Morze Spokoju

Wydawnictwo: Jaguar
Data wydania: 2014-03-19
Kategoria: Dla młodzieży
ISBN: 978-83-7686-234-7
Liczba stron: 460

Ocena: 5.63 (24 głosów)

Żyję w świecie, pozbawionym magii i cudów. W tym miejscu nie ma jasnowidzów ani zmiennokształtnych, nie przybędą ci na pomoc anioły ani chłopcy, obdarzeni ponadnaturalnymi mocami. W tym miejscu ludzie umierają, muzyka rozpada się i generalnie wszystko jest do dupy. Czasami rzeczywistość tak mocno przyciska mnie do ziemi, że dziwię się, jakim sposobem nadal jestem w stanie oderwać od niej stopy. Dwa i pół roku - tyle minęło od tragedii, która zamieniła Nastyę w cień samej siebie. Dziewczyna właśnie przeprowadziła się do innego miasta i chce za wszelką cenę ukryć swoją przeszłość. Nastya jest mistrzynią w trzymaniu ludzi na dystans. Ale jej plan działa tylko do momentu, w którym spotyka kogoś równie odizolowanego jak ona. Historia Josha nie jest tajemnicą. W wieku siedemnastu lat został zupełnie sam. Kiedy twoje imię wydaje się być synonimem śmierci, ludzie zazwyczaj dają ci święty spokój. Tylko Nastya przekracza niepisaną granicę i stara się za wszelką cenę poznać każdy aspekt jego życia. Gdy trudna przyjaźń powoli przeradza się w uczucie, Josh zaczyna się zastanawiać, czy kiedykolwiek pozna sekret dziewczyny - i czy w ogóle tego pragnie. Morze spokoju to poruszająca i pięknie napisana historia o samotnym chłopaku, kruchej emocjonalnie dziewczynie i cudzie drugiej szansy.

Kup książkę Morze Spokoju

Sprawdzam ceny dla ciebie ...

Zobacz także

Opinie o książce - Morze Spokoju

Avatar użytkownika - Patiopea
Patiopea
Przeczytane:,

Są takie osoby, które są twarde i harde na zewnątrz, a w środku piękne i delikatne. Dla mnie jedną z nich jest główna bohaterka książki "Morze Spokoju". Muszę przyznać, że po lekturę sięgałam z niekłamaną ciekawością. Opis jest z pewnością intrygujący, ale nawet nie o to mi chodziło. Jeszcze za nim otworzyłam książkę, miałam przeczucie, że kiedy już ją przeczytam, nie będę taka sama. I się nie myliłam. Autorka sprawia, że z zupełnie innej strony spojrzałam na wiele problemów i wydarzeń, które mogłyby dotknąć mnie, czy moich bliskich.


Jeden dzień zmienił życie Nastii w piekło. To popołudnie nie tylko bardzo ją zmieniło, ale także odebrało wszystko, co kochała. Utraciła przyszłość. Josh ma wiele tajemnic. Wszyscy jego bliscy nie żyją, a w szkole uczniowie omijają go szerokim łukiem. Dwoje zagubionych i nieszczęśliwych ludzi. Świat w którym nie ma magii i nie da się naprawić niektórych rzeczy. Nadal mają jednak szanse odbudować utracone życie.


Książka już od pierwszych stron mnie w ciągnęła. Z każdym kolejnym słowem, zdaniem, rozdziałem, coraz bardziej wciągałam się w tą opowieść, chcąc coraz lepiej poznać bohaterów. Akcja przyśpieszała i zmieniała kierunek tak szybko, że ledwo można nadążyć za faktami, które spływają na czytelnika, zaskakując go i oszałamiając.


Powieść to przede wszystkim dwa przeplatające się głosy. Historię opowiadają bowiem dwie osoby, a nie jedna. Narracja przechodzi raz do rąk Nastii, a potem wędruje do Josha. Pozwala to zrozumieć opowieść z obu punktów widzenia i odkrywać po małym kawałeczku znaczenie wydarzeń, które zmieniły ich życie. Dopiero z czasem dowiadujemy się, co tak naprawdę spotkało główną bohaterkę i do samego końca nie wiemy, jak bardzo to ją zmieniło. Finał jest zdecydowanie bardzo emocjonujący i wzrusza.


To nie jest historia szczęśliwa. Nie można uznać ją za smutną. Myślę, że łączy w sobie wiele cech. Można powiedzieć, że jest momentami brutalna, a innym razem delikatna, jak jedwab. Można uznać ją zarówno za wzruszającą i wrażliwą, jak i pobudzającą do myślenia. "Morze Spokoju" ma wiele obliczy i pokochałam każdy z nich. Opowieść jest piękna i nie da się tego ukryć. Pełna bólu i piętna, które dźwigają bohaterowie, ale także ich wiary, zdeterminowania i walki z przeciwnościami losu.


Gdybym miała powiedzieć, co mi się najbardziej spodobało w książce, byłoby to przede mną naprawdę trudne zadanie. Wybrałabym chyba tą lekkość i szczerość przekazu z jaką pisze autorka. Niezwykłe jest to, jak łatwo i czytelnie odbiera się książkę. Dawno, o ile nie pierwszy raz, spotkałam się z lekturą, która porzuca zwykłe słownictwo intensywnie używając bieżącego slangu młodzieżowego. Może to utrudnić odbiór starszym czytelnikom, ale dla młodzieży historia jest dzięki temu bardziej czytelna i bezpośrednia.



http://ksiazki-patiopei.blogspot.com/2014/03/opowiesc-ktora-zapiera-dech-w-piersiach.html


Za możliwość poznania tej niezwykłej historii Nastii i Josha, serdecznie dziękuję wydawnictwu Jaguar :)

Link do opinii

„Śmierć nie jest taka straszna, kiedy już ją przeżyjesz.
A ja przeżyłam.
Już się jej nie boję.
Boję się całej reszty.”

Natsya Kashnikov jest uczennica liceum, a jej życie już się skończyło. Nastya nie mówi. Jej całe życie, jej marzenia zostały roztrzaskane w jednym momencie. Reakcją dziewczyny na tragedie, która przeżyła jest milczenie. Nie odzywa się do nikogo, nie zająknie się nawet słowem. Czy znajdzie się ktoś, kto obudzi w niej głos?
Drugim bohaterem, którego poznajemy jest Josh Bennett. Został zupełnie sam, dystansuje się od ludzi. Wszyscy, których kochał nie żyją. Josh spędza czas w garażu, unika rówieśników. Przesiaduje samotnie całe dnie do czasu, aż na blacie w jego garażu pojawia się pewna milcząca postać, Nastya. Los zetknął tych dwoje dziwaków. Od tamtej pory garaż stał się ich własnym, lepszym światem. Podczas, gdy Nastya siedzi i uważnie obserwuje Josha, on zajmuję się swoimi rzeczami, przyzwyczajony do jej obecności.

„Są tu lampy, narzędzia i deski, buty robocze i chłopak, na którego chcę patrzeć do końca świata. Gdyby moje Morze Spokoju było prawdziwe, to znajdowałoby się tutaj, w tym miejscu.”

Między tym dwojgiem zaczyna rodzić się swego rodzaju porozumienie. Z zapartym tchem czekałam na dalszy rozwój ich relacji. Jak zamknięci w czterech ścianach ludzie mogą otworzyć się na siebie. Bohaterowie dostarczają nam istnej mieszanki najprzeróżniejszych uczuć.

„Czasami zapominam jak się oddycha.”

Katja Millay zrobiła naprawdę świetną robotę. Nie jest to szablonowa powieść. Dramatyczna strona książki nie jest w żadnym stopniu przesadna, autorka nie starała się na każdym kroku dokładać jakiejś nowej tragedii, żeby ukazać nam, jacy to biedni są główni bohaterowie. Wątek romantyczny nie jest obrzydliwie przesłodzony, jak to z większością książek z tego gatunku. Miło wspominam zarówno Natsyie i Johsa. Katja wykreowała niezapomnianych bohaterów. Normalne nastolatki, nie załamywali głupotą, ani boleśnie nieracjonalnymi zachowaniami. Ciężko jest oddać fenomen tej książki własnymi słowami, to naprawdę trudne zadanie. Najlepiej przekonajcie się o tym sami. J

Historia tych dwojga Cię wciągnie.

Recenzja również na blogu:
https://czytaczyk.blogspot.com/2017/07/tytu-oryginalny-sea-of-tranquility_14.html

Link do opinii
Avatar użytkownika - Lenka83
Lenka83
Przeczytane:2017-06-02, Ocena: 6, Przeczytałam, 52/2017 Czytanie to drugie życie,
Po 1 uwielbiam, kocham i cenie książki które mają powyżej 400 stron bo wtedy wiem że sobie poczytam i poćwiczę wyobraźnię. Po 2 uwielbiam, kocham cenię książki które mają w sobie historie pisaną przez duże ""H" Po 3 uwielbiam, kocham i cenię książki które są emocjonalnie trudne... bo wtedy logika i serce walczą ze sobą o zrozumienie. i.... To jest właśnie taka książka która uwielbiam, kocham i cenię gdyż poczytałam sobie. To jest książka która ma niesamowitą historię. Historię 2 zbłąkanych i połamanych dusz które próbują się naprawić. Jest to książka w której ani umysł ani serce nie wygrało bo nadal toczą walkę...
Link do opinii

"Morze spokoju" to debiut autorki. Katja Millay dorastała na Florydzie, obecnie nie mamy informacji co robi. Nie wiemy za dużo o autorce i niestety książka nam jej w żadnym stopniu nie przybliża.
Nastya to nastolatka o skomplikowanej historii i potarganym wnętrzu. Zmaga się z poczuciem krzywdy, a marzy tylko o spokojnym przetrwaniu szkoły średniej. Starając się odizolować od rówieśników wymyśla sposób, by przestali oni mówić po kątach. Jednak to tylko potęguje plotki i zafascynowanie jej osobą. Czy uda jej się wtopić w tłum i zapewnić sobie ciche miejsce w Liceum? Czy odezwie się w końcu do ludzi, a co najważniejsze: zaufa im i pozwoli sobie na miłość?
Josh jawi się w szkole jako największe zło. Według nich przyciąga śmierć. Nikt nie potrafi natomiast zrozumieć jego samotności i ogromu cierpienia jakie na niego spadły. Stracił wszystkich, których kochał. Złamane serce znieczuliło go na ludzkie uczucia. Jednak ktoś będzie w stanie je na powrót rozgrzać, skleić i pokochać. Czy uda mu się zaznać odrobiny szczęścia?
Niestety książka zupełnie nie przypadła mi do gustu. Wiem, że od New Adult nie należy zbyt dużo wymagać, jednak te wszystkie pozytywne opinie, rekomendacja Collleen Hoover oraz sam tytuł jaki uzyskała ta pozycja sprzyjały mojemu entuzjastycznemu nastawieniu. Czekało mnie ogromne i bolesne rozczarowanie. 
Szyk zdań jest prosty, styl lekki, w tekście pojawiły się również wulgaryzmy, jako, że mamy do czynienia ze światem nastolatków. Jeśli miałabym oceniać tylko i wyłącznie te cechy, to całość wyszłaby znośnie, ponieważ książkę czytało się z galopu. Jednak nie tylko to gwarantuje dobrą lekturę.
Bohaterowie wykreowani są w sposób schematyczny, skrzywdzona nastolatka i nastolatek z ciemną przeszłością, wkrótce po wielkiej walce łączy ich równie wielkie uczucie. Niestety ta przeciętność wypływa aż z kartek. Ponadto mamy dwójkę bohaterów, z których byłam w stanie polubić tylko jednego- chłopaka. Dziewczyna natomiast okazała się jak dla mnie płytka i po prostu głupia. Jeden z przykładów może być fakt, że aby nie wyróżniać się z tłumu ubiera się jak najbardziej wyzywająco. Dlaczego? Bo nie chce zwracać na siebie uwagi. I jej relacje z rodziną! Nie potrafię zrozumieć, jak mogła być aż tak oziębła w stosunku do swoich rodziców, którzy przez całą powieść myśleli tylko o tym jak jej pomóc. Główna bohaterka jest więc egoistyczna, nierozgarnięta i naiwna.
Emocji niestety nie wyłapałam. Chyba, że mowa tu o negatywnych odczuciach. Miłość jest mocno spłycona, rozwija się w zaskakującym tempie jak na dwójkę skrzywdzonych przez los nastolatków. Bohaterowie sami nie potrafią się zdecydować co czuję. W jednym rozdziale mamy wielką miłość, w drugim ogromną nienawiść i wzajemne oskarżenia. Nie są również dla siebie oparciem w trudnych chwilach. Nie wydaje mi się, by tak wyglądało uczucie między dwojgiem ludzi.
W powieści brakowało mi również dialogów. Autorka zbyt dużą wagę poświęciła opisom i przemyśleniom, które w pewnym momencie zaczęły po prostu przynudzać. Nie wszyscy mają talent do skupiania fabuły na umyśle bohatera. Akcja rozwija się mozolnie, a niektóre fragmenty wydają się być pozbawione logiki. Na przykład moment, w którym Nastya mówi o "kochaniu się" bądź kiedy spotyka swojego oprawcę.
Na uwagę zasługuje konstrukcja rozdziałów. Mamy przedstawione dwie perspektywy w czasie teraźniejszym, przez co mamy wgląd w uczucia głównych bohaterów. Pozwala nam to odkrywać ich historie, wkradając się im do głów. Nadto mamy pewną tajemnicę, którą możemy rozwiązywać z każdą kolejną kartką. 
Mimo wszystkich wad, to wiem, że są miłośnicy tej historii, którzy twierdzą, że złamała ona ich serce. No moje niestety jest chyba zbyt twarde, dlatego jedyne co Wam radzę, to sprawdzić swoje! :)


Recenzja znajduje się również na www.zksiazkadolozka.blogspot.com

Link do opinii
Avatar użytkownika - Simi_48
Simi_48
Przeczytane:2016-07-26, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki 2016,

Nigdy nie można być do końca bezpiecznym. Zawsze może zdarzyć się coś, co wywoła zawieruchę w naszym życiu. Niebezpieczeństwo, które nas zniszczy. To może zdarzyć się wszędzie. Nie ma miejsca, w którym zło nie istnieje, ale często nie zwracamy uwagi na pewne oznaki, które zwiastują nieszczęście. Jeśli stracimy cząstkę własnej duszy, co nam pozostanie? Nic wtedy nie będzie takie samo. Będziemy jedną, wielką pustką. Być może oddalimy się od bliskich, zamkniemy się w sobie i staniemy się kimś innym. Istotą, która stanie się zimna. Może będziemy chcieli pozostać w tym stanie wiecznie, ale czy to możliwe. Pewnego, zwykłego dnia w naszym życiu pojawi się ktoś, kto znów wprowadzi w nasze życie słońce. Znów zaczniemy żyć, a ta osoba, będzie z nami zawsze. Tylko, co jeśli, ona również jest taka jak my? Czy wzajemnie się nie zniszczymy? A może będziemy własnym ocaleniem? Dziś przychodzę do Was z recenzją delikatnej, urzekającej, smutnej, poruszającej, pięknej książki ,,Morze spokoju" autorstwa Katji Millay, po której nie mogę się pozbierać. Zapraszam!
,,Próbuję dostrzec magię codziennych cudów: fakt, że moje serce nadal bije, że mogę unosić stopy i chodzić, że jest we mnie coś wartego miłości." Żyję w świecie pozbawionym magii i cudów. W miejscu, gdzie nie ma jasnowidzów czy zmiennokształtnych, żadnych aniołów czy supermanów gotowych ocalić Twoje życie. W miejscu, gdzie ludzie umierają, muzyka potrafi ich skłócić, a wiele rzeczy jest do bani. Jestem tak mocno osadzona na ziemi przez ciężar rzeczywistości, że czasami zastanawiam się jak to możliwe, że nadal potrafię unosić moje nogi podczas chodzenia.

Nastya Kashnikov chce tylko dwóch rzeczy: przetrwać liceum bez żadnych osób, które będą pouczać ją na temat jej przeszłości oraz sprawić, aby chłopak, który zabrał jej dosłownie wszystko – tożsamość, duszę i chęć życia – zapłacił za to. Historia Josh’a Bennett’a to nie sekret: każda osoba, którą kochał, opuściła ten świat, aż w końcu, gdy chłopak miał 17 lat, nie został mu już nikt. Teraz, wszystko, czego Josh pragnie, to to, aby ludzie pozwolili mu zostać samemu, ponieważ gdy Twoje imię jest synonimem śmierci, każdy ma tendencję do pozostawienia Ci Twojej własnej przestrzeni. Każdy z wyjątkiem Nastyi, tajemniczej, nowej dziewczyny w szkole, która zaczyna się kręcić wokół chłopaka i nie ma zamiaru odejść, dopóki nie zyska wpływu na każdy aspekt jego życia. Ale im bardziej Josh ją poznaje, tym większą jest ona dla niego zagadką. Kiedy intensywność ich relacji się nasila, a pytania bez odpowiedzi zaczynają się piętrzyć, chłopak zaczyna się zastanawiać, czy kiedykolwiek odkryje sekrety ukrywane przez dziewczynę – albo czy w ogóle tego chce.
,,Czasami łatwiej udawać, że wszystko jest w porządku niż zmierzyć się z faktem, że nic nie jest takie, jakie powinno, ale nic nie możesz z tym zrobić." ,,Morze spokoju" to niesamowita, pełna magii oraz uroku, wzruszająca powieść, która rozbiła moje serce na milion kawałków i sprawiła, że nie mogę myśleć o niczym innym niż o smutnej historii Nastyi i Josh'a. Bohaterowie zostali przeklęci, ich życie pełne jest bólu oraz cierpienia, a oni sami otoczyli się wysokim murem, którego nikt nie chce przebić. Dopiero kiedy się poznają, w ich życie wkrada się promyk światła, a w sercu odżywa nadzieja, która z pomocą miłości otwiera ich dusze na innych ludzi i sprawia, że świat nie wydaje się już tak groźny, kiedy towarzyszy im druga osoba. Przy tej książce nie sposób zatamować lawiny łez, nad którą nie ma kontroli. Niszczy naszą duszę, a później powoli zbiera ją do kupy. Długo czekałam, by ją przeczytać. Nigdzie nie mogłam jej dostać i nie dziwię się, nie sposób się z nią rozstać. Powiem Wam, że było warto tyle szukać, aby móc zagłębić się w tą pełną bólu, smutku, nadziei historię. Cudowna, tajemnicza okładka, która przyciąga, intrygujący opis oraz moc, która bije od tej powieści — to wszystko sprawia, że nie można przejść obok niej obojętnie. Książka napisana jest z perspektywy Nastyi i Josh'a, a rozdziały dziewczyny poprzedzają wpisy z pamiętnika. Wiele razy miałam wrażenie, że to już koniec i nic nie da się naprawić, a tu nagle autorka odnajdywała siłę miłości, która zwycięży wszystko. Piękna tej powieści nie da się opisać, nie można znaleźć słów, które by pasowały i może to dobrze. W końcu jej się nie czyta, tylko przeżywa!
,,Dziwi mnie, że ludzie tak bardzo boją się, co może ich spotkać w ciemnościach, a w ogóle nie myślą o swoim bezpieczeństwie w ciągu dnia, jakby słońce dawało wystarczającą ochronę przed całym złem tego świata. A nie daje. Szepcze, mami ciepłem, by potem wepchnąć cię twarzą w błoto."
Nastya przeżyła koszmar, który odebrał jej wszystko. Straciła możliwość spełnienia swojego największego marzenia, została odebrana jej pasja, która była jej jedynym spoiwem. Od czasu napaści zamknęła się w sobie i przestała mówić. Rodzina myślała, że to szok, ale to był jej wybór, może nie do końca, ale własny. Stała się całkowicie inną osobą. Chłodna, aspołeczna, tajemnicza — właśnie tak ją określano i chyba była to prawda. Dopiero przeniesienie się do innej szkoły i poznanie samotnego mężczyzny, który uwielbia tworzenie z drewna, powoli odkrywa w niej tą pełną optymizmu, przyjacielską dziewczynę. Tylko jemu ufa. Nastya jest niezwykle silna, niezwykła. Nie daje sobie wchodzić na głowę i nie interesuje ją zdanie innych. Przeżyła, a teraz nadszedł czas, by zaczęła naprawdę żyć. Josh stracił całą rodzinę, wisi nad nim widmo śmierci, nikt nie chce ryzykować i się do niego zbliżyć, oprócz jego przyjaciela oraz nowej, mrocznej dziewczyny, która przesiaduje w jego garażu. Mężczyzna nie chce bliskości, przyzwyczajenia, wie, że wszystko zostanie mu odebrane. Boi się kogokolwiek pokochać. Josh jest lojalny opanowany, męski, autorytarny. Pragnie samotności, ale Nastya to zmieni. Ta dwójka może być dla siebie ocaleniem albo zniszczeniem. Drew jest najlepszym przyjacielem Josh'a i Nastyi. Otwarty, serdeczny, zabawny chłopak ma opinię casanovy, ale tak naprawdę pragnie tylko jednej kobiety, ale w przeszłości popełnił błąd i ta dziewczyna nie chce znów się pakować w ten cały bajzel. Tylko czy na pewno? Tierney może udawać, ile chce, ale nadal pragnie Drew'a, tylko czy zdoła mu przebaczyć. Dziewczyna jest niezależna, kłótliwa i bezgranicznie w nim zakochana, a on w niej. Jak to się skończy? Czy bohaterowie ,,Morza spokoju" pozwolą uleczyć się miłości i zaczną żyć na nowo? Przekonacie się, czytając tę głęboką, nieziemską książkę.
,,- Tematem jest marzenie o drugiej szansie (...) - Podmiot liryczny nie docenia piękna świata i życia, to ją niszczy, a kiedy umiera, zdaje sobie sprawę, że przyjmowała wszystko tak, jakby jej się należało i nie dostrzegała, co tak naprawdę ma. Teraz prosi o drugą szansę, drugie życie, by naprawić swój błąd." ,,Morze spokoju" to poruszająca do głębi, rozdzierająca serce powieść, która mówi o drugiej szansie, nowym życiu. Jest niczym tornado, które zabiera wraz ze sobą wszystko po kolei, a później pozostawia las zniszczeń, który trudno odbudować. Nastya, jak i Josh przeżyli trąbę powietrzną, a teraz nadszedł czas na odnowę, wejście w nowe życie z uśmiechem na twarzy i zaufanie innemu człowiekowi oraz kroczenie z głową w górze. Ta książka porusza, nie można o niej zapomnieć. Zabiera nas do samej otchłani bólu, cierpienia, smutku, by wypłynąć do brzegu radości, miłości, zaufania. Polecam!


Link do opinii
Avatar użytkownika - czarniutka21
czarniutka21
Przeczytane:2016-01-11, Ocena: 5, Przeczytałam, Wyzwanie - 52 książki 2016,
Książka z gatunku "New Adult". Główna bohaterka to dobrze wykreowana postać, młoda Nastya, która jest zupełnie inna niż jej rówieśnicy. Jest to książka z tajemnicą i tragiedią w tle. Od samego początku czytelnik wie, że w przeszłości dziewczyny stało się coś bardzo złego tylko nie wiemy jeszcze co. Poznaje ona Josha, który również mimo wielu trudnych chwil w życiu ma pozytywne nastawienie i stara się pomoć bohaterce. Powieść czyta się bardzo szybko, jest napisana w dobrym stylu, nie ma tu przesłodzonych opisów miłości ani nudnych scen. Autorka ukazała jak przypadkowe spotkanie może zmienić nasze życie na lepsze.. lub na gorsze. Polecam każdemu!
Link do opinii
Avatar użytkownika - Magnolia044
Magnolia044
Przeczytane:2015-03-01, Ocena: 6, Przeczytałam, Mam,

 „Gdybyśmy mieli teleskop, mogłabym pokazać ci Morze Spokoju. - Wyciąga rękę w stronę nieba. - Widzisz? Na księżycu. Stąd właściwie go nie widać.”

 

Jak to jest, że jeden dzień...albo raczej powinnam napisać... bycie w nieodpowiednim miejscu o nieodpowiednim czasie, może zmienić życie dobrze zapowiadającej się pianistki w koszmar? Dziewczyna została „zamordowana” chociaż nie dosłownie, ale w gruncie rzeczy wolałaby, aby tak się właśnie stało, chciałaby nie czuć, nie oddychać, nie żyć. Po co żyć skoro, to co było jej całym życiem zostało jej odebrane w jednej chwili?

 

Główną bohaterką jest Nastya Kashnikov, a raczej Emily Ward. Po traumatycznych przeżyciach z przeszłości, opuszcza swoje rodzinne miasto i przeprowadza się do ciotki Margot, która mieszka w Brighton. Emily ukrywa się za wyzywającym makijażem oraz wulgarnym ubiorem, w ten sposób, chce „stworzyć” zupełnie inną osobę, w tym przypadku staję się Nastyą Kashnikov. Zmienia się od charakteru zachowania, przez wygląd, aż po imię i nazwisko. Chce zacząć zupełnie nowe życie. Wybrała to imię nie bez powodu, jej pasją jest „kolekcjonowanie” imion i szukanie ich znaczenia, Nastya oznacza odrodzenie. Wszyscy dookoła myślą, że jest z pochodzenia Rosjanką. Jakże się mylą. Dziewczyna od 452 dni milczy, dosłownie z nikim nie rozmawia. Tylko wieczorami, jak nikt nie widzi i nie słyszy, wchodzi pod prysznic i mówi sama do siebie, mówi, mówi i jeszcze raz mówi, aż zachrypnie i woda staje się lodowata, musi jej to wystarczyć na kolejny dzień milczenia pośród ludzi. Nastolatka jest bardzo czujna i musi mieć wszystko pod kontrolą. Nic nie może ujść jej uwadze. Wszystko ma doskonale zaplanowane, a jej głównym celem jest stać się niewidzialną i zapomnianą. Czy uda jej się zrealizować swój plan?

 

„Popatrz tylko, jak ona się ubiera, jak chowa twarz za makijażem. Nie mówi. Może milczy, ale woła o pomoc.”

 

Kiedy Nastya pojawia się pierwszego dnia szkoły w Liceum, skupia na sobie wzrok wszystkich uczniów. Wszystko, to za sprawą swojego ubioru, wysokich obcasów oraz pięknych, długich, kruczoczarnych włosów. Dodatkowo do nikogo się nie odzywa, milczy. Licealiści już wyrobili sobie o niej zdanie. Krótko mówiąc „puszczalska” to delikatne słowo przy tych, którymi zostaje opisana przez innych. Przechodząc na głównej przerwie przez dziedziniec szkoły, zwraca uwagę na chłopaka samotnie siedzącego na jednej z ławek. Josh Bennet, bo o nim mowa, to bystry i zdolny chłopak, lecz nieco zamknięty w sobie i małomówny. W wieku ośmiu lat w wypadku samochodowym stracił siostrę i matkę. Zostali mu jedynie ojciec i dziadkowie, lecz w wieku 17 lat Josh został zupełnie sam. Wszyscy jego bliscy zmarli. Posiada jednego najlepszego przyjaciela, jest nim Drew Leighton.

 

„(...) Bo jestem przeklęty i wszyscy dokoła mnie umierają? - pyta beznamiętnym tonem. (…) Wierzę w Boga, Słoneczko. Zawsze wierzyłem. A potem mówi coś, co wcale nie brzmi jak użalanie się nad sobą ani jak melodramat. To stwierdzenie faktu. - I wiem, że mnie nienawidzi.”

 

Dlaczego Nastya i Josh starają się odizolować od rówieśników? Z jakiego powodu dziewczyna zerwała kontakt z najbliższą rodziną? Czemu postanowiła milczeć? Co sprawiło, że wieczorami rozmawia tylko z Joshem? Jaką tajemnicę powierzyła Joshowi? I wreszcie kto „zamordował” Emily Ward?

 

„Morze spokoju” jest doskonałą lekturą, która wciąga od pierwszej strony, ma w sobie to „coś”, kiedy zaczniemy czytać to zatracamy się w niej do tego stopnia, że trudno nam jest ją odłożyć, chociażby na chwilkę. Czyta się ją błyskawicznie. Jest ciekawie rozłożona, mam tutaj na myśli to, że autorka nie od razu pisze co takiego wydarzyło się Nasty w przeszłości, lecz w każdym rozdziale jest podany fragment układanki, którą możemy złożyć w całość dopiero pod koniec powieści. Momentami jest bardzo wzruszająca, aż łza się w oku kręci. Książka opisuje jak w jednym momencie można utracić plany na przyszłość, jak w jednej chwili wszystko to, co jest najważniejszą rzeczą w życiu może zostać brutalnie odebrane. Doskonale też pasują tutaj słowa „trafił swój na swego”, pomimo tego, że ani Nastya ani Josh się nie znają, to czują, że coś ich do siebie przyciąga jak magnes, oboje są zagubieni, a także oboje wiele przeszli w swoim krótkim życiu. Chciałam jeszcze dodać, że bardzo polubiłam bohaterów książki, są naprawdę wyjątkowi. Polecam 

 

Link do opinii
Avatar użytkownika - kinia1699
kinia1699
Przeczytane:2015-04-11, Ocena: 6, Przeczytałam, 26 książek 2015, 2017 <3,
Niesamowita, piękna, wzruszająca, wspaniała. Takimi i wieloma innymi określeniami można nazwać tę książkę. Bohaterowie muszą zostawić za sobą swoją przeszłość, i dać sobie szansą na nowe lepsze życie. Książka opowiada o przeciwnościach losu i trudnościach w ich pokonywaniu, ale też o przyjaźni i rodzącej się szansie na miłość. Bez wątpienia trafia na moją listę najlepszych książek. :)
Link do opinii
Avatar użytkownika - Kominek
Kominek
Przeczytane:2015-04-12, Ocena: 6, Przeczytałem, Książka tygodnia, Mam,
Nie wiem, kim jest Katja Millay, nigdy wcześniej nie miałem przyjemności czytania jej powieści, po ,,Morze spokoju" sięgnąłem raczej z ciekawości, niż z czystej chęci sprawienia, że będzie to lektura, która mnie zaskoczy. A jednak, mówiąc wprost... O N I E M I A Ł E M... Pozornie niepozorna powieść dla dorastającej młodzieży, tak wyglądało na pierwszy rzut oka, ale po kilku stronach wiedziałem, że tak nie jest. Odpłynąłem poruszony lekkością tej opowieści, szczerością, która dotyka wszystkich możliwych uczuć i bezpośredniością w nazywaniu ich po imieniu. Bałem się, że będzie to słodka powieść, zbyt słodka na mój wysublimowany męski gust, który nie boi zmierzyć się z lekturą dla kobiet, czy w tym przypadku dla nastolatków. Moje obawy były w tym przypadku bezpodstawne. W nowej szkole pojawia się nowa dziewczyna i wszyscy z marszu zauważają, że jest dziwna, choć dziwna chyba nie do końca ją określa. Pokręcona. Milcząca. Odpychająca. Porozumiewa się kiwnięciem głowy, wzruszeniem ramion. Nie mówi. Nie odzywa się. Taka już jest Nastya. W jakiś nieokreślony sposób jej ścieżki krzyżują się z chłopakiem, którego w tej samej szkole otacza, ,,pole siłowe", jak później w rozmowie z nim ujęła to, Nastya. Nikt mu się nie narzuca, wszyscy czują wobec niego respekt. Wszyscy wiedzą, co przeżył i czego doświadczył, może poza nią. Tych dwoje obcych zupełnie sobie ludzi pozornie i niepozornie zaczyna się do siebie zbliżać. Przełom następuje w momencie, gdy Josh dostrzega ją na progu swojego garażu, gdzie misternie przygotowuje swój kolejny mebel. Chwilę później ona siada i z nim zostaje. Chwilę później dzieje się jeszcze tysiąc innych rzeczy. Oboje mają swoje tajemnice, ale musi pojawić się jeszcze wiele przypływów i odpływów, aby choć nieznacznie się do siebie zbliżyli, a Nastya zamiast biegać do kresu sił odnalazła nagle inny, lepszy cel... Wiele lat wstecz, gdy sięgnąłem po raz pierwszy po powieść Paulliny Simons, po jej pierwszą powieść pod wtedy nic niemówiącym mi tytułem, ,,Jeździec Miedziany", właśnie wtedy poczułem to samo. Wyjątkowe, po każdym względem, literackie spełnienie. Szukam słów, którymi mógłbym wyrazić, co czuję czytając ,,Morze spokoju", ale im dłużej o tym myślę, tym mniej mam do powiedzenia. Co tak naprawdę nie jest prawdą, bo jest zupełnie inaczej. Morze emocji wypełnia mój umysł, ocean myśli rozlewa się po duszy i falą przypływu, co jakiś czas przynosi coś nowego, coś dobrego, coś niezwykłego i zaskakującego. Katja Millay dokonała czegoś niemożliwego, co tylko nielicznym się udaje - w niezamierzony sposób sprawiła, że nie są to litery, zdania, akapity, strony tekstu, ale żyjąca własnym rytmem wyjątkowa pod każdym względem opowieść. Czytam dużo, wręcz bardzo dużo, potrafię już oddzielić ziarno od plewów, wyłuskać to, co dobre, ciekawe, niebanalne, godne uznania, wreszcie to, co zasługuje, aby stać się Książką tygodnia... nie mam jej jeszcze w tej wersji, którą od zawsze lubię, stąd luźny zestaw kartek, który przekładam z jednej strony kanapy na drugą z każdą kolejną będąc coraz bardziej zaintrygowanym, poruszonym, zaskoczonym, czy wreszcie oniemiałym tym, co czytam i co z każdą przeczytaną stroną poznaję. '(...) Cały jej ciężar spoczywa na mnie. Cały. Ciężar jej ciała, jej tajemnic, łez, bólu i żalu, i straty, i czuję, że ja też zaraz się załamię, bo jest tego za dużo. Nie chcę wiedzieć. Teraz rozumiem, czemu tyle czasu poświęca na bieganie. Ja też chciałbym pobiec przed siebie. Chciałbym zostawić ją, pchnąć drzwi, nie oglądać się za siebie, bo nie zniosę tego. Nie mam w sobie dość siły ani odwagi, ani pocieszenia. Jestem niewystarczający. Nie jestem żadnym ocaleniem. Nawet siebie samego nie umiem ocalić.' Teraz, gdy znam całość spokój ogarnia mą duszę. Dotarcie do kresu tej historii zajęło mi chwilę, gdyż w niewytłumaczalny sposób emocje w finale, co jakiś czas brały górę. Nie pozostaje więcej nic innego, jak zaprosić wkrótce do Książki tygodnia i poczekać na jej ulubioną wersję w druku. http://koominek.blogspot.com - dwadzieścia siedem tematycznych szufladek i zapewne na nich się nie skończy, zapraszam w odwiedziny do bloga, aby klimat Kominka oczarował Cię bez reszty...
Link do opinii
Avatar użytkownika - karola137
karola137
Przeczytane:2015-04-10, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki w 2015 roku,
Nie wiem co się dzieje z moim życiem, że między czytaniem książek i podręczników przed maturą nie mam nawet czasu napisać opinii! Tragedia! Chyba tak właśnie powinna wyglądać moja ulubiona książka - bez zbędnych opisów, bez owijania w bawełnę, no i bohaterowie, z którymi można się utożsamić. Zapomniałam! Nie mogę się za szybko domyśleć zakończenia, ale najlepiej żebym w ogóle nie wiedziała jak się to wszystko potoczy. I właśnie tak było z "Morzem spokoju". Wiele opinii, które czytałam na temat tej książki porównywało ją do marnej podróby "Hopeless", ale szczerze... Podobała mi się dużo bardziej, bo niestety domyśliłam się zakończenia wspomnianej lektury na samym początku. Coraz bardziej wydaje mi się, że jestem takim Joshem, sama na świecie, pogrążona w wiecznej martwej strefie. Dlatego przez większość mojego wolnego czasu czytam książki - bo wiem, że znajdę tam coś, co sprawi, że życie nie będzie już takie beznadziejne, chociaż tylko na chwilkę. I jakkolwiek banalnie to brzmi, to sądzę, iż mój mały nałóg czytania książek przeradza się w konkretne uzależnienie, a najgorsze jest to, że super się z tym czuję.
Link do opinii
Avatar użytkownika - Sil
Sil
Przeczytane:2014-03-10, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki 2014, Posiadam,

Nie kochaj mnie

 

„Morze spokoju” Katja Millay

wyd. Jaguar

rok: 2014

str. 460

Ocena: 5,5/6

 

tik-tak, tik-tak, tik-tak...

 

W nocy skończyłam czytać Morze spokoju. Ale czy rzeczywiście skończyłam? Czy przeczytałam ostatni akapit, zdanie, słowo? To niemożliwe. Ta historia nie mogła się już skończyć. Chcę więcej.

 

W głowie ciągle leci mi jeden utwór, w uszach słyszę słowa piosenki.

 

I came in like a wrecking ball
I never hit so hard in love
All I wanted was to break your walls
All you ever did was wreck me*

 

Przed oczami widzę, jak wielka kula uderza o ścianę i niszczy wszystko, co jest w jej zasięgu. Widzę, jak dwie osoby stoją na tym gruzowisku i uświadamiają sobie, że to już koniec. Nic nie da się odbudować, poskładać, posklejać. Jest za późno. Zniszczyli miłość i siebie, choć tego nie chcieli. A może... może od samego początku chodziło tylko i wyłącznie o to?

 

Nastya Kashnikov to niespełna osiemnastoletnia nowa uczennica Liceum Ogólnokształcącego w Mill Creek na Florydzie. Choć znajduje się w tym miasteczku dopiero od kilku dni, doskonale zdaje sobie sprawę, że wesoło nie będzie. Dziewczyna zresztą nie spodziewa się żadnych pozytywnych reakcji na siebie. Wręcz przeciwnie - za wszelką cenę stara się zrazić do siebie całe otoczenie. 11 centymetrowe szpilki. Strój więcej odkrywający, niż zakrywający. Wulgarny makijaż. Wszystko czarne. A do tego Nastya nie mówi. Poznajemy ją, zgłębiamy jej wnętrze, słyszymy jak krzyczy od środka, ale nic nie wydostaje się na zewnątrz. Bo ona jest... nie. Nie jest niema. Nie straciła mowy w jakimś tragicznym wypadku. Nie urodziła się niema. Po prostu wiele miesięcy przed wydarzeniami opisanymi w powieści zdecydowała, że musi zamilknąć. To początkowo miała być chwila. Kilka minut, godzin... może dzień. Dwa dni? Tydzień... miesiąc? Rok?! Oczywistym stało się, że Nastya nie ma zamiaru wrócić do tego, co było wcześniej. Komunikację z otoczeniem ograniczyła do absolutnego minimum. Zero smsów, telefon stał się zbędny, choć... idealnie służył rodzinie dziewczyny do jej namierzania. Notatki na karteczkach - tylko w ostateczności, przy absolutnym ograniczeniu użytych słów. Nawet kiwanie i kręcenie głową nie jest do końca przez nią akceptowane. Z arsenału różnych gestów upodobała sobie wzruszanie ramionami i pokazywanie środkowego palca. Chyba, że akurat drży jej ręka... Kim jest Nastya i dlaczego zachowuje się tak, a nie inaczej? Co skłoniło ją do zamknięcia się na cały świat? Co lub kto wyrządził jej krzywdę? Czy kiedyś zdecyduje się odezwać, a jeśli tak, to do kogo i dlaczego? Czy jedno słowo wypowiedziane do kogoś, a nie, w codziennym rytuale sprawdzania działania strun głosowych, sprawi że się odblokuje? By się tego dowiedzieć koniecznie należy sięgnąć po powieść Morze spokoju autorstwa Katji Millay.

 

Nastya wchodzi w życie wielu uczniów miejscowego liceum niczym niszcząca kula i burzy ich wszechświat w czasie krótszym niż mrugnięcie okiem. A nawet nie zaszczyca ich jednym słowem. Z każdym dniem jej pobytu w Mill Creek coraz więcej osób ją nienawidzi i... coraz więcej chce się znaleźć blisko niej. Dziewczyna znalazła dość dziwny sposób na odwrócenie od siebie uwagi. Każdy na jej miejscu starałby się jak najmniej rzucać w oczy, najlepiej zlać się z otoczeniem. Taktyka Nastyi - Bestyi, jak ją niektórzy nazywali, była zgoła inna. Przestraszyć. Zniechęcić. Obrzydzić. Każdemu i na każdy z możliwych sposobów. I to jak najszybciej. Niestety, znaczna część jej postanowień przestała się liczyć, gdy trafiła do pewnego bardzo uporządkowanego garażu.

 

Gdy przeczytałam, że Morze spokoju zostanie wydane w Polsce, bo przypomina Tak blisko... - Tammary Webber wiedziałam, że muszę jak najszybciej przeczytać tę powieść. Tak blisko... pokochałam i do tej pory wspominam z szybszym biciem serca. Książka Katji Millay przybyła do mnie w tempie ekspresowym i równie szybko rozpoczęłam lekturę. A gdy już to zrobiłam, nie potrafiłam przestać. Oczy mi się kleiły, buzia co chwilę otwierała w megaziewie, umysł się wyłączał, ale serce nie dawało za wygraną i zmuszało do mobilizacji wszystkich sił i zapoznawania z nowym zdaniem, akapitem, stroną... I tak w zasadzie w ciągu jednego dnia książka została przeze mnie pochłonięta. Zwykle, gdy kończę czytać, niezwłocznie zaczynam pisanie recenzji. Tym razem odstąpiłam od tego. Z pełną premedytacją odłożyłam książkę i poszłam spać. Całą sobą nie akceptowałam faktu, że autorka postawiła ostatnią kropkę w Morzu spokoju. Teraz czuję się, jakbym straciła bliskie mi osoby. Gdzie jest Słoneczko? W jakim kierunku udał się Josh? Dlaczego Drew już mnie nie rozśmiesza, a Clay nie biega po całej szkole z notesem i ołówkiem? Gdzie podziała się wyniosła Sarah? Może postanowiła się rozmówić z Tierney? Co będzie na niedzielny obiad u Leightonów? Kto tym razem będzie puszczał muzykę? Chcę to wszystko wiedzieć, a nie wiem nic. Chcę tam wrócić, a nie mogę.

 

Chyba nie trudno odgadnąć, że pokochałam tę powieść. Wiedziałam, że stanie się jedną z moich ulubionych już w chwili, gdy rozpoczęłam lekturę. A później, z każdym kolejnym przeczytanym zdaniem tylko się w tym utwierdzałam. Nikt nie jest już w stanie odebrać mi tego, co dzięki niej zyskałam. Wiele zrozumiałam. Wiele przemyślałam. Zrobiłam mały rachunek sumienia i wiem, że moje życie nie jest beznadziejne. Jest tyle osób, które mają gorzej i które dają radę. Codziennie wstają i wytrwale pracują nad sobą. Są też tacy, który obudowują się skorupką niczym żółw i mają nadzieję, że nikt nie będzie w nią pukał. Każdy ma problemy i każdy radzi sobie z nimi na sobie tylko znany sposób.

 

Książka Katji Millay to połączenie dramatu, thrillera i romansu. Opowiedziana przez autorkę historia, to bardzo realny zapis koszmaru jaki przeżyła główna bohaterka. Jej marzeń, które już nigdy nie będą mogły się ziścić. Planów, których nigdy już nie zrealizuje. Morze spokoju pokazuje jak z wrogości może narodzić się przyjaźń. Czytelnik w powieści śledzi rozwijające się powoli uczucie, które w zasadzie nie ma prawa bytu. Dzięki przeżyciom bohaterów dużo łatwiej uwierzyć, że nawet najgorsze wspomnienia w końcu mogą przestać grać pierwsze skrzypce. Z nawet najgorszej opresji można wyjść obronną ręką. Nawet najbardziej zagorzałego przeciwnika głębszych uczuć da się do nich przekonać. Każdy może kochać. Każdego można pokochać.

 

Książka jest genialna i wspaniała. Zdecydowanie należy ją przeczytać. Polecam każdemu.

 

 

*Miley Cyrus - Wrecking Ball

 

Link do opinii
Avatar użytkownika - andzia13
andzia13
Przeczytane:2015-02-03, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2015,
"Morze Spokoju" to historia Nastyi i Josha. Ona przenosi się do nowej szkoły, nie mówi. On mieszka tylko z dziadkiem, ponieważ wszyscy jego bliscy nie żyją a i dziadek wkrótce umrze. Spotykają się w szkole i choć wcale nie rozmawiają czują jakąś więź pomiędzy sobą. Pewnej nocy Nastyia po tym jak biegała, co było jej "terapią" gubi drogę do domu i tak się składa, że trafia do domu Josha. On odwozi ją do domu i ma nadzieję już jej u siebie nie zobaczyć. Jednak po tym zdarzeniu Nastyia co wieczór przychodziła i obserwowała chłopaka przy pracy stolarskiej. I tak to się wszystko zaczęło.. Książka napisana bardzo lekko, świetnie się ją czyta. Poruszająca historia o codziennych tragediach, które połączyły dwoje młodych ludzi. Autorka doskonale ukazała jak ważne w codziennym życiu jest zaufanie, pomoc innych oraz wsparcie bliskich.
Link do opinii
Avatar użytkownika - Tala_1986
Tala_1986
Przeczytane:2014-05-03, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2014, Do recenzji,
Przeszłość nie musi warunkować przyszłości... Nastya dla innych jest buntowniczką. Świadczyć może o tym jej wyzywający styl ubierania się oraz fakt, że ... dziewczyna nie mówi. Nie dlatego, iż nie potrafi, ale dlatego, że tego nie chce. Jednak to tylko maskarada na rzecz innych ludzi. Nie chce, aby ktokolwiek się do niej zbliżał, czy też o nią troszczył. Woli trzymać ich na dystans nawet, jeżeli są członkami rodziny. Bądźmy szczerzy, kto przy zdrowych zmysłach chciałby kolegować się z taką dziewczyną. Jednak to tylko maskarada na użytek innych. Właśnie pod takimi pozorami kryje się osoba niemogąca od dwóch lat poradzić sobie z tym, co jej się przytrafiło. Co spowodowało nie tylko uszczerbek na ciele, ale i zabiło w niej wszelką chęć do walki i pogodę ducha. Jej kamuflaż ma za zadanie trzymać ludzi z daleka. Wszystko działa doskonale, ale tylko do czasu... Po przeprowadzce do innego miasta naturalną koleją rzeczy jest również zmiana szkoły. To właśnie tam poznaje intrygującego chłopaka - Josha. Jest on takim samym odludkiem jak ona. Wszystko z powodu historii jego rodziny... Nastya zaczyna odczuwać coraz większą pokusę poznania tego chłopaka. Pragnie poznać praktycznie każdy aspekt jego życia i chociaż początkowo Josh nie bardzo ma na to ochotę, to z czasem zaczyna sobie uświadamiać, że lubi obecność tej milczącej dziewczyny. Czy ich relacje ulegną zmianie, kiedy oboje odkryją, iż przyjaźń zaczyna przeradzać się w coś więcej? Jak zareaguje Josh, kiedy odkryje sekret Nastyi? Powieść zyskała nie mały rozgłos wśród polskich czytelników na długo przed swoją premierą. Z której strony by się nie otworzyło, jakiego bloga by się nie czytało. Opinia była jednogłośna...książka jest niesamowita. Zresztą, co tu dużo pisać, nawet teraz, po upływie dość długiego czasu od premiery, egzemplarze tej powieści są wprost rozchwytywane i chyba najbardziej poszukiwane. Zacznijmy jednak od początku. Katja Millay ukończyła New York University's Tisch School of Art, na kierunku produkcja filmowa oraz telewizyjna. Przez pewien czas pracowała w swoim zawodzie, jako producent telewizyjny oraz nauczycielka pisania scenariuszy. Morze spokoju jest jej debiutem pisarskim, który od razu przyniósł jej kilka prestiżowych nagród i niemały światowy rozgłos. Przyznam, że z początku nie rozumiałam fenomenu tej powieści, a biorąc się za jej lekturę miałam lekkie opory i złe przeczucia, iż tego typu historia niestety nie przypadnie mi do gustu. Jakże, więc sromotną klęskę poniósł mój pesymizm w momencie, kiedy przeczytałam pierwsze zdanie, potem akapit... stronę... rozdział. Po prostu przepadłam! Można powiedzieć, że była to miłość od pierwszego zaczytania. Przyznam się zazwyczaj, kiedy przeczytam daną powieść, od razu po jej odłożeniu staram się zanotować wszystkie spostrzeżenia i uwagi, jakie nasuwały mi się w trakcie lektury (często zdarza mi się to robić również po przeczytaniu niewielkiego fragmentu książki). Jednak w przypadku opowieści stworzonej przez Katję Millay takie coś zupełnie nie miało prawa bytu. To naprawdę nieprawdopodobne, co zrobiła ze mną ta książka. Mam zupełny mętlik w głowie, a moje emocje, nawet teraz, gdy upłynęło tyle czasu od chwili, kiedy zapoznałam się z ostatnimi słowami Morza spokoju, są jak najbardziej żywe i równie mocne. Dlatego wybaczcie jeżeli powstanie lekko chaotyczna opinia :P. Fabuła to istny majstersztyk! Wszystko jest doskonale rozplanowane i uporządkowane. Autorka naprawdę przyłożyła się do jej tworzenia. Co do akcji... to, jeżeli ktoś liczy na przysłowiową ,,jazdę bez trzymanki" z jej powodu może srogo się przeliczyć. Wszystko płynie swoim własnym torem i szybkością tempa odpowiednią do poszczególnych sytuacji. Wszystko to, w połączeniu z niezwykle lekkim, prostym i jakże plastycznym językiem, jakim posługuje się Millay, tworzy naprawdę niesamowity klimat. Od książki po prostu nie sposób się oderwać nawet na chwilę. Morze spokoju to powieść jak najbardziej godna polecenia. Tym, którzy już się z nią zapoznali: wiedzą, o co mi chodzi. Ci, którzy nie mieli jeszcze takiej okazji: niech jak najszybciej nadrabiają zaległości. Naprawdę warto! http://ogrodpelenksiazek.blogspot.com/2014/08/morze-spokoju-katja-millay.html
Link do opinii
Avatar użytkownika - cyrysia
cyrysia
Przeczytane:2014-05-05, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki w 2014 roku,
Często oceniamy ludzi po pozorach lub po pierwszym wrażeniu. Dajemy się zwieść naszym oczom i emocjonalnej otoczce, która towarzyszy naszym sądom. A może akurat zostaliśmy wprowadzeni w błąd? Fałszywy obraz rzeczywistości niekiedy jest wynikiem wielu niesprzyjających czynników i dopiero skrócenie dystansu pozwala dowiedzieć się prawdy. Niespełna osiemnastoletnia Natsya Kashnikov wygląda jak tania wulgarna ulicznica. Krzykliwy makijaż, niezwykle skąpy, czarny strój oraz buty na 11 centymetrowym obcasie. W takiej nietypowej stylistyce dziewczyna wita swój pierwszy dzień w nowej szkole w Liceum Ogólnokształcącym w Mill Creek na Florydzie. Na dodatek okazuje się, że Kashnikov od kilku lat nic nie mówi. Konwersacje z otoczeniem ogranicza jedynie do drobnych gestów, bądź pisania na karteczkach. Uczniowie omijają ją z daleka, jednocześnie są nią zafascynowani. Szczególnie Drew, szkolny playboy nieustannie okazuje jej swoje zainteresowanie. Jednak Natsya pragnie tylko w ciszy i spokoju przetrwać liceum bez nawiązywania żadnych znajomości. Przy okazji zamierza odnaleźć chłopaka, który odebrał jej duszę, zniszczył ciało, tożsamość i chęć życia. ,,Śmierć nie jest taka straszna, kiedy już ją przeżyjesz. A ja przeżyłam. Już się jej nie boję. Boję się całej reszty." Do tej samej szkoły uczęszcza też Josh Bennett, zamknięty w sobie outsider. Wszyscy traktują go jak zło konieczne, które należy się wystrzegać, ponieważ posiada niecodzienną zdolność przyciągania wszelkich nieszczęść. Każda osoba, z którą w jakiś sposób był związany, umierała, aż w końcu w wieku 17 lat został sam jak palec. Stolarka i rzeźbienie mebli to dla niego najlepsze antidotum na samotność. Wkrótce drogi Natsyi oraz Josha wzajemnie się krzyżują. Między nimi nawiązuje się swoista nić porozumienia i akceptacji. Coraz częściej się spotykają, ale czy ich osobliwa przyjaźń ma szansę na przetrwanie? A może wyniknie z tego coś więcej? Dlaczego Nastya w ogóle nie mówi? Czy rzeczywiście poprzez swój ubiór oraz zachowanie daje do zrozumienia, że coś ukrywa? Nie myślałam, że tak mocno przeniknę do świata głównych bohaterów i pokocham ich całym sercem. Już od pierwszych scen fabuła ożyła w mojej wyobraźni. Bez przeszkód wyobraziłam sobie dziwną, wyobcowaną nastolatkę, która robi wszystko, aby odizolować się od całego świata. Nie wiemy, dlaczego nałożyła na siebie taką maskę, dlaczego gra rolę zimnej, wrednej suki. Wiemy tylko, że umarła i ,,zmartwychwstała''. Mimo to jej dusza i umysł ciągle tkwi w agonalnym cierpieniu. Co takiego wydarzyło się kilka lat temu? Autorka prawie do samego końca trzyma nas w niepewności. Nie odkrywa od razu wszystkich kart, tylko metodą małych kroczków naprowadza na właściwą ścieżkę. Z drżeniem w sercu śledziłam perypetie Nastyi. Namacalnie czułam jej ból i żal za utraconym szczęśliwym dzieciństwem i marzeniami. Natomiast kiedy dowiedziałam się, co tak naprawdę ją spotkało, byłam wściekła, rozgoryczona i pełna żądzy mordu. Z kolei sekret Josha niemal od razu wychodzi na światło dzienne. Na chłopakiem zdaje się wisieć jakieś fatum. Wszyscy jego bliscy: mama, siostra, tata, dziadek kolejno umierają. Czy to zwyczajny splot nieszczęśliwych okoliczności, czy może jednak taka ma być jego dola? Czy obie poharatane, z tyloma bliznami dusze mają szansę uleczyć siebie nawzajem? Zdradzę jedynie, będzie to proces niezwykle trudny, żmudny, niekiedy zbyt ciężki do udźwignięcia. ,,Morze spokoju'' Katji Millay to najlepsza książka 2013 roku według ,,School Library Journal". W pełni popieram nadane wyróżnienie, ponieważ nie jest to zwyczajny, pełen banału i lukru romans na nastolatek. Autorka stworzyła niepowtarzalną, fascynującą historię o wrażliwej, kruchej emocjonalnie dziewczynie, która próbuje dać sobie drugą szansę i narodzić się na nowo. Natsya miała przed sobą wielkie plany, wspaniałą rodzinę, marzenia i karierę. Żyła pasją, która napędzała ją do działania. Nagle jej cały dotychczasowy świat legnie w gruzach. Jedna dramatyczna chwila zabiera wszystko udowadniając niezbicie, że zło czai się dosłownie wszędzie. Tragedia jaka dotknęła główną bohaterkę sprawiła, że nauczyłam się doceniać każdy dzień, bo nigdy nie wiadomo, co się stanie jutro. Jestem urzeczona tą książką. Nie myślałam, że wywrze na mnie aż tak bardzo pozytywne wrażenie. Pisarka posługuje się prostym, lekkim językiem, którego zazwyczaj używa się w codziennym życiu, ale nie stroni też od wulgaryzmów i młodzieżowego slangu, dzięki temu całość brzmi bardziej surowo i autentycznie. Narracja w czasie teraźniejszym prowadzona jest naprzemiennie z dwóch perspektyw: Nastii oraz Josha. Ten zabieg niezwykle przypadł mi do gustu, gdyż bez problemu mogłam zagłębić się w myśli, uczucia czy wewnętrzne emocje każdego z nich. Próbowałam posklejać niczym kawałki rozbitego witraża wszystkie aspekty z ich życia, aby zrozumieć, z jakim cierpieniem musieli się zmierzyć i jakie były tego skutki. Akcja płynie spokojnie niczym leniwa rzeka, mimo to nie potrafiłam ani na sekundę oderwać się od czytania. Chyba jakaś niewidzialna siła wessała mnie do środka. Bohaterowie wypadli wiarygodnie, mają złożone osobowości, są wyraziści, prawdziwi, istnieją wraz ze swoimi tajemnicami i demonami. Przez wzgląd na ich bolesne koleje losu często wybaczałam ich pochopne decyzje oraz impulsywne działania. Z kolei wzruszające zakończenie jest doskonałym zwieńczeniem tej niezwykłej powieści. Wspomnę jeszcze o zjawiskowej, magnetyzującej okładce. Jest w niej jakiś u lotny czar, który pragnęłam pochwycić i zatrzymać dla siebie. Proza Katji Millay ma wiele barw, a nawet odcieni. Stanowi doskonałe połączenie powieści obyczajowej, dramatu, thrillera psychologicznego i romansu. To subtelna, wrażliwa, przejmująca, lekko melancholijna, z pięknym wnętrzem opowieść o przyjaźni, miłości, akceptacji, poczuciu bezpieczeństwa, poszukiwaniu szczęścia, pokonywaniu demonów oraz walce z samym sobą, z całym światem i z przeciwnościami losu. Delektowałam się tą lekturą jak wytwornymi czekoladkami o niesamowitym smaku i wyglądzie. Niemal od razu wsiąknęła do mojej duszy, uderzając prosto w serce i w podświadomość. Warto było ulec tak intensywnym doznaniom. Mam nadzieję, że kiedyś doczekam się ekranizacji. Tymczasem zapraszam wszystkich zainteresowanych. Jestem przekonana, że nie będziecie zawiedzeni.
Link do opinii
Avatar użytkownika - seven7books
seven7books
Przeczytane:2019-06-03, Ocena: 4, Przeczytałem,
Avatar użytkownika - anula14102
anula14102
Przeczytane:2019-02-12, Przeczytałam,
Avatar użytkownika - al-ks
al-ks
Przeczytane:2018-08-31, Ocena: 4, Przeczytałam,

Josh’a Bennett’a w wielku 17 -stu lat zostaje sam ,wszyscy bliscy odeszli a on musi borykac sie z samotnoscia.Nastyę ktora takze wiele przezyla zlych chwil w swoim zyciu.Oboje skrzywdzil los i oboje chca juz tylko lepszego zycia.Josh stroni od innych i pragnie by wszyscy zostawili go w spokoju ale gdy pojawia sie Nastya sytuacja sie komplikuje bo dziewczyna zaczyna interesowac sie jego osoba tak bardzo,ze zaczyna ingerowac w jego zycie. Co wyniknie z tej znajomosci i jak potocza sie ich losy?Swietna ksaizka o nastolatkach ale nie tylko dla nastolatkow.Polecam.

Link do opinii
Avatar użytkownika - joannan1
joannan1
Przeczytane:2017-02-14, Ocena: 5, Przeczytałam,
Recenzje miesiąca
Hotel ostatniej szansy
Nicki Thornton
Hotel ostatniej szansy
Pluszowy Zajączek
Iwonna Buczkowska
Pluszowy Zajączek
Pod tym samym niebem
Katarzyna Kielecka;
Pod tym samym niebem
Spowiedź Śmigłego
Sławomir Koper;
Spowiedź Śmigłego
Walczyły w cieniu mężczyzn
Greg Levis, Gordon Thomas
Walczyły w cieniu mężczyzn
Nobliści skandaliści
Sławomir Koper
Nobliści skandaliści
365 stron życia 2020
oprac. Justyna Wrona, Hubert Wołącewicz
365 stron życia 2020
Pokaż wszystkie recenzje