roboty!
Imperium
Conn Iggulden
Imperium
Déja vu
Jolanta Kosowska
 Déja vu
Meduzy nie mają uszu
Adle Rosenfeld
Meduzy nie mają uszu
Pokaż wszystkie recenzje
Reklamy