Rozważania niepoważne

„Rozważania niepoważne” czyli impresje Umberto Eco o filozofach i pisarzach. On sam pisarz i filozof – czy nie będą to złośliwe pamfleciki? Nie. Chyba powinnam zacząć, że ta książka powstałą z nudy. Dobrze słyszycie. Nawet profesorowie nudzą się na wykładach i bazgrają po marginesach zeszytu. Umberto Eco nabazgrał serię satyrycznych obrazków nawiązujących do postaci wielkich filozofów. Następnie został namówiony do napisania tekstów na ich temat. I tak powstała poezja figlarna, zadziorna i do tego inteligentna.

Umberto Eco absolutnie mnie zachwycił. Oddał w ręce czytników przesympatyczne satyryczne teksty, gdzie bawi się i słowem i wiedzą. Przekornie opowiada o wielkich umysłach, wcale nie zrzucając ich z piedestału. Aby rozkodować jego wierszyki coś tam wypada o tych ludziach wiedzieć. I na to wydawca znalazł sposób. Tomasz Stawiszyński przygotował sylwetki tych postaci już „na poważnie”, co zostało opublikowane w drugiej części książki. W razie wątpliwości można zerknąć, doszkolić się i dalej świetnie się bawić.

Kant, Hegel – jeszcze mnie wzdryga na ich wspomnienie. Joyce, Mann – czytało się, albo lepiej powiedzieć próbowało. Kafka, Arystoteles – spotkanie z nimi nie było aż tak dramatyczne Umberto Eco podchodzi do tych wybitnych postaci z dystansem. Widać, że bawi się wybornie.

"Rozważania niepoważne" Umberta Eco, to niewielka książka, którą szybko się czyta ale ile w ona w sobie niesie!

Znajdziemy tutaj wiersze, wierszyki oraz piosenki o filozofii i literaturze. Eco z humorem podsumuje najważniejsze myśli filozofów, a także znanych pisarzach. Jest niepoważnie i w punkt.

Jestem zachwycona tym tytułem. Wiersze nie są sobie równe, są lepsze i gorsze, albo raczej te, które podobały mi się bardziej i mniej.

Jest tutaj wiele odniesień do kultury i literatury, bardzo pomogła mi pewna znajomość filozofów i ich tez, którą wyniosłam ze studiów. Aby rzeczywiście zrozumieć pewne odniesienia trzeba już posiadać o nich jakieś pojęcie. Ja bawiłam się wyśmienicie. 

Mamy tutaj grę słów, żartobliwe nawiązania a także po prostu zabawę słowem i motywami. Są tutaj również nawiązania do językoznawstwa.

Jeśli chodzi o piosenki, to najbardziej podobała mi się "Piosenka miłosna znaczonego do znaczącego po ich rozdzieleniu przez semiotykę". Sam tytuł jest świetny, a ten tekst! Nigdy nie pomyślałabym, że można stworzyć coś takiego. Po prostu genialne!

Oczywiście nie wyłapałam wszystkich nawiązań, nie wszystkich filozofów znałam - znalazło się kilku o których nie słyszałam. Dlatego bardzo mi się spodobało, że ostatni rozdział to tło filozoficzne - już takie na poważnie. Przystępnym językiem zostały tam objaśnione tezy filozofów.

Bardzo polecam! Myślę, że wrócę do tej książki nie raz.