Najdalszy brzeg

W Ziemiomorzu dzieją się straszne rzeczy, ludzie przestają wierzyć w magię i zaczynają walczyć między sobą. Największy z Arcymagów musi wyruszyć w podróż do krainy umarłych, aby tam pokonać maga winnego wszystkich kłopotów. Jako towarzysza swojej podróży wybiera młodego księcia, który będzie miał decydujący wpływ na powodzenie misji.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Trzeci tom cyklu Ziemiomorza jest mroczny, ciężki, przepełniony akcją i ruchem po świecie, który zaczęłam odbierać jako tak wielki i złożony jaki pod pewnymi względami stworzył Tolkien. Jednak wciąż, styl w jakim jest on opisany jest subtelny. Bohaterowie ocierają się o śmierć i czytając czuje się ciężar odpowiedzialności za świat jaki spoczywa na ich barkach jednak nic nie jest przesadzone lub przebrutalizowane. Im więcej czytam o Ziemiomorzu, tym bardziej je cenię.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

W Ziemiomorzu zanika magia. Zaklęcia tracą siłę, obdarzeni mocą zapominają właściwych słów. Plaga rozprzestrzenia się od najdalszych okolic, obejmując wyspy coraz bliższe centrum archipelagu. Arcymistrz Ged musi znowu wyruszyć w drogę, znaleźć źródło złej magii i naprawić pęknięcie świata. W podróży towarzyszy mu książę Arren, przysłany przez zaniepokojonego ojca, by wyjaśnić zmiany, na jakie się natyka. Droga ku zrozumieniu życia prowadzi przez wrota śmierci i ten, kto nie potrafi zaakceptować nieuchronnego końca, nie będzie żył w pełni, mimo pozorów nieśmiertelności. Pragnienie władzy ostatecznej, wykraczającej poza naturę, domagającej się niemożliwego, nie przynosi nic dobrego ani światu, ani nieszczęsnemu kreatorowi. Tego nauczy się Arren towarzysząc Gedowi, spotykając zło i dobro, stykając się ze smokami - pradawnymi mędrcami. Dodatkowo wydorośleje, zmężnieje i nabierze świadomej mądrości, jak będzie potrzebna przyszłemu królowi. Bardzo dobra powieść, pokazująca nieuniknione, pomagająca pogodzić się z tym, co jest częścią życia i godnie iść ku śmierci.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Książki LeGiun zawsze działają na mnie uspokajająco, tak było i tym razem

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Trzecia część trylogii o losach Greda. Wspaniale mi się czytało. Jestem pewna ,że jeszcze nie raz wrócę do tej serii .

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Podobnie jak poprzednie części ,,Ziemiomorza" to nie jest tylko opowieść o magu i jego uczniu, lecz historia o tym, co dzieje się, gdy odrzuca się odpowiedzialność, wiedzę i świadomość własnej kruchości. Le Guin pokazuje, że sens życia nie rodzi się z mocy, lecz z akceptacji zarówno siebie, jak i świata takim, jaki jest.

Najważniejsze przesłanie książki dotyczy śmierci i tego, że jest ona naturalną częścią życia. W świecie powieści ludzie, którzy próbują uniknąć śmierci, tracą wszystko, co czyni ich ludźmi. Przestają czuć radość, nie potrafią tworzyć więzi, gubią poczucie własnej tożsamości. Funkcjonują, ale jakby bez wnętrza -- są ,,martwi za życia". To nie magia ich karze, lecz konsekwencje własnej decyzji: odrzucając świadomość śmierci, pozbawili się jednocześnie zdolności do odczuwania radości, znikają też emocje i poczucie sensu. 

Tę myśl łatwo odnieść do współczesności. Żyjemy w kulturze, która bardzo często wypiera temat śmierci, starości czy słabości. Promuje się wieczną młodość, nieustanny rozwój, ciągłą produktywność. Mówi się, że wszystko można poprawić lub naprawić. W efekcie wiele osób czuje nieustanną presję, by ,,utrzymać się na powierzchni", a jednocześnie odczuwa pustkę, bo żaden stan nie wydaje się wystarczający. Podobnie jak w powieści, jeśli próbujemy żyć tak, jakby wszystko mogło trwać wiecznie, przestajemy naprawdę doświadczać czegokolwiek.

 

Le Guin przypomina, że świadomość, że coś może się skończyć -- relacja, dzień, zdrowie czy życie sprawia, że zaczynamy to doceniać. Przemijanie nie jest wrogiem, lecz warunkiem sensu. Książka pokazuje, że próba wymazania śmierci prowadzi do utraty człowieczeństwa, a zgoda na jej istnienie pozwala żyć pełniej, mądrzej i bardziej odpowiedzialnie.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Książki Ursuli K. Le Guin mają w sobie ponadczasowy urok i coś, co można nazwać po prostu magią. Tak jest również w przypadku "Najdalszego brzegu". Powieść jest niepowtarzalna i pokazuje, że fantastyka nadal może być wartościowym gatunkiem literackim.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)