Smocza żona

„Smocza żona” to trzeci tom cyklu „Dziewczyna bez Imienia", który po raz kolejny przenosi nas do świata pełnego magii, tajemnic i bezlitosnej walki o władzę. Ponieważ jest to bezpośrednia kontynuacja, konieczna jest znajomość poprzednich tomów. Autorka kreśli rzeczywistość, w której pradawne siły splatają się z ludzkimi ambicjami. W tej rzeczywistości nie ma miejsca na słabość, a każde potknięcie może oznaczać śmierć.

Eli, Ha’akon i Temina z obstawą wyruszają w podróż, która nie tylko wystawi ich na próbę, ale także zmusi do konfrontacji z własnym przeznaczeniem. Ich celem jest zrealizowanie warunków przymierza, które może zaważyć na przyszłości wielu ludzi. Droga, którą muszą pokonać, pełna jest niebezpieczeństw, a jednym z najtrudniejszych wyzwań staje się przeprawa przez Widmowy Las, miejsce, o którym krążą przerażające opowieści. Jego mroczna magia potrafi pozostawić ślad na każdym, kto się tam zapuści. Bohaterowie stają również przed koniecznością spotkania z królem Ha’attikiem, od którego decyzji zależy dalszy bieg wydarzeń. Jednak nie tylko otaczający ich świat stawia im przeszkody, także wśród ludzi, którzy im towarzyszą, pojawiają się zdrajcy i intryganci. Nie każdy pragnie pokoju, a ambicje i dążenie do władzy sprawiają, że bohaterowie muszą nieustannie uważać na tych, którzy chcieliby wykorzystać sytuację do własnych celów.

Ten tom podoba mi się póki co najbardziej. Autorka po raz kolejny tworzy niezwykle sugestywny świat, tym razem poszerzając jeszcze bardziej jego granice. W świecie tym baśniowe elementy przeplatają się z brutalną rzeczywistością. Magia, potężne istoty i pradawne rytuały współistnieją z politycznymi rozgrywkami i surowymi zasadami rządzącymi społeczeństwem wojowników. Driady, krasnoludy, satyry, to tylko część istot, jakie można spotkać na kartach książki. Ich obecność sprawia, że świat staje się bogatszy i bardziej złożony, a każda z tych postaci ma swoje unikalne miejsce w historii. Wątek negocjowania z driadami jest wyśmienity. I w ogóle to, co stało się w lesie plus uzyskana przy okazji odpowiedź odnośnie matki Ha'tenga. Jestem bardzo ciekawa, co dalej z ustaleniami w lesie, głównie, jeśli chodzi o Teminę. Świetny jest też (znowu) wątek dwugłowego smoka, jego komentowanie rzeczywistości i przybliżanie przeszłości.

Rozbudowana psychologia postaci to kolejny plus tego tomu i w ogóle całego cyklu. Eli to bohaterka pełna sprzeczności. Jest silna, ale targana wewnętrznymi wątpliwościami. Jako księżniczka Berenike, a zarazem dziewczyna bez Imienia, musi zmierzyć się ze swoją przeszłością i zdecydować, kim tak naprawdę chce być. Jej rola w tej historii staje się coraz bardziej skomplikowana, a wybory, których dokonuje, mają wpływ nie tylko na nią, ale także na jej towarzyszy. Ha’akon, przywódca wojowników, to postać o surowym kodeksie honorowym. Jest brutalny, ale zarazem lojalny wobec tych, którym ufa. Jego relacja z Eli się rozwija, staje się jednym z kluczowych elementów fabuły, a napięcie między nimi narasta z każdą stroną. Temina pięknie się rozwinęła na przestrzeni trzech tomów. Początkowo wydawała mi się postacią dość marginalną, z czasem udowodniła, że ma do odegrania ważną rolę w tej historii. Bardzo ją polubiłam i drżę o jej dalsze losy. Nie można też pominąć postaci drugoplanowych, które są wyjątkowo barwne i dobrze skonstruowane. W tej części moje serce skradł Jor i nadal nie mogę pogodzić się z tym, co się stało.

Społeczność Ha’amich rządzi się swoimi twardymi zasadami, szacunek zdobywa się siłą i nie ma tu miejsca dla słabych jednostek. Niektórzy bohaterowie opowiadają się po stronie Eli, inni widzą w niej zagrożenie, co prowadzi do konfliktów i rozłamów wśród wojowników. Intrygi, zdrady i nieoczekiwane sojusze dodają tej opowieści dynamiki i nie pozwalają przewidzieć, jak potoczą się losy bohaterów. Powieść charakteryzuje lekki, płynny styl, który sprawia, że czyta się ją z dużą przyjemnością. Opisy są malownicze i pozwalają wyobrazić sobie zarówno surowe, mroczne krajobrazy, jak i piękno magicznych miejsc. Szczególnie dobrze wypadają sceny akcji. 

Walki są dynamiczne, pełne napięcia, realistycznie przedstawione i nie nużą, co przy scenach walk czasem się zdarza. Widać, że autorka zadbała o szczegóły, dzięki czemu pojedynki wydają się wiarygodne i dobrze skonstruowane. Autorka prowadzi nas przez kolejne wydarzenia w przemyślany sposób, stopniowo budując napięcie. Tu wszystko jest spójne, logiczne i dąży do czegoś. Początek może wydawać się nieco spokojniejszy, z czasem jednak akcja nabiera tempa, by doprowadzić do mocnego i emocjonującego finału. Zakończenie pozostawia wiele pytań i otwiera drogę do kolejnego tomu, którego osobiście nie mogę się doczekać.

„Smocza żona” to wciągająca powieść fantasy, w której magia splata się z brutalnym światem pełnym surowych zasad i politycznych intryg. Bohaterowie muszą zmierzyć się nie tylko z przeciwnościami losu, ale także z własnymi słabościami i decyzjami, które mogą zaważyć na ich przyszłości. Wątki fantasy, przygodowe, walki, tajemnice i relacje międzyludzkie zostały tu doskonale wyważone, tworząc historię, od której trudno się oderwać. Kocham całym sercem i gorąco polecam ❤️

Po zaślubinach Eli i Ha'akona Gwardia Namiestnika wyrusza z Kamiennego Gniazda w pełną niebezpieczeństw podróż. Ich celem jest odstawienie członków plemienia Azzgotów na ich ziemię oraz spotkanie z królem H'amich. Czy uda się uratować przymierze zawarte pomiędzy Berennike a Pogromcą Smoka? Czy waleczna dziewczyna po raz kolejny uniknie śmierci?

Polubiłam uniwersum oraz bohaterów wykreowanych przez autorkę praktycznie od pierwszych stron tego cyklu. Pisarka stopniowo, krok po kroku odkrywa przed czytelnikiem wszelkie tajemnice dotyczące tej fantastycznej krainy pełnej niesamowitych istot. Znajdziecie tu elfy, krasnoludy, driady, rusałki, nimfy, satyrów i wiele innych stworzeń tak świetnie komponujących się z tym gatunkiem literackim. W tej części szczególnie do gustu przypadła mi wymyślona przez Ulę Gudel wizja stworzenia świata, powstawania poszczególnych ras oraz wyjaśnienie początku konfliktu pomiędzy smokami a bogami. Także Widmowy Las i wszystkie wydarzenia z nim związane oraz postać Matki Kniei wzbudziły mój zachwyt. Jednak nic więcej już nie zdradzę, by nie psuć Wam przyjemności z własnego poznawania tej historii.

Literatka posługuje się lekkim, obrazowym oraz niepozbawionym humoru czy ciętych ripost z językiem. Akcja toczy się szybkim tempem, a jej zwroty niejednokrotnie powodują zaskoczenie, co jeszcze mocniej przyciąga odbiorcę do lektury. Bohaterowie zostali znakomicie dopracowani i składają się na nietuzinkową mieszankę, która potrafi wywołać naprawdę dużo różnorodnych emocji.

Również tutaj autorka porusza wiele ważnych kwestii, które z pewnością zmuszają do refleksji. Wśród nich znajdziecie aspekty dotyczące człowieczeństwa, poświęcenia lub straty. Odkryjecie siłę miłości i przyjaźni ponad podziałami. Poznacie prawdziwe okrucieństwo czy podłość. Dzięki tej pozycji będziecie też się zastanawiać nad tym, czy prawo jest ważniejsze niż moralność, ale również poznacie niszczycielską siłę żądzy władzy bądź źle pojętych honoru oraz lojalności. Fabułę wzbogacają intrygi, spiski polityczne i zdrady – tak dobrze znane nam ze współczesnego świata. Pisarce udało się te zagadnienia znakomicie wkomponować w zaprezentowaną nam treść. Już nie mogę się doczekać dalszych przygód Eli i spółki, gdyż jestem niezmiernie ciekawa, co jeszcze Ula Gudel dla nich przygotowała.

Książkę dostałam w ramach współpracy barterowej z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.

Jest w powieści coś takiego magnetycznego, co utrzymuje uwagę czytelnika. Trzeba przyznać, że to największy plus tej książki. Nie chcemy odrywać się od lektury, nawet jeśli czasem ogarnięcie wszystkich wątków sprawia nam trudności. Szczególnie podobała mi się część poświęcona driadom i negocjowanie z nimi.

Z minusów, które zaobserwowałam, chyba najbardziej wybijało mnie poszatkowanie fabuły. Dzieje się tutaj dużo rzeczy, jest wiele intryg i wielu bohaterów, ale skaczemy pomiędzy tym wszystkim zbyt szybko. Momentami czułam się przez to zagubiona i przytłoczona.

Ciężko mi jednoznacznie ocenić tę książkę. Z jednej strony styl autorki jest pociągający, ma potencjał na stworzenie lekkiej i fajnej fantastyki, a z drugiej mam wrażenie, że bardzo szybko o "Smoczej żonie" zapomnę. Zostanie mi tylko taki kłębek niepoukładanych myśli w głowie. Niektóre zdania były takie trafne, że aż miałam ochotę je sobie gdzieś zapisać, ale zdarzały się też takie, przy których przewracałam oczami.

Nie powiedziałabym, że postacie były papierowe, ale na pewno czegoś im zabrakło. Nie sympatyzowałam z nikim, mimo że było ich tak dużo. O nikogo się nie martwiłam, ani nie przejmowałam jego losem, nawet główna bohaterka była mi raczej obojętna. W powieści jest wiele rozmów i krótkich scenek, a wydaje mi się, że świat nabrałby większej głębi, gdyby wybrać tylko kilka fragmentów, ale za to pochylić się nad nimi dłużej. Więcej pokazać niż tylko o tym mówić.

Podsumowując, spróbowałam, "dało się zjeść", ale polecać pewnie nie będę, bo po prostu błyskawicznie o tym zapomnę. Widziałam, że seria ma wiernych fanów, co dowodzi, że są czytelnicy, którym odpowiada takie prowadzenie historii. 

Witajcie moi kochani

Lubicie historie fantastyczne?  Takie, w których występują elfy i krasnoludy?

Dziś chciałabym przedstawić Wam kolejną część przygód Dziewczyny bez Imienia.

Tytuł: Smocza żona

Cykl: Dziewczyna bez Imienia Tom 3

Autor: Ula Gudel

Wydawnictwo: BookEdit

Tym razem Eli wraz z Teminą, Ha'akonem oraz sprzymierzeńcami opuszczają Kamienne Gniazdo i wyruszają w długą podróż do Wilczego Leża. Pełni optymizmu mają nadzieję na bezkonfliktową podróż. Jednak ich nadzieja szybko zanika, gdy pojawiają się pierwsze przeszkody już w Widmowym Lesie, a dalsza podróż okazuje się niemożliwa. Niestety sprawy komplikują się jeszcze bardziej, gdy na jaw wychodzą prawdziwe motywy działania ludzi podających się za ich pobratymców. Nagle los trojga bohaterów oraz ich zwolenników staje się zagrożony.

Bardzo dziękuję autorce oraz wydawnictwu za egzemplarz książki.

#współpracabarterowa #współpracareklamowa #współpracarecenzencka

Cóż to była za wspaniała historia.

Tym razem akcja działa się poza granicami Kamiennego Gniazda. Eli wraz z Ha'akonem, Teminą oraz innymi wyruszyła w niebezpieczną podróż do Wilczego Leża. Po drodze napotykając różnego rodzaju przeszkody. Ta część historii Dziewczyny bez Imienia była zaskakująca, pełna zwrotów akcji, magii, a przede wszystkim tajemnic, politycznych intryg, niebezpieczeństw i spisków. W pewnym momencie sama nie wiedziałam komu można ufać i w co wierzyć. Co również ważne nie zabrakło w niej emocji.

Historia podróży do Wilczego Leża oraz wszelkie niedogodności z tym związane zostały opowiedziane z perspektywy wielu bohaterów. Ponadto w międzyczasie przestawione zostały losy Tallena i krasnoludów oraz ich poczynania. Co więcej została również opowiedziana historia świata, która bardzo mnie zaintrygowała. Całość była idealnie kompatybilna.

Tak jak i w poprzednich częściach tak i teraz wątki oraz narracja szybko ulegały zmianie. Co naturalnie bardzo mi się podobało, ponieważ byłam ogromnie ciekawa losów elfa oraz krasnoludów, jak również i Eli oraz jej przyjaciół. Także moja ciekawość została zaspokojona. Nie mniej jednak czuję, że to nie koniec ich niebezpiecznej przygody, a przeszłość oraz przeznaczenie dadzą o sobie znać. I szczerze mówiąc już nie mogę się doczekać. Moja ciekawość jest ogromna.

Ta część była inna niż poprzednie. W tej historii ważny jest motyw drogi oraz odnalezienia wolności i pokoju. Ma wyjątkowy, magiczny klimat. Choć naturalnie nie zabrakło w niej i bardzo przyziemnych spraw, takich jak chociażby polityczne intrygi, czy zdrada. Z kolei wydarzenia mające miejsce w podróży, konkretnie w Widmowym Lesie, wzbogaciły obraz Eli oraz Teminy. A przede wszystkim odmieniły postrzeganie Teminy oraz ukazały jej prawdziwą przeszłość. Tak,  w tej części pewne, ukrywane przez lata, tajemnice ujrzały światło dzienne. Były one dla mnie nie małym zaskoczeniem.

Historia napisana została bardzo przyjemnym stylem, przez co czytało mi się ją bardzo szybko. Dosłownie pochłonęła mnie całkowicie.  Kolejnym aspektem, który przypadł mi do gustu, była zmiana narracji oraz wątków przedstawianej historii. Ponadto naturalnie wszelkie intrygi i zdrady. Myślę jednak, że to co również skradło moje serce to emocje, które wzbudziła we mnie ta lektura. Od radości i śmiechu poprzez nadzieję, aż po trwogę i smutek. Cały wachlarz emocji. Jednakże mimo tego wszystkiego co wydarzyło się podczas tej długiej podróży do Wilczego Leża oraz w nim samym ja nie straciłam nadziei. Walczyłam wraz z Eli i jej sprzymierzeńcami aż do końca.

Reasumując ,,Smocza żona" to wspaniała, emocjonalna i niesamowita historia. Przedstawiająca losy nie tylko Dziewczyny bez Imienia, ale również i jej oddanych przyjaciół. Może i nie ma w niej spektakularnej akcji, ale z czystym sumieniem mogę rzec, iż miała ona swój wyjątkowy klimat. Co więcej wywołała u mnie niesamowite emocje. Z niecierpliwością będę oczekiwać na kolejną część przygód Dziewczyny bez Imienia. Na uwagę zasługuje również samo wydanie książki obok, którego nie można przejść obojętnie. Na dodatek wewnątrz znajduję się mapa wykreowanego świata z czego ogromnie się cieszę.

Serdecznie polecam, strona.394