Niemowlę

Niemowlę - A.J. MCDINE 

Dziękuję wydawnictwu Nemezis za możliwość przeczytania tej książki.

Co byście czuli, budząc się w domu i nie pamiętając wielu godzin? I to jeszcze na dodatek z 'niespodzianką' w domu? Jakbyście się zachowali w sytuacji jakby to było niemowlę?

Mnie zapewne przeszłyby ciarki i doznałabym szoku.

Historia przedstawiona na przemiennie. Chwila obecna i to, co powoli wracało do Lucy. Nie można też zapomnieć o 5 rozdziałach, które są mega istotne. Tego nie zdradzę, za to zachęcam po sięgnięcie do tego tytułu. Miejsce akcji mamy w Hrabstwie Kent i Szkocji. Podczas czytania można bardzo łatwo oczami wyobraźni zobaczyć te miejsca.

To moje pierwsze spotkanie z piórem autorki jak i literaturą Brytyjską. Dlatego też byłam podwójne ciekawa tej historii.

Thriller psychologiczny nie jest mi obcy. Sięgam po niego i muszę przyznać, że każdy z nich jest indywidualny na swój sposób. Nie jest to łatwy gatunek do przetworzenia.

Historia wciąga już od samego początku. Czyta się szybko i wzbudza wiele emocji. Muszę przyznać, że autorka umie odpowiednio dozować napięcie i pozostawiać niewiadome.

Mimo, że domyślałam się pewnych rzeczy to i tak byłam w szoku. 

Treść zwraca uwagę na problem z alkoholem, stratą dziecka oraz postacią psychopatycznego pedanta. Ten mężczyzna od razu przymniał mi bohatera z filmu "Sypiając z wrogiem". A co tu najważniejsze, że nie każdy powinien mieć dzieci.

Czy polecam?

Tak. To historia nie tylko dla dorosłych czytelników, ale też przypominająca jak łatwo jest manipulować człowiekiem. A szczególnie, jak się poddasz...

Moja ocena 10/10

Cytaty z książki:

"Niemowlę.

I to nie ma sensu, żadnego sensu. Bo ja, Lucy Quinn, mogę mieć męża Milesa, kota Percy'ego i domek, który niegdyś należał do mojego dziadka.

Ale jedyne, czego nie mam, czego nigdy nie miałam, to... dziecko."

"Nie płacz nad moim grobem. Mnie tam nie ma. Nie śpię."

"- To, że nie chce mieć z tobą dzieci, nie znaczy, że cię nie kocha. Może nawet jest tak dlatego, że bardzo cię kocha. Nie chce się tobą dzielić - wystrzeliła pewnego razu.

- To nie ma sensu. Miłość jest elastyczna. Wystarczyłoby mi jej dla wszystkich."

"- Spotykałam już takich psychopatów jak ty - kontynuuje Shona. - Czarujących manipulantów, ryzykantów oczekujących, że będą traktowani jak bogowie, niewrażliwych na ludzkie cierpienie. Oczywiście ci, których widuję, to chirurdzy, ale zawsze rozpoznam ten typ. Gdzie jest Rae, Miles? Co jej zrobiłeś?"

,,(...) ostrożnie wyciągam dłoń, by dotknąć policzka maleństwa. Mam poczucie, że za chwilę cały pokój zniknie w kłębach dymu, że to wszystko jest tylko wytworem mojej wyobraźni. Ale policzek jest miękki, ciepły, prawdziwy. Cokolwiek się dzieje, to nie jest sen".

Życie nie zawsze układa się według naszych wyobrażeń. Z niektórymi sprawami musimy się po prostu pogodzić i nauczyć się z nimi żyć, nawet jeśli w głębi serca wciąż czujemy żal. Lucy Quinn wie, że nigdy nie zostanie matką i z tą myślą stara się jakoś funkcjonować. Nie zawsze jednak jej się to udaje. Coraz częściej zagłusza rozczarowanie alkoholem, a poranki bywają dla niej trudne, zwłaszcza gdy wspomnienia z poprzedniego dnia są niepełne. Pewnego dnia w salonie znajduje się kilkumiesięczne niemowlę. Lucy nie ma pojęcia, jak się tam znalazło.

Kto je zostawił?

I co tak naprawdę wydarzyło się poprzedniego wieczoru?

Początkowo miałam wrażenie, że autorce wcale nie zależy na tym, żebyśmy polubili główną bohaterkę. Lucy to postać bardzo niejednoznaczna, której trudno kibicować. Jej problemy z alkoholem, luki w pamięci i decyzje, które trudno uznać za rozsądne, sprawiają, że zamiast sympatii pojawia się raczej pewien dystans. Dopiero z czasem zaczęłam patrzeć na nią trochę łagodniej. W dużej mierze, dzięki empatii z jaką reaguje na sytuację matki dziecka. Widać też zaskakująco trzeźwe spojrzenie na to, co się dzieje wokół. To sprawia, że przestaje być tylko chaotyczna i irytująca, a zaczyna wydawać się po prostu smutna i zagubiona. Retrospekcje pozwalają zajrzeć do jej przeszłości i stopniowo wyjaśniają, skąd biorą się jej emocje oraz wybory.

Istotnym elementem historii jest także dylemat, przed którym staje Lucy: czy powinna zgłosić się na policję i pozwolić, by sprawy potoczyły się swoim biegiem, czy jednak spróbować stworzyć namiastkę rodziny, o której zawsze marzyła, choć życie nigdy nie dało jej na to realnej szansy.

Choć od pewnego momentu kierunek, w jakim zmierza fabuła, stał się dla mnie dość łatwy do przewidzenia, sama historia nadal potrafiła mnie zaangażować. To jeden z tych thrillerów psychologicznych, które czyta się przede wszystkim dla pełnej napięcia, niepokoju atmosfery i ciągłego poczucia, że coś zaraz może się wydarzyć. I nawet jeśli nie wszystkie zwroty akcji zaskakują, to emocjonalna strona tej historii sprawia, że trudno odłożyć książkę przed poznaniem zakończenia.