Motyw osobisty

Pewnego dnia na jednym z Białostockich blokowisk dochodzi do tragedii. Aleksandra Michalska to pozornie zwyczajna siedemnastolatka, ładna, z dobrego domu, bystra uczennica. Wygląda to na samobójstwo. Tylko, dlaczego skoczyła z okna swojego pokoju?
Na przejeździe kolejowym doszło do tragicznego zdarzenia, pociąg staranował samochód osobowy, w którym znajdowała się wiceprezydent miasta. Wygląda to na samobójstwo. Jednak i tu coś się nie zgadza.

Cała fabuła podzielona jest na dwanaście rozdziałów, każdy z rozdziałów posiada osobno numerowane krótkie podrozdziały, co bardzo mi się podobało. Dzięki temu mamy wrażenie, że książkę czyta się szybciej, choć styl powieści jest bardzo spokojny. Co też według mnie jest na plus, bo dzięki temu mamy możliwość na analizę i obserwację postaci pojawiających się w fabule. Możemy zwrócić uwagę na detale i sposób ich zachowania. Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie, przez narratora obserwującego bohaterów. Taki zabieg wyzwala w czytelniku, uczycie naruszania granic intymnych, ale wzbudza ciekawość. Bez pukania wkradamy się w świat bohaterów, pełen emocji, napięcia, ukrytych tajemnic i zwykłych ludzkich słabości. Marcin Silwanow uzmysławia nam, jacy jesteśmy słabi i podatni. Jak łatwo możemy wpaść w nałóg, nawet tego nie zauważając.

,,Motyw osobisty” to kryminał miejski, powieść z gatunku tych, które lubię najbardziej. Refleksyjne i spokojne tempo akcji, ludzkie podejście do kreacji bohaterów, oparte na zrozumieniu ich wewnętrznych konfliktów.
Książka z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl

„Równowaga pomiędzy myśleniem o działaniu a działaniem polega na zachowaniu proporcji zaangażowania czasu. porażką jest jak z radością. To jak dwie nogi człowieka. Gdyby prawa lub lewa wykonywała dłuższe kroki, z czasem kierunek marszu zacząłby skręcać, a ostatecznie zatoczylibyśmy koło.”

Każde działanie ma swój motyw – czasem oczywisty, czasem ukryty pod warstwami pozorów i półprawd. Niekiedy prawdziwy impuls ujawnia się dopiero wtedy, gdy jest już za późno, a konsekwencje okazują się nieodwracalne. Najsilniej wpływają na nas sprawy osobiste, które potrafią popchnąć do decyzji przekraczających granice, jakich w innych okolicznościach nigdy byśmy nie naruszyli. W „Motywie osobistym” to właśnie taki wewnętrzny przymus staje się osią historii rozgrywającej się w Białymstoku.

Punktem wyjścia jest śmierć nastolatki Oli Michalskiej, która według pierwszych ustaleń popełniła samobójstwo, wyskakując z okna wieżowca. Jej decyzja budzi zdziwienie – Ola była lubiana, miała przyjaciół, kochającą rodzinę i spokojne życie. Mimo to jej dramatyczny krok rodzi więcej pytań niż odpowiedzi. Komisarz Mirosław Grocki prowadzi śledztwo, które od początku napotyka trudności, zwłaszcza że rówieśnicy dziewczyny nie są skłonni do współpracy. Autor umiejętnie zestawia oficjalny obraz „dziewczyny, która miała wszystko” z tym, co stopniowo wychodzi na jaw, zmuszając nas do refleksji nad tym, jak mało wiemy o ludziach wokół nas.

Równolegle poznajemy historię śmierci byłego wiceprezydenta Białegostoku Alberta Struga, który ginie, gdy jego samochód zostaje staranowany przez pociąg. Jego wątek poznajemy w odwróconej chronologii: najpierw śmierć, potem wydarzenia, które do niej doprowadziły. Ten zabieg nie do końca mnie przekonał i było mi trudno się do niego przyzwyczaić. Zbyt dużo się dzieje, by bez problemów śledzić ciągłość zdarzeń. Mimo to można  dostrzec, jak dwie pozornie odległe historie zaczynają się ze sobą splatać.

Powieść „Motyw osobisty” Marcina Silwanowa należy do takich powieści, które angażują stopniowo i wymagają skupienia uwagi na tym, co dzieje się na jej kartach. To kryminał, który nie tylko wciąga, ale też zmusza do myślenia, prowokuje do zadawania pytań i nie pozwala pozostać tylko biernym obserwatorem. 

W centrum wydarzeń stoi komisarz Mirosław Grocki, który nie jest idealny. Zmaga się z bezsennością, uzależnieniem od leków, a przede wszystkim z przeszłością, która nie daje mu spokoju. Pan Silwanow pokazuje człowieka, który każdego dnia walczy o to, by nie rozsypać się na kawałki. Wchodzimy tutaj w psychikę osoby walczącej każdego dnia ze sobą i swoimi słabościami. I właśnie ta kruchość sprawia, że Grocki jest wiarygodną postacią, która mimo wad, wzbudza sympatię.

Co ważne, komisarz prowadzi dwa śledztwa jednocześnie. Jedno – oficjalne, dotyczące śmierci Oli. Drugie – prywatne, związane z tragedią sprzed lat, która wciąż odbija się echem w jego życiu. W pewnym momencie trudno już odróżnić, gdzie kończy się obowiązek zawodowy, a zaczyna osobista obsesja. To właśnie ta podwójność nadaje powieści wyjątkową głębię psychologiczną.

Świetnie wypada również tło społeczne i polityczne, w którym blisko siebie potrafią funkcjonować politycy, gangsterzy oraz ludzie próbujący jedynie przetrwać i ugrać coś dla siebie, często za wszelką cenę. Autor pokazuje, jak cienka bywa granica między władzą, przestępczością i zwykłą codzienną walką o interesy.

Na szczególną uwagę zasługuje także sposób, w jaki pan Marcin Silwanow portretuje współczesną młodzież. To pokolenie nieufne wobec policji, unikające rozmów z dorosłymi i przekonane o własnej samowystarczalności. Wytka ich lekkomyślność, naiwność, złą ocenę sytuacji, poczucie nieomylności, co procentuje dramatycznymi skutkami.  Autor nie sprowadza ich jednak do jednowymiarowego tła, lecz przedstawia jako grupę funkcjonującą w świecie presji, pozorów i nieustannej potrzeby kontrolowania narracji. Ich milczenie, półsłówka i pozorna obojętność stają się nie tylko realną przeszkodą w śledztwie, ale również istotnym komentarzem społecznym.

„Motyw osobisty” to kryminał wielowymiarowy i wymagający, przypominający obieranie cebuli, warstwa po warstwie, która coraz bardziej zagłębia się w sedno wydarzeń. To opowieść o ludzkich słabościach, o błędnych decyzjach, które niszczą życie, oraz o pokusach, którym zbyt łatwo ulec. To opowieść ciężka w nastroju, gęsta od emocji i znaczeń, w której śledztwo kryminalne staje się jedynie punktem wyjścia do znacznie głębszej analizy ludzkich wyborów, słabości i konsekwencji, jakie za nimi stoją. Autor prowadzi nas przez świat pozorów, w którym prawda nie objawia się nagle, lecz wyłania się powoli, często boleśnie. Pokazuje świat nastolatków, policjantów, polityków i gangsterów, nie idealizując żadnej z tych grup. Wszyscy tu coś ukrywają, wszyscy płacą jakąś cenę i każdy ma motyw osobisty, by coś ukrywać, ale też działać, podążać za kolejnymi tropami. Nie wszystko zostało jednak wyjaśnione, jeżeli chodzi o motyw osobisty komisarza Grockiego, co nie jest dla mnie elementem satysfakcjonującym. Mam nadzieję, że pan Silwanow zaspokoi moją ciekawość w tym temacie, decydując się na kontynuację tej historii.

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl

"Motyw osobisty" to pierwsza powieść Marcina Silwanowa, którą miałam okazję przeczytać i przyznam, że autor ma talent do tworzenia naprawdę dobrych historii.

Ta książka to nie tylko doskonale skonstruowany kryminał, ale też opowieść o trudnych relacjach pomiędzy rodzicami i ich nastoletnimi pociechami w sytuacji, gdzie jedna lub obie strony posiadają mroczne sekrety.

Silwanow umiejętnie buduje napięcie opierając fabułę na z pozoru "zwykłym" samobójstwie nastolatki, wprowadzając kolejne coraz mocniejsze i bardziej skomplikowane wątki dotyczące mafii oraz polityki (oba zgrabnie łączą się spójną całość).

Charakteru powieści dodaje też postać komisarza Grockiego, zmagającego się z uzależnieniem i własnymi demonami mężczyzny po przejściach, jak przystało na głównego bohatera tegoż gatunku literackiego. Od samego początku go polubiłam, ponieważ jego determinacja, mimo piętrzących się trudności wydaje się godna uznania. Moim zdaniem wszystkie postacie wykreowane przez autora są dopracowane oraz bardzo autentyczne dzięki swojej emocjonalności i prawdziwości swojego postępowania.

Trochę zaskoczył mnie zabieg odwróconej chronologii, ale nie powiem, żeby mi to przeszkadzało. Nawet podobało mi się, ponieważ dzięki temu mogłam dowiedzieć się, co doprowadziło do sytuacji opisanej na początku powieści. Lubię, gdy autor wprowadza do książki tak oryginalne zabiegi 😊.

Muszę przyznać, że choć akcja powieści nie gna szaleńczym tempem, to naprawdę mnie ona wyciągnęła. Do tego wątki przeplatają się ze sobą w tak dopracowany sposób, że czytelnik nie ma wrażenia chaosu, choć dzieje się tam naprawdę sporo. 

Nie znajdziecie tu też zbędnego rozlewu krwi (co niekiedy zdarza się w powieściach kryminalnych), choć momentami jest naprawdę brutalnie, a zaskakujący finał sprawia, że powieść pochłania się jednym tchem, przez co pragnie się więcej i więcej.

Podsumowując, muszę stwierdzić, że "Motyw osobisty" to naprawdę świetna książka i chętnie przeczytam inne historie autorstwa Marcina Silwanowa.

Polecam!

„Motyw osobisty” Marcina Silwanowa to mroczny, wielowarstwowy kryminał, który wychodzi daleko poza ramy klasycznej powieści policyjnej. Autor wykorzystuje pozornie prosty punkt wyjścia – samobójczą śmierć nastolatki – by stopniowo odsłonić skomplikowaną sieć zależności, ambicji i moralnych kompromisów. Już od pierwszych stron czytelnik zostaje wciągnięty w atmosferę niepokoju, gdzie nic nie jest takie, jakim się wydaje.

Śmierć Oli Michalskiej burzy spokój jednego z białostockich osiedli i staje się impulsem do drobiazgowego śledztwa prowadzonego przez komisarza Mirosława Grockiego. Silwanow bardzo umiejętnie buduje kontrast pomiędzy wizerunkiem dziewczyny, która „miała wszystko”, a dramatycznym finałem jej historii. To zestawienie rodzi fundamentalne pytanie: czy rzeczywiście znamy ludzi, których spotykamy na co dzień? Autor nie podaje prostych odpowiedzi, zamiast tego konsekwentnie prowadzi czytelnika przez kolejne warstwy tajemnicy.

Jednym z najmocniejszych elementów powieści jest postać samego Grockiego. To bohater niejednoznaczny, obciążony własną przeszłością, której echa coraz mocniej wpływają na prowadzone śledztwo. Wątek osobisty komisarza nie jest jedynie dodatkiem fabularnym – staje się integralną częścią historii, pogłębiając jej psychologiczny wymiar. Spotkanie z tajemniczym człowiekiem, mogącym pomóc w rozwiązaniu zagadki z przeszłości Grockiego, dodatkowo wzmacnia napięcie i nadaje opowieści wymiar niemal egzystencjalny.

Silwanow sprawnie splata prywatny dramat z tematami wielkiej polityki, pokazując, jak cienka bywa granica między ambicją a żądzą władzy. Motyw restauracji ukrytej w lesie działa jak symbol – miejsca na uboczu, gdzie zapadają decyzje, które mogą mieć realne, tragiczne konsekwencje. Autor sugestywnie pokazuje, że prawda rzadko bywa czarno-biała, a odkrywanie jej często wymaga zapłacenia wysokiej ceny.

Język powieści jest oszczędny, ale precyzyjny. Silwanow unika zbędnych ozdobników, skupiając się na budowaniu napięcia i konsekwentnym prowadzeniu fabuły. Dzięki temu „Motyw osobisty” czyta się szybko, choć pozostawia po sobie ciężar pytań, które długo nie dają spokoju. Szczególnie wybrzmiewa tytułowe zagadnienie: czy osobisty motyw może usprawiedliwić każde działanie?

„Motyw osobisty” to nie tylko kryminał, ale również refleksyjna opowieść o granicach – moralnych, emocjonalnych i społecznych. Ich przekroczenie, jak pokazuje Silwanow, może kosztować życie. Niejedno. To książka dla czytelników ceniących ambitne thrillery, które oprócz zagadki kryminalnej oferują głębsze spojrzenie na ludzką naturę i mechanizmy władzy.

Spokojny poranek, którym wstrząsa niewyobrażalna tragedia. Życie odbiera sobie nastolatka Ola Michalska. Spokojna, uzdolniona ale niosąca na barkach pewną tajemnicę. Grozę, którą sama zaprosiła do swojego życia. Nie dość, że sama wpadła w kłopoty, to jeszcze wciągnęła w nie koleżankę, która teraz staje przed wyborem – pomóc wyjaśnić tajemniczą śmierć towarzyszki czy odsunąć się w cień.

Sprawą zajmuje się komisarz Mirosław Grocki, który szybko orientuje się, że tajemnicza śmierć dziewczyny nie była przypadkowa, a tropy prowadza go do świata lokalnych polityków i bezwzględnych mafijnych porachunków.

Ten kryminał to historia, która od pierwszych stron wciąga w mrok ludzkich słabości i jeszcze ciemniejsze zakamarki pamięci. Główny bohater - komisarz uzależniony od leków nasennych - balansuje na cienkiej granicy między byciem funkcjonariuszem a człowiekiem, który próbuje poskładać własne życie z popękanych kawałków. Autor nie wybiela go ani na moment: widzimy jego bezsenne noce, lęki, wewnętrzne rozdarcie i tę desperacką potrzebę działania, nawet jeśli ciało i psychika buntują się przy każdym kroku.

Najmocniejszym elementem powieści jest połączenie dwóch śledztw - zawodowego i osobistego. Komisarz, próbując zachować pozory normalności, wraca do najboleśniejszej zagadki swojego życia: tajemniczej śmierci ukochanej. Im głębiej wchodzi w sprawę, tym bardziej oczywiste staje się, że przeszłość wcale nie została pochowana.

Autor buduje napięcie powoli, ale konsekwentnie. Każdy rozdział dokłada kolejną warstwę niepokoju, a atmosfera jest gęsta jak grudniowa mgła. Fabuła nie tylko trzyma w napięciu, ale też zmusza do refleksji: jak daleko można się posunąć, próbując odkupić własne winy?

To kryminał nie tylko dla fanów zagadek, ale przede wszystkim dla czytelników, którzy lubią portrety bohaterów złożonych, zniszczonych, lecz mimo wszystko walczących. To historia o winie, obsesji i próbie powrotu do siebie - nawet jeśli droga prowadzi przez ciemność.

Polecam

Moja pierwsza przeczytana książka tego autora. ,,Motyw osobisty" to kryminał wielowątkowy. Akcja dzieje się w Białymstoku. Na jednym z osiedli odnalezione zostało  ciało nastolatki Oli Michalskiej. Wszystko wskazuje na samobójstwo.  Ale nikt nie wie, co było impulsem, że piękna licealistka z normalnej rodziny zdecydowała się na ten krok. Drugim wątkiem tej powieści kryminalnej jest działalność Sułtana i jego gangsterów. Śledztwo prowadzi  Mirosław Grocki, który szuka też uzasadnienia samobójczej śmierci swojej narzeczonej dwadzieścia lat wcześniej. Czy te zdarzenia mają coś wspólnego ze sobą. Zachęcam do przeczytania i poznania prawdy.  To jeden z najlepszych kryminałów, jakie dotąd przeczytałam. Autor wie, jak przyciągnąć czytelnika już od pierwszych stron. Daje pole do domysłów czytelnikowi.  Podaje fakty nieznane śledczemu. Komisarz Grocki powoli odkrywa tajemnice,  zmagając się jednocześnie ze swoimi słabościami i uzależnieniem od leków na bezsenność. Prowadzi śledztwo to,  do którego został przydzielony  i własne, będące jego osobistym motywem. Dwa pozornie różne śledztwa będą miały jedno zakończenie. Kreacja bohaterów odgrywa tu dużą  rolę i jest doskonała.  Główny bohater nie jest bez skazy, przeżywa psychiczne  rozterki, walczy ze swoim ciałem i uzależnieniem. Odkrywana jest też ciemna strona życia Oli, jej związki ze światem przestępczym.  To opowieść o ludzkiej naturze, o motywacjach, które decydują  na pewne działania. Dla jednych jest to  chęć wzbogacenia się za wszelką cenę, dla innych wyżycia się torturując niewygodne osoby. Pokazane jest życie zwykłych nastolatków, polityków, policjantów i gangsterów. Wśród tych ostatnich dominuje okrucieństwo, brak jakichkolwiek zasad i szukanie na wszystkich haków. To historia o błędnych decyzjach, które rujnują całe życie. O pokusach, które czyhają na każdym kroku, a którym nie warto ulegać. Zakończenie jest ciekawe, choć odrobinę naciągane. Spotkanie Grockiego z osobą ,,pociągającą za sznurki" w jednym miejscu i czasie mało realne. Z chęcią przeczytam kolejną książkę Marcina Silwanow i poznam dalsze losy komisarza Mirosława Grockiego. 

Zaczyna się mocno, od wydawałoby się zaskakującego samobójstwa młodej dziewczyny. Wokół tego wydarzenia osnuta została, mimo dramatycznego początku, to jednak spokojnie prowadzona fabuła. Bez niepotrzebnego zagmatwania i niesamowitych zwrotów akcji, a jednak dużo się dzieje. Interesująca, nieprzekombinowana, naprawdę dobra historia. Śledztwo prowadzone przez komisarza Grockiego ujawnia wiele tajemnic i związków młodej dziewczyny ze światem lokalnej polityki i przestępczości. Do tego dochodzą sekrety z życia komisarza, a wszystkie elementy fabuły spaja tytułowy motyw osobisty, będący zaczątkiem każdego zdarzenia. Ciekawie poprowadzone wątki, w przypadku jednego z nich niecodzienny zabieg przedstawienia zdarzeń w odwrotnej chronologii. Całość składa się na wciągającą historię z dobrze wykreowanymi, dopracowanymi bohaterami. Nie zawsze całkowicie jednoznacznymi, a jednak takimi którzy na pewno wzbudzają szereg emocji. Spokojnie tempo nie wyklucza jednak niespodziewanego, mocnego finału. Podobnie jak w debiutanckiej powieści Autora "Warstwach podskórnych".
Po zakończeniu lektury zdecydowanie liczę na kolejne, gdyż bohater ten pojawił się również we wcześniejszej powieści Autora - "Wiatr", spotkanie z komisarzem Grockim. Polecam!

Marcin Silwanow już po raz trzeci zaprasza czytelników na spokojną, kryminalną wyprawę, w której to kreacje postaci są tym, co wysuwa się na plan pierwszy. W "Motywie osobistym", w której po raz drugi spotykamy się z komisarzem Grockim, przyglądamy się decyzjom i ich motywacjom, temu, jak łatwo i niepostrzeżenie można przekroczyć granicę pomiędzy moralnością a egoizmem i jak szybko szukamy dla tych decyzji usprawiedliwienia, które nas samych tak ładnie rozgrzeszają... Intryga powieści oparta jest na trzech wątkach kryminalnych, z czego jeden prowadzony jest w sposób mocno zaskakujący, gdyż poznajemy go do tyłu, w odwrotnej chronologii, od momentu morderstwa aż do początków sprawy, która jest spowodowała. To bardzo ciekawy zabieg! Pozostałe dwa zachowują już ogólnie przyjętą chronologię zdarzeń i skupiają się na sprawie dwóch podejrzanych śmierci: nastolatki oraz narzeczonej głównego bohatera, która zginęła ponad dwadzieścia lat temu, a teraz Grocki do niej wraca. Wątki i perspektywy przeplatają się ze sobą, ale na tyle umiejętnie, że czytelnik nie ma wrażenia chaosu, choć mnie samej zabrakło w nich nieco tego kryminalnego napięcia - myślę jednak, że to wynik tematyki, gdyż tu zatargi polityczno-gangsterskie odgrywają znaczącą rolę. Akcja powieści prowadzona jest spokojnie, z uwagą przyglądamy się detalom w zachowaniu i gestach postaci. Coś dla miłośników spokojnych, zmuszających do własnych przemyśleń powieści kryminalnych.