Polakożerca

"Polakożerca" to reportaż, który wciąga od pierwszej strony swoją świadomością historyczną i determinacją autora w dotarciu do faktów.

Autor przedstawia losy człowieka, który miał ogromny wpływ na tragedię tysięcy Polaków, a potem skutecznie uniknął odpowiedzialności. Ludolf ,,Bubi" von Alvensleben - niemiecki arystokrata i członek SS, który jako dowódca formacji Selbstschutz Westpreußen brał udział w brutalnych czystkach na ziemiach polskich w 1939 roku. To od niego pochodzi przydomek ,,Polakożerca", który dobrze oddaje bezwzględność jego działań i wręcz fanatyczną nienawiść do Polaków.
Ksiażka nie ogranicza się do suchego wykładu faktów, lecz stara się zrekonstruować człowieka z krwi i kości, a także z jego motywacjami, środowiskiem i wpływem na otoczenie. Ten reportaż to długoletnie śledztwo dziennikarskie. Autor nie poprzestaje na dostępnych źródłach, zagląda do prywatnych dokumentów, przegląda archiwa w kilku krajach oraz odwiedza miejsca związane z bohaterem, od jego rodzinnego Halle nad Soławą aż po Argentynę, gdzie zbrodniarz żył pod własnym nazwiskiem po wojnie.
Ta publikacja pokazuje, jak trudno było ścigać sprawców po wojnie, jak wiele luk i wykrętów pozwoliło niektórym uniknąć sprawiedliwości. Autor krok po kroku pokazuje, jak człowiek obciążony tak poważnymi zbrodniami zdołał wymknąć się wymiarowi sprawiedliwości, mimo że jego podwładni byli sądzeni w różnych krajach. Nawet wysiłki takich osób jak Szymon Wiesenthal nie doprowadziły do ekstradycji głównego bohatera, co tylko uwypukla tragedię tamtej epoki i trud współczesnej refleksji nad nią.
"Polakożerca" nie jest tylko suchym opisem zbrodniarza i jego ucieczki - to głęboka refleksja nad tym, jak historia zapisuje (lub zaciera) ślady tych, którzy dopuścili się okrucieństw. Książka może być cenna dla miłośników rzetelnych reportaży historycznych. 

Niektórzy zabijali bo taki dostali rozkaz i jako żołnierze musieli go wykonać, a niektórzy dla własnej, chorej satysfakcji. Ludolf "Bubi" von Alvensleben należał do tej drugiej kategorii. W imię idei jednego człowieka, który spowodował śmierć wielu niewinnych istnień, pod płaszczykiem dobra swojego narodu i w końcu z pogardą dla drugiego człowieka, zabijał, najczęściej nie bezpośrednio ale to on wydawał rozkazy. 

Autor napisał życiorys osoby, która pomimo okrucieństwa i niepodlegających żadnej dyskusji zbrodni dożył wielu lat w spokoju. Śmiejąc się bezczelnie w twarz pokrzywdzonym, przez lata bezskutecznie szukany i na przemian zapominamy. 

Człowiek którego celem było pozbycie się jak najwięcej istnień ludzkich, chroniony najpierw przez Himmlera, potem przez politykę, 

Książka pokazuje jak polowanie na nazistów okazało się nieskuteczne i to nie z winy poszukujących ale władz, papierologi i chęci ukrycia niewygodnych faktów. Pan Filip musiał się dużo naszukać by napisać tę historię opartą na ogromnej ilości źródeł, za co należą się mu wielkie brawa...a we mnie po lekturze pozostają pytania, jak wielu katom udało się odejść z tego świata bez sprawiedliwego wyroku. Ilu zostało ukrytych przed oczami pokrzywdzonych? 

Porażająco smutne to wnioski. Argentyna była schronieniem nie tylko dla niego. 

Książka jest napisana w sposób ciekawy, pośrodku znajdziecie wiele zdjęć Ludolfa i nie tylko. Lektura warta poznania, zwłaszcza dla fanów historycznych faktów opartych na dowodach. Polecam.