Opowiem ci, dziadku. Mierzeja pełna cudów

Trochę zazdroszczę mojej córce relacji z jej dziadkami, bo dziadek Sławek i dziadek Józek są jej idolami, uwielbia ich bezgranicznie. Oni ją zresztą też - nie potrafią jej odmówić niczego.? Być może dlatego książki o relacjach wnuczki z dziadkiem cieszą się u nas dużym powodzeniem: "Jagodowy dziadek", "Lato Stiny", a teraz "Opowiedz mi, dziadku. Mierzeja pełna cudów".

Fajnie się złożyło, że ta książka trafiła do biblioteczki Natalki tuż przed Dniem Dziadka. Od samego początku zdobyła jej serce: przy odpakowywaniu - naklejkami i pocztówkami, później ilustracjami, a od pierwszych zdań - treścią. Mojemu czytaniu towarzyszyły jej pomrukiwania: "A to ciekawe...", "Nie wiedziałam tego...", "Chciałabym to kiedyś zobaczyć...". Także sześciolatka rekomenduje "Mierzeję pełną cudów", a moja sześciolatka jest wybredna.:)

A co myślę ja - człowiek dorosły? Myślę, że jest to książka przywołująca do głowy najpiękniejsze dziecięce wspomnienia. Przy czytaniu czułam na języku smak morskiego powietrza i czułam aromat zbieranych jagód i leśnego igliwia. Książka naładowana jest ogromną ilością wiedzy i bez wstydu przyznam, że i ja nie wszystko wiedziałam. Jedynym minusem "Mierzei pełnej cudów" jest dla mnie mało opisana relacja wnuczka-dziadek. Ale jest to naprawdę niewielki minus. Bo całość jest piękna.