Mieszko. Na krwawym szlaku

„Szkoda życia tracić na gniew, a potem żale, jeśli pewnego dnia na wybaczenie stanie się za późno”.

Mieszko wyszedł z cienia. Wrócił do księstwa w blasku chwały, lecz szybko okazuje się, że prawdziwa próba dopiero się zaczyna. Bo zwyciężyć w bitwie to jedno — utrzymać władzę i zaprowadzić porządek w świecie pełnym gniewu, ambicji i zdrady to zupełnie inna historia. Mieszko — dla jednych kniaź, dla innych Dagome — staje przed najtrudniejszym wyzwaniem. Musi rozprawić się ze zbuntowanymi żupanami, ale zamiast ślepej rzezi wybiera drogę trudniejszą: daje szansę na odkupienie win. I właśnie w tym miejscu ta opowieść najmocniej uderza w emocje. Bo w świecie, w którym miecz bywa szybszy od słowa, rozsądek i próba dialogu stają się aktem odwagi… i ogromnego ryzyka.

Kolejne bardzo udane spotkanie z twórczością autora. Wielowątkowa akcja toczy się dynamicznie, nieustannie zaskakuje i intryguje. Fabuła została ciekawie utkana, dopracowana w każdym szczególe — czuć tu ogromną wiedzę historyczną. Krótkie rozdziały uprzyjemniają lekturę, wszystko ze sobą współgra, cały czas coś się dzieje. Z energią i napięciem wkraczamy w mroczny, niepokojący świat Piastów. Język autora jest specyficzny, wyraźnie dostosowany do realiów epoki. Bohaterowie zostali ukazani zajmująco — to postacie złożone, niejednoznaczne, silne. Wojowie zahartowani w bojach, odważni i groźni, a obok nich słabi, tchórzliwi zdrajcy. Z przyjemnością przemierzałam razem z nimi ich kręte, zawiłe ścieżki życiowe.

Trzeci tom sagi Daniela Komorowskiego „Mieszko. Na krwawym szlaku” to opowieść intensywna, mroczna i przejmująca. Taka, która nie daje czytelnikowi wytchnienia. To nie jest książka o łatwych zwycięstwach. To historia o decyzjach, które kosztują, o wyborach, po których nie da się już spać spokojnie. O władzy, która nigdy nie jest darmowa. Bitwy są krwawe, brutalne, surowe — ale nieprzesadzone. Ogromną siłą tej powieści są relacje, zwłaszcza te rodzinne. Bracia, lojalność, ambicje i pęknięcia, które mogą zaważyć na przyszłości całego rodu Piastów. Mieszko nie jest tu jedynie wojownikiem. To władca rozdarty między obowiązkiem a emocjami, między gniewem a rozsądkiem. Człowiek, który musiał dorosnąć szybciej, niż pozwalały na to czasy. I jest jeszcze coś — kobiety. Wyraźne, obecne, znaczące. W świecie rządzonym przez mężczyzn potrafią być siłą, cieniem, zagrożeniem i oparciem. Ten aspekt bardzo mnie poruszył i dodał historii głębi.

Ten tom jest dojrzalszy, cięższy emocjonalnie, bardziej mroczny. Pokazuje wielkość Piastów, ale też ich słabości i kruchość. To opowieść o miłości i jej utracie, o winie i karze, o cenie, jaką płaci się za władzę. Na początku książki autor wyjaśnia, jak niewiele wiemy o początkach panowania Piastów. Nieliczne źródła bywają sprzeczne, a przedstawiona historia mogła wyglądać właśnie tak… ale mogła też być zupełnie inna. Tu wyobraźnia czytelnika ma szerokie pole do popisu.

Dla mnie — jeden z najmocniejszych tomów serii. Czytałam z zapartym tchem i narastającym niepokojem. I tak… czekam na kolejną część. Z niecierpliwością. Bardzo polecam całą serię — czytajcie. Tatiasza i jej książki :) 

„Mieszko wyszedł z cienia, w blasku chwały powrócił do księstwa i teraz musi zaprowadzić w nim porządek”. III tom „Mieszko. Na krwawym szlaku” Daniela Komorowskiego.
  Mieszko (zwanym też Dagome), po wyniesieniu na kniazia przygotowuje wyprawę przeciw żupanom wspierającym bunt Strogomira. Daje im jeszcze szansę na zadośćuczynienie za zdradę, lecz nie wiadomo, czy z niej skorzystają. Jego ambitne działania mają ustanowić ład, jednak jego przeciwnicy czynią tę drogę pełną niebezpieczeństw.
  Historia zręcznie splata fikcję z prawdą, nasycona jest chwiejnymi przymierzami, zbrojnymi bitwami, oskarżeniami, zaskakującymi negocjacjami i nieprzewidywalnymi sojuszami. Pasjonująca lektura ukazuje świat, w którym „Szkoda życia tracić na gniew, a potem żale, jeśli pewnego dnia na wybaczenie stanie się za późno”. Wraz z tym nadzieja rozmywa się jak lód na słońcu, a granica między żądnymi krwi a poszukującymi władzy coraz bardziej się zaciera. Brutalność, która zapełnia strony, stopniowo przemienia się w kalkulacje polityczne. Osadzona w wyraźnym tle dawnych czasów wnikliwie pokazuje ludzkie uczucia. Siłą napędową opowieści są postaci, zaprawieni w bojach waleczni wojowie i odważne, nieuczciwe oraz podstępne kobiety. Fabuła rozgrywa się na szlaku Łęczyca - Siercz - Łęcin, gdzie grozę budzą nie Piastowie ani dynamiczne zwroty akcji, lecz chłodna mądrość Mieszka. Dialogi są wciągające, doskonale wpisują się w styl narracji, a każda scena pochłania czytelnika, pozostawiając go z nieodpartym apetytem na poznanie dalszego losu bohatera.
  Polecam powieść, w której za wielkimi czynami kryją się jeszcze większe motywacje.

- Wrócił nasz pan i zbawca. Wyszedłeś z cienia, jak cię Prokuj odnalazł w Truso, potem w blasku chwały rozgromiłeś Strogomira w Gnieźnie. Co teraz przygotowałeś dla nas, o wielki? Jakie nowości na krwawym szlaku?...".

,,- Orzeł dla niego, jak mniemam? Spodoba mu się. Z pewnością. Za­wsze lubił groźne... okazy - odparła. Wejrzała Bognie w oczy, po czym dodała: - W końcu sam się takim stał."

Zdobycie tytułu kniazia i powrót po wieloletniej tułaczce wcale nie sprawiły, że Mieszko może być spokojny o swoją władzę, a przede wszystkim o życie.  

Wciąż ma bowiem wielu wrogów gotowych go zgładzić lub uprowadzić, a gdy jeszcze dodać do tego związanego przysięgą Sulibora.. no cóż.. emocje sięgną zenitu. 

Znakomity wojownik i władca żądający posłuszeństwa jakim staje się Mieszko musi nie tylko zdusić bunt niepokornych żupanów , lecz także podjąć decyzję o tym czy zaufa braciom..

Czy uda mu się utrzymać tron? I co się stanie , gdy do głosu dojdzie.. serce , które zaczyna szybciej bić?

Och ile się tu działo! 

I to nie tylko z uwagi na mnogość bitew , spisków czy politykę. 

Tym razem autor skupia się na relacjach międzyludzkich i psychice postaci. 

Do gry wkraczają wielkie emocje i namiętności, co sprawia ,że fabuła staje się dużo bardziej intensywna i gęsta. 

W połączeniu z ciekawymi zwrotami akcji całość jest doprawdy świetna i trudno się od niej oderwać.  

Nic tu nie jest oczywiste..

Zakończenie? Oczywiście nie zdradzę powiem tylko ,że jeśli do zawału nie doprowadzą mnie polscy siatkarze z pewnością zrobi to autor tego cyklu. 

Serdecznie polecam ?

 Trzeci tom serii to historia, która nie daje czytelnikowi chwili wytchnienia. Po śmierci starego Piasta, w księstwie nastał niepokój, z  którego skorzystać chcieli mniej wierni  żupani.  Tom drugi kończy się obroną Gniezna, a tom trzeci rozpoczyna się wzniesieniem Mieszka na Kniazia. Nie wszyscy są jednak zadowoleni z objęcia przez niego władzy.

Mieszko musi zrobić porządek z buntownikami, ale nie chce bezsensownej rzezi. Daje swoim poddanym- nawet tym, którzy go zdradzili -szansę na odkupienie i przyrzeczenie wierności. Zwłaszcza, że zbuntowane grody należą do księstwa i szkoda tracić poddanych. W świecie, gdzie miecz często jest szybszy od słowa, autor pokazuje wartość rozwagi i ceny, jakie się za nią płaci. To powieść krwawa, surowa i momentami brutalna, ale nie jest to przemoc dla samej przemocy. 

To nie jest opowieść o łatwych zwycięstwach- to książka o decyzjach, które kosztują, o wyborach, które ranią, i o władzy, która nigdy nie jest darmowa.

W tle mamy domniemania historyczne, bo przecież nie wiemy dokładnie, jak wyglądały losy Mieszka przed chrztem  i to sprawia, że książka staje się fascynującą wizją tego, ,,jak mogło być". Ta wersja historii jest mroczna, ale jednocześnie bardzo przekonująca. Relacje z braćmi, napięcia w rodzie, ambicje i lęki sprawiają, że to nie jest tylko powieść o walkach, ale o rodzinie, lojalności i granicach poświęcenia.

To książka dla tych, którzy lubią mocne emocje, intensywną akcję i historie, w których nie ma prostych odpowiedzi. Dla fanów historycznej fantazji, gdzie krew, błoto i polityka tworzą jedną, trudną do zapomnienia opowieść. Dla mnie jest to jeden z mocniejszych tomów serii - dojrzalszy, bardziej mroczny i emocjonalnie cięższy. Czekam na kolejną część :)