Saga o Fjällbace (tom 12). Płaczka

 Autorka długo kazała nam czekać na kolejną, dwunastą już część sagi o Fjällbace "Płaczka"  i okazało się, że było warto, gdyż powrót do tej malowniczej mieściny i jej mieszkańców a tym samym bohaterów całej serii, był nadzwyczaj przyjemny i udany. Ten nieco tajemniczy i mroczny klimat małego, nadmorskiego miasteczka, usytuowanego w Szwecji przyciąga mnie jak magnes i pomimo iż powieść dosyć obszerna, to pod koniec czułam żal, że znowu nie wiadomo jak długo przyjdzie mi czekać na następny tom.

Pewnego dnia wiekowa Edith Lomander zjawia się na komisariacie i oświadcza Patrikowi, iż 30 lat temu zabiła swojego męża, jednak jego śmierć uznano za naturalną i pochowano go na miejscowym cmentarzu. Policjanci, będący przy ekshumacji zwłok, pod zwłokami mężczyzny odnajdują również szczątki dziewczyny, należące najprawdopodobniej do zaginionej 30 lat temu licealistki - Sofie Rudberg. Trzy przyjaciółki: Sofie, Magdalena i Ellen były wówczas nierozłączne i często przebywały w domu Ellen i Aino. Co takiego wydarzyło się pomiędzy nimi podczas pewnej imprezy, że Sofie wyszła z niej wzburzona i słuch o niej zaginął? Sprawę zaczyna badać zespół śledczych na czele z Patrikiem, zaś jego żona Erica ,,węszy" na własną rękę, gdyż zamierza napisać książkę o Sofie. Warto wspomnieć, że para doczekała się czwórki dzieci, z czego najmłodsza Nora, będąca jeszcze niemowlakiem ma zespół Downa.

Po odkryciu szkieletu dziewczyny, w tej małej mieścinie odzywają się demony z przeszłości i okazuje się, że wiele osób mogło mieć motyw aby ukatrupić Sofie. Sporo osób skrywa mroczne tajemnice sprzed lat, które w wyniku zbiegu różnych okoliczności i prowadzonego śledztwa, zaczną wychodzić na jaw, burząc dotychczasowe życie niejednego z mieszkańców Fjällbaki. Niektórzy będą usilnie próbowali naprawić błędy z przeszłości, ,,Tylko czy da się skleić pęknięty dzban, choćby nawet klejem miało być złoto?"

Dosyć ciekawa i niebanalną postacią okazała się tytułowa PŁACZKA czyli Amino, aktualnie przebywająca w Domu Opieki z racji postępującej demencji. Podczas pogrzebów, swoim rzewnym śpiewem nawiązywała w jakiś nadprzyrodzony sposób więź z duchami grzebanych osób.

Wielowątkowa powieść, z dużą ilością wyrazistych postaci, ciekawe zagadki kryminalne, tajemnice sprzed lat, a wszystko przeplatane osobistymi problemami bohaterów. To wszystko plus nieco duszna atmosfera portowej miejscowości sprawiała, iż ciężko się było oderwać od książki. Czuło się powrót na ,,stare śmieci", do znajomych miejsc i ludzi, a smaczku dodawały głęboko skrywane tajemnice niektórych mieszkańców Fjällbaki, którzy byli w stanie wiele zrobić, aby nigdy nie wyszły one na światło dzienne. No i pozostały do rozwiązania intrygujące zagadki kryminalne. Z pewnością lektura dobra, ale może nieco ciut za długa. Aczkolwiek nie jest to dla mnie duży minus, gdyż nie lubię opuszczać tego fikcyjnego świata, stworzonego przez Camillę Läckberg.