Ślepnąc od świateł

„Ślepnąc od świateł” to moje drugie spotkanie z twórczością Jakuba Żulczyka. Pierwszym było fenomenalne opowiadanie zawarte w dość kiepskim tomie „Zabójczy pocisk. Polska krew” – to właśnie ono sprawiło, że sięgnęłam po tę książkę. Spodziewałam się mocnej literatury, niezwykłego nastroju i w sumie to dostałam, ale sądzę, że już nigdy nie wrócę do dzieł tego autora. Dlaczego? Powodów jest wiele: a na pierwszym miejscu dałabym język. Mnie też zdarza się rzucać mięsem, nie jestem hipokrytką, ale – o matko! Wiem, wiem: ma być prawdziwie, a skoro to świat dilerów narkotykowych, to nie mogą mówić „ojej”, ale naprawdę co drugie słowo musi padać k… itp.?! Chyba nie… Przyznam, że najpierw kupiłam audiobook i zaczęłam słuchać książki w tej formie, ale po paru minutach byłam tak zniesmaczona i zniechęcona lejącymi się do moich uszu wulgaryzmami, że wyłączyłam i zdecydowałam się dać Żulczykowi drugą szansę – kupiłam książkę papierową. Inna sprawa, która nie jest winą autora: lektor, który ma dość specyficzny sposób interpretowania tekstu – mnie nie przypadł do gustu, nawet pomijając przekleństwa. .

Kiedy zaczęłam wersję papierową – był trochę lepiej. Ale tylko trochę. Owszem, podobały mi się niezwykłe opisy miasta, a także – niekiedy – trafne spostrzeżenia bohatera odnośnie naszego świata, ale tak ogólnie miałam wrażenie, że wszystko to jest na pokaz, na siłę, żeby zaszokować czytelnika, żeby być oryginalnym, niezwykłym.

To, co trzeba przyznać bez żadnych wątpliwości to fakt, że jest to powieść bardzo oryginalna. Napisana w pierwszej osobie, prezentowana z punktu widzenia narkotykowego dilera. Wraz z nim poruszamy się po Warszawie i poznajemy jej rozmaite zakątki – również te, do których porządni ludzie i zwyczajni turyści raczej się nie zapuszczają…  Nasz bohater jednak do zwyczajnych nie należy i takie zaułki, zakamarki – to rejon, w którym czuje się pewnie. Daleko mu jednak do aroganckiej postawy typowego dilera, który gardzi ludzkim życiem i uważa się za króla świata. Jest pełen refleksji, słucha Bacha, jest – po prostu inny. Ma zasady, ma uczucia, myśli – może nawet zbyt dużo. Bohater jest więc również bardzo oryginalny, choć jak dla mnie – zupełnie niewiarygodny. Ale czy to wystarczy, żeby powieść uznać za świetną? Dla mnie – nie. Chwilami miałam dość tego bełkotu, opisów, co się śniło bohaterowi, albo jak i o co się modli – ale ponieważ nie zdarza mi się porzucać lektury nie dokończywszy jej – dokończyłam. Nie żałuję – lubię być na bieżąco z modnymi pisarzami, ale to nie znaczy, że dodam pana Żulczyka do ulubionych autorów. Nie znalazłam w powieści tego, co mnie zachwyciło w opowiadaniu – rozczarowałam się. Odniosłam wrażenie, jakby autor chciał po prostu popisać się innym spojrzeniem na miasto, dosadnym językiem, innym bohaterem. Wiem, że wielu uważa Go za guru – ja do nich nie należę.

Komu ta książka może się spodobać? Sądząc po entuzjastycznych recenzjach – wielu osobom, ale nie mam pomysłu, komu bym ją poleciła. Na pewno komuś, kto nie jest wrażliwy na język używany w literaturze – jeśli nie przeszkadza Wam stek przekleństw – sięgnijcie po tę książkę, żeby się osobiście przekonać, czy traficie do grupy zachwyconych, czy do obozu zniesmaczonych.

Podsumowując: „Ślepnąc od świateł” to trudna, ciężka książka, która działa dość przygnębiająco i każe się zastanowić nad kondycją człowieka. Pokazuje brud tego świata, brutalność, staczanie się. Nie polecam tym, którzy cenią literaturę za piękno wyrazu, nastrojowość i głębię uczuć.

Bardzo dobrze się czyta. Ciekawa tematyka. Tylko czy naprawdę nie ma innej drogi niż narkotyki, korpo, wyścig szczurów lub dilerka ? Jest. Na pewno jest!

Zanim przeczytałam książkę, obejrzałam serial nakręcony na jej podstawie. I myślę, iż była to właściwa kolejność, gdyż bez znajomości serialu niektóre fragmenty książki byłyby ciężkie do zrozumienia lub mocno by trzeba uruchomić wyobraźnię aby to wszystko ogarnąć, a tak w pewien sposób miałam ułatwione zadanie. W dodatku poszczególni bohaterowie mieli już przypisane twarze i nie musiałam ich samodzielnie kreować w swojej głowie. Powiedziałabym nawet, że serial bardziej wyrazisty, brutalny , muzyka też zrobiła swoje. Powieść nie wywarła już na mnie aż takiego wrażenia jak jej ekranizacja, aczkolwiek trzeba przyznać, iż pióro autora sprawnie kreuje rzeczywistość stolicy.

Kluczową rolę odgrywa tutaj nie tylko diler narkotyków - Jacek, ale przede wszystkim miasto Warszawa, które w ciągu dnia jest jakby uśpione, szaro - bure, a nocą ożywa, nabiera blasku, ale budzą się też głęboko uśpione demony czyli dilerzy narkotyków, gangsterzy, nocne kluby. Akurat Jacek nie jest takim typowym dilerem kokainy, tylko elegancikiem, który sam nie ćpa i nie pije, trzyma emocje na wodzy. Do czasu... Zaopatruje w kokainę ludzi z wysokiej półki: polityków, aktorów, biznesmenów, artystów wszelakiej maści. Wydaje się być facetem bez emocji, bez uczuć, jednak pewna modelka, z którą się rozstał, wciąż mocno siedzi w jego głowie. I rozporku.  Ma też przyjaciółkę Pazinę, która jest jedyną bohaterką wzbudzającą we mnie pozytywne uczucia.

Pojawiają się jakieś dziwne wizje, sny, fantazje głównego bohatera, które dobrze zostały odzwierciedlone w serialu. W powieści jest to opisane tak, że nie do końca mogłam się połapać o co chodzi z tymi wizjami, czy to jakaś ucieczka Jacka w te fantazje aby zresetować myśli i odstresować się czy też marzenia lub dywagacje w stylu "co by było gdyby"... Różnie można to interpretować. Autor pozostawia tutaj pewne pole dla wyobraźni i wrażliwości czytelnika.

Przerażał mnie Dario, absolutne wcielenie zła. Te jego zdrobnienia kontrastowały z kurewsko podłym charakterem, bezwzględnością i jakimiś odcieniami szaleństwa zabarwionego okrucieństwem. Człowiek nieprzewidywalny, wywołujący ciarki nawet u najbardziej zatwardziałych bandytów.

Od początku do końca (zarówno w książce jak i w serialu) nurtowało mnie pytanie czy Jacek w końcu pojedzie do tej Argentyny...

Dosyć nietypowa to lektura, ale na pewno nowatorska, niebanalna i ciekawa. Sporo w niej scen przemocy, do tego wulgarny język, środowisko gangsterów, dilerów i różnych typów spod ciemnej gwiazdy. Ukazane różne odcienie Warszawy, gdzie czytelnik wyczuwa bijący puls miasta oraz stopniowa metamorfoza głównego bohatera, z wyraźnym morałem, ale to już czytelnik musi sam przerobić według własnej wrażliwości, bo dla niektórych może tu nie być żadnego morału i nic nie wyciągną z tej nauki. Niezwykle plastyczne przedstawienie poszczególnych postaci, ale również dobrze oddany klimat stolicy. Celnie sportretowane pewne środowiska osób, wyraziste smaki, zapachy i niuanse związane z konkretnymi sytuacjami. Zakończenie wbija w fotel. Dla mnie obcowanie z tą lekturą okazało się interesującym  doświadczeniem i jestem ogromnie ciekawa jak wypadnie druga część i czy utrzyma ten sam poziom i wytworzy podobny klimat. 

Mistrzostwo świata. Uwielbiam i książkę i serial

Nie lubię wątków narkotykowych i gangsterskich. Tą książkę jednak oceniam dość wysoko. Mogłoby być może mniej rozmyślań, długich monologów i opisów snów bohatera, ale i tak opis tych kilku dni z życia głównej postaci wciąga. Było jak dla mnie napięcie i była akcja. A zakończenie? Chciałabym inne, choć chyba byłabym rozczarowana, gdyby Autor zakończył w inny sposób.

Książka  mi sie podobała, aczkolwiek była zbyt wulgarna, ale chyba to sprawiło że była prawdziwa. Naturalna. Szokująca i bardzo ciekawa.  Polecam.

Narkotyki, miłość, wierność, pieniądze.

Bardzo ciekawie przedstawiona rzeczywistość handlarza narkotyków. Polecam.