reklama

Sońka

Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
Data wydania: 2014-05-22
Kategoria: Literatura piękna
ISBN: 9788308053539
Liczba stron: 208

Ocena: 5.4 (30 głosów)

W życiu Sońki wszystko skończyło się dawno, dawno temu, wraz z wojną. Przeżyła i poczuła wtedy tyle, że później już ani żyła, ani czuła, mając jedynie wspomnienia i psią obrożę z gotyckim napisem. Przypadkowe spotkanie przy wiejskiej drodze daje początek opowieści, która wreszcie może zostać wysłuchana.

Powiernikiem Sońki zostaje Igor -- wzięty reżyser teatralny -- który niespodziewanie znalazł się gdzieś poza zasięgiem sieci komórkowych. Na bieżąco przekształca historię staruszki w sztukę teatralną, tworząc własną wersję wydarzeń. A kiedy zdawać by się mogło, że wyczerpał już limit pomysłów, w wiejskiej chacie pojawia się Ignacy, o którym Igor uporczywie próbował zapomnieć... 

Sońka to wielka, ale kameralna, prosta, choć niełatwa, wyciszona, lecz kipiąca emocjami, pacyfistyczna, a jednocześnie brutalna historia przepełniona miłością. Autor wykorzystuje konwencję romansu wojennego, by opowiedzieć o  kiedyś i teraz; o tu i tam; o piekle i raju pamięci.  

Ignacy Karpowicz po raz kolejny zaskakuje, jeszcze bardziej zachwyca i udowadnia, że po sukcesach Balladyn i romansów oraz ości na dobre wszedł do literackiej superligi.

Kup książkę Sońka

REKLAMA

Zobacz także

POLECANA RECENZJA

POLECANA RECENZJA

POLECANA RECENZJA

Opinie o książce - Sońka

Avatar użytkownika - Maryjusz70
Maryjusz70
Przeczytane:2017-07-08, Ocena: 5, Przeczytałem,
Ciekawa, barwna i przeczytana w kilka godzin lektura. Tylko w zasadzie nic nie wiadomo co bohaterka robiła od zakończenia wojny do spotkania z Ignacym, a to przecież kawał czasu.
Link do opinii
Avatar użytkownika - danonk
danonk
Przeczytane:2014-12-08, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki 2014, polskie czytanie,
Pewnego dnia przez "wschodni koniec świata"(jak nazywają Królowe Stojło miejscowi), przejeżdża młody, znany reżyser. Jego życie to pasmo sukcesów. Przejeżdżając przez wyludnioną, opuszczoną przez młodych wioskę, psuje mu się samochód. Spotyka na swojej drodze starą kobietę, Sonię.kobieta prowadzi Igora, reżysera do swojego domu. Opowiada mu swoja historię, o wielkiej miłości, chwilach szczęścia, o wielkiej tragedii jaka ją dotknęła. reżyser po raz pierwszy poczuł prawdziwość opowieści. Postanowił ja przenieść na deski teatru. od tego momentu Sonia zawładnęła jego życiem. Fantastyczna książka!
Link do opinii
Avatar użytkownika - barbara211
barbara211
Przeczytane:2015-11-21, Ocena: 5, Chcę przeczytać,
Ciekawa opowieść o tragicznych losach kobiety podczas II wojny światowej. Zakochana w Niemcu wiejska, prosta kobieta wykorzystywana seksualnie i bita przez ojca, w tajemnicy zachodzi w ciążę z wrogiem. Niemiec znika, a ona wydana jest za mąż za sąsiada. Gdy na świat przychodzi synek kobiecie dochodzą obowiązki, ale życie nabiera sensu, bo serce wypełnia miłość do dziecka. Niestety podczas jazdy do cerkwi Niemcy zatrzymują wóz, w którym jedzie tuląca do piersi dziecko Sońka, jej mąż, ojciec i dwóch braci. Jednym z zatrzymujących Niemców jest Joachim, który ginie z rąk brata Soni. W odwecie Niemcy zabijają dziecko i wszystkich mężczyzn, a Sońkę biją do nieprzytomności. Kobieta przeżyje i odchodzi po wielu latach życia w samotności.
Link do opinii
Avatar użytkownika - asiagrabo
asiagrabo
Przeczytane:2015-07-29, Ocena: 5, Przeczytałam, 24, Wpisz nazwę półki,
Karpowicz, ale troche inny. Czyta się fajnie.
Link do opinii
Avatar użytkownika - sw3112
sw3112
Przeczytane:2015-08-04, Ocena: 5, Przeczytałam,
Jest sens, jest prawda, jej mozolne odkrywanie, jest życie ... i śmierć. ... i jeszcze kot w "postaci czystej" ... Jest natura, która rozumie każdy ból i miewa więcej empatii niż ludzie. Meandry historii, miłości, cierpienia. To "lekcja do odrobienia dla Igora, ale i każdego (myślącego) czytelnika. Inna, ale nie mniej ciekawa niż pozostałe powieści Karpowicza. Współczesna "Bohiń" i dodatkowo "to coś".
Link do opinii
Avatar użytkownika - pabelkopablo
pabelkopablo
Przeczytane:2015-04-01, Ocena: 5, Przeczytałem,
Jest to druga książka Karpowicza, po którą sięgnąłem. Wielki przeskok z ,,Niehalo" do ,,Sońki". Przyznam szczerze, że dziwnie się czułem czytając ten utwór. Czasem z wielkim żalem i zapytaniem: Czemu tak, a nie inaczej potoczyło się to życie tytułowej bohaterki? W mym odczuciu w utworze mocno są zakorzenione emocje związane z wojną, miłością, szczęściem, bezsilnością wobec znęcającej się rodziny. To wszystko rozgrywa się w cichej wioseczce gdzieś na Podlasiu. Dzieło warte uwagi.
Link do opinii
Avatar użytkownika - nureczka
nureczka
Przeczytane:2014-09-17, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki 2014,
Rewelacja! Jestem zaszokowana, oczarowana, wbita w glebę. Mała, aczkolwiek pięknie wydana, książka. Powiedzmy szczerze "cieniutka" - 208 stron to jak na dzisiejsze czasy doprawdy niewiele, szczególnie, że i czcionka duża, i interlinia podwójna (jeśli nie większa), i marginesy takie, że ho! ho! Gdyby uczciwie policzyć znaki pewnie wyszłoby nam, że "Sońka" to właściwie takie dłuższe opowiadanie. Autor zabiera na w podróż do umierającego świata. Właściwie już go nie ma - do wsi na Podlasiu, gdzie niczym relikt dawnej epoki żyje stara Sońka. U schyłku życia Sońka spotyka Igora - młodego reżysera z Warszawy. Wraz z Igorem słuchamy słodko-gorzkiej opowieści o życiu, które czasem było dobre, czasem złe, w którym wiele było smutku, ale trafiały się i drobne radości. Opowieść to rzewna, wzruszająca, wciągająca, ale nie przekraczająca subtelnej granicy oddzielającej prawdziwe, głębokie wzruszenie od taniego sentymentalizmu. Tu i ówdzie, niczym perełki poblaskują okruchy bardzo inteligentnego humoru. Takiego, co to może i nie wywoła salwy śmiechu, ale sprawi, że na twarzy na chwilę pojawi się uśmiech. Urzeka także forma powieści. W dzisiejszych czasach, gdzie plagą jest nadmierne przegadanie i ,,lanie wody" jest ,,Sońka" chwalebnym wyjątkiem. Tu każde zdanie, co ja mówię!, każde słowo jest potrzebne. Rzecz zarówno pod względem formalnym jak i fabularnym wyważona znakomicie - nie ma nic zbędnego, a jednocześnie niczego nie brakuje. To po prostu trzeba przeczytać! Dwa wieczory spędzone z ,,Sońką" należą do jednych z najbardziej udanych chwil w moim czytelniczym życiu.
Link do opinii
Avatar użytkownika - katarzyma
katarzyma
Przeczytane:2015-01-13, Ocena: 6, Przeczytałam, proza,
Historia starej kobiety, która opowiada swoje życie młodemu reżyserowi teatralnemu. Samo słuchanie jest przygodą. To historia kobiety, która przeżyła rodzinny koszmar (relacje z ojcem, śmierć brata) oraz miłość, która przyszła z najmniej oczekiwanej strony (Niemiec Joachim). Razem z Ignacym poznajemy wojenne losy jednej z wiosek na kresach. Skojarzone przeze mnie z Traktatem o łuskaniu fasoli Myśliwskiego.
Link do opinii
Avatar użytkownika - Olena
Olena
Przeczytane:2014-08-06, Ocena: 6, Przeczytałam, Chcę mieć, 26 książek -2014,
Na pozór prosta historia miłosna, krótka i prawdziwa rzecz o przemijaniu: uczuć, wojen, życia. Styl w jakim opisano historię Sońki charakteryzuje się magnetycznym urokiem, przez co książkę czyta się jednym tchem. Życiorys wiejskiej baby, uderzający w swej prostocie, biogram jakich wiele opisano już na kartach powieści - miłość, wojna, śmierć, nic takiego, ot życie. A jednak przemawia!
Link do opinii
Avatar użytkownika - Velstruna
Velstruna
Przeczytane:2014-11-16, Ocena: 6, Przeczytałam, 26 książek 2014, Mam,

Uwielbiam książki, które wywołują u mnie podskórne drżenie.

Taka właśnie jest "Sońka" Ignacego Karpowicza. Pochłonęłam ją w jeden wieczór. A może to ona mnie pochłonęła?

Napisana pięknym językiem przenosi czytelnika na Podlasie i w magiczny śwat wyjątkowej głównej bohaterki. Historię jej życia poznajemy dzięki przypadkowej ( przypadki podobno nie istnieją) wizycie Igora Grycowskiego- znudzonego życiem, wypalonego reżysera, człowieka o sporym ego, który jest z zupełnie innej bajki. No właśnie... Rzeczywistość  magiczna, czas chyba płynie tu trochę inaczej: "Jestem w bajce, pomyślał, w bajce o życiu. W innej konwencji życie jest nie do zniesienia."

Sońka to prosta, poczciwa babuleńka, jest też pies Borbus i kot Jozik. Jest tu i chatka, i choć nie na kurzej stopce, to jednak dzieją się w niej rzeczy dziwne. Opowieść kobiety nabiera kolorów, kształtów. Nikt, nawet znany reżyser, nie wymyśliłby sam scenariusza, jaki napisał dla Sońki los. I cóż z tego, że "Kontakt z baśnią lub mitem wyniszcza ciało. I że dzieciństwo na zawsze w człowieku zostaje jak pory roku czy okrucieństwo: można się zaprzeć, ono jednak nie da się zabić, zamalować, zapomnieć(...)".

Sońka jak mityczna prządka snuje nić swojego żywota, młodniejąc, przeżywając raz jeszcze to, co piękne i to, co smutne. Sońka jak mędrzec z wcale niedalekiego wschodu wypowiada zdania na miarę sentencji. Sońka niczym Szeptucha zaklina, rzuca uroki, czaruje słowami:

"Bo jak człowiek, a na pewno wiejska kobieta, za dużo czuje i za szybko żyje, to mu gdzieś coś iskrzy, iskrzy, iskrzy, a potem cała instalacja do niczego się nie nadaje."

"To nieprawda, że zakochanym czas mija w okamgnieniu. Czas płynie inaczej, jednak nie przyspiesza. Oczy patrzą ciężko i uważnie. Powieki ciążą. Każda wspólnie spędzona minuta wydaje się dłuższa, większa i głębsza niż rok spędzony samotnie."

Między Sońką a Igorem istnieje pewna relacja. Ona pretenduje do roli Muzy, a on jest tym oczekiwanym od jakiegoś czasu Aniołem Śmierci. Są sobie potrzebni, choć są z innych światów.

Karpowicz pisze językiem pełnym emocji, elektryzującym wnętrze. Do tego białoruskie słownictwo. I choć "świat nigdy nie sprzyjał mniejszym i słabszym", Sońka urasta do roli nie tylko postaci z dramatu Igora, ale i do roli bohaterki literackiej, która zostaje w pamięci i wpisuje się w nową historię literatury polskiej.

Każdy z nas jest  zaklętą, magiczną księgą, pełną tajemnych znaków i symboli, z której wiele można odczytać i nauczyć się. Polecam!  

Link do opinii
Avatar użytkownika -

Przeczytane:,
Pragnienie bycia wysłuchanym przed śmiercią. Potrzeba ocalenia swojej historii od zapomnienia. Rozpaczliwe wczepianie się w ostatnie słowa, w oczekiwaniu na tę jedną osobę, by potem móc odejść w spokoju. Czy te myśli towarzyszyły Sońce w trakcie jej samotnego życia? Na pewno pomyślała o tym chociaż raz - i to losowi wystarczyło. Postawił (a raczej podstępnie zatrzymał) na jej drodze Igora. Staruszka i wzięty reżyser teatralny, przeszłość i współczesność, prosta chata i deski teatru, białoruskie wtrącenia i literacki język wyższych sfer - światy, które zazwyczaj się mijają, teraz zostały związane materiałem sukienki w niebieskie kwiatki. Historia odwraca się, stykając ze sobą młodą dziewczynę żyjącą w czasach okupacji i chłopaka, który dawno porzucone ,,drugie ja" wita jak starego przyjaciela. Na nią ludzie wydali wyrok, bo w zbrodniczych czasach pragnęła wartości, które dla niej były piękne. Narodziła się i chciała żyć, a została wykorzystana. Pokochała wroga, który dla niej wrogiem nigdy nie był. ,,Sońka" to skondensowana do rozmiarów gęstej prozy historia tragicznej miłości, jak i tragedii w ogóle. Wojna, tożsamość, zarabianie na ludzkiej tragedii, miłość, przemoc, wykorzystywanie, współczesność, przeszłość, sztuka, prawda wżerają się w siebie nawzajem i splatają tak ciasno, że trudno pomiędzy nimi znaleźć przerwę, miejsce na oddech. Inni autorzy z takiego materiału stworzyliby co najmniej sagę, z rozmachem odmalowując tło wojenne i skupiając się na przerażającym cierpieniu, które dotknęło Sonię. Karpowicz za to poszedł w zupełnie innym kierunku. Spisał historię Sońki jakby był postronnym słuchaczem, o osobach występujących w jej życiu napisał tyle, ile sama mu powiedziała - nie rozwinął pobocznych historii, jeśli Sonia nie zrobiła tego w swojej opowieści. Nie podążył wszystkimi możliwymi drogami, które skrzyżowały się z jej losem. Ale to dobrze, że zajrzał tylko do domostwa Soni, że nie postawił na rozmach. Jej to zdecydowanie nie jest potrzebne. Kameralność sprawia, że nie odbieramy momentów brutalnych i szokujących jako próby epatowania cierpieniem. W formie dopowiedzenia oddano głos Igorowi, który dzieli ciekawość z czytelnikiem i dopowiada dalsze losy tylko jednego człowieka. Wstrząsająca wojenna historia staje się kanwą sztuki teatralnej. Igor na nowo kreuje usłyszaną opowieść, jednocześnie stając się jej uzupełnieniem. To dzięki niemu mamy wgląd w przyszłość, która rozdziela poszczególne akty życia Sońki. Poprzez warstwę teatralną poruszono ważny problem: żerowanie na cudzym nieszczęściu, czy jak to ujęto w książce ,,memłanie" tragedii. Sam Karpowicz w wywiadzie dla strony dwutygodnik.com powiedział, że ,,w ,,Sońce" nie szło o rozrywkę czy o zarobienie pieniędzy. O tym zresztą też jest zresztą tu mowa. O robieniu kariery na cierpieniu innych. (...) Jest przeciwko pornografii nieszczęścia czy handlowania, sprzedawania Holocaustu."* Może właśnie dlatego powieść przybrała taką, a nie inną formę. Tylko jak tu traktować postawę Igora? Czy on też ma w sobie coś z tego ,,memłacza"? Czy mogę ufać jego metamorfozie i z pełnym przekonaniem powiedzieć ,,on jest inny"? Jakby nie patrzeć, to przecież przerobił opowieść Sońki na sztukę i zarobił na niej. Zastanawiam się, czy to jeszcze hołd i pamięć, czy już żerowanie. Zresztą, cała perspektywa Igora jest taka niejednoznaczna - z jego przygarniętą porzuconą tożsamością i ironicznym spojrzeniem na polską kulturę. Obrywa się tym, dostają tamci, nawrzucał jeszcze innym. Ta krytyka show biznesowej śmietanki towarzyskiej może i jest słuszna i potrzebna, ale w obliczu opowieści Sońki wydaje się być miałka i nieznacząca. Jej miłość i cierpienie wygłuszają wszystko. Można by powiedzieć, że ,,Sońka" jest skromna, prosta. Oszczędna. Niepozorna nawet. Jednak w tym tkwi jej siła. Jest niczym ten zakrwawiony fragment sukienki, który Sonia przechowywała przez tyle lat - ,,Sońka" to skrawek wielkiej historii i jeszcze większego cierpienia zamknięty w losie jednej kobiety. Niezdecydowanym polecam, zdecydowani niech nie zwlekają. Warto.
Link do opinii
Avatar użytkownika - AnnaP
AnnaP
Przeczytane:2014-10-01, Ocena: 5, Przeczytałam, Mam,
Są takie książki, które przed otworzeniem wydają się całkowicie niepozorne. Okładka wcale nie przygotowuje nas na to, co nas czeka. Ta, którą właśnie odłożyłam na półkę "przeczytane" wygląda tak staroświecko i to niedzisiejsze, niekrzykliwe ubranko tak mnie do niej przekonało. Opis wcale mnie nie zachęcił, ale przecież nigdy nie należy się nimi sugerować. Tak też zrobiłam, zaczęłam po prostu czytać. Teraz postaram się krótko sama ją opisać, tak po swojemu. Wieś na Podlasiu. Starsza kobieta imieniem Sonia, Sońka, która przeżyła II wojnę światową. Igor, młody dramaturg niby przypadkowo trafia na ten koniec świata bez assistance i zasięgu. Ale jak wiadomo, nic nie jest przypadkiem. Wszystko dzieje się z jakiegoś określonego powodu. Starsza kobieta w postaci Igora znajduje słuchacza, któremu powierza historię swojego życia. Mówi o zakazanej miłości, która nie miała prawa się narodzić. Opowiada o wojnie, o okrucieństwie nie tylko tych obcych, ale też całkiem bliskich, o wiejskiej codzienności. Tu i tam przemyca jakieś słowo w języku białoruskim. Dzięki opowieściom Sonii, Grycowski wraca do swojej głęboko pogrzebanej przeszłości. Starsza kobieta jest dla niego inspiracją. Powstaje sztuka o jej życiu. Kontrowersyjna, czyli udana. Dla Sońki ta rozmowa to ostatnia rzecz, jaką potrzebuje zrobić, zanim odejdzie w spokoju z tego świata. Do tego anioł, kot i pies - wszyscy zupełnie niezwyczajni. "Sońka" to książka niezwykła. Jednocześnie toczą się trzy opowieści. Przeszłość, teraźniejszość i przyszłość stają się jednością. A mimo wszystko nie odczuwałam zagubienia, kiedy niespodziewanie zostałam wyrwana z lat 40. i pchnięta ku wydarzeniom następującym po premierze sztuki. Mniejszość i większość, śmierć i życie, wieś i miasto, starość i młodość, tradycja i nowoczesność. W tej historii nie brakuje sprzeczności, niezwykle potrzebnych, aby nadać opowieści odpowiednich barw. Czasem może trochę ciemnych, przytłaczających. Ta książka to nie lekkie czytadło na sobotnie popołudnie po sprzątaniu. A mimo wszystko, pochłonęłam ją w jeden dzień. I żałuję, że nie poświęciłam jej więcej czasu. Wrócę na pewno. I wszystkim radzę sięgnąć po tą pozycję, bo zdecydowanie jest warta uwagi. I czasu. Poświęćcie jej dużo czasu. Bo po co się spieszyć ze świetnymi opowieściami? Chyba, że bardzo wciągnie - to już co innego. To podejście do polskiej literatury uważam za bardzo udane. Recenzja z: www.book-loaf.blogspot.com
Link do opinii

Dawno, dawno temu na dalekim Podlasiu, we wsi pod granicą białoruską mieszkała Sońka. Stara już była i miała jedno tylko marzenie, aby opowiedzieć komuś historię swojego życia. Był też sobie Igor, warszawski reżyser teatralny, odnoszący sukcesy, bogaty, lekko zblazowany człowiek, który pewnego dnia trafia do wioski, w której mieszka Sonia i z powodu zepsutego samochodu i braku zasięgu pozostaje w niej korzystając z gościnności staruszki.

Co może przyciągać wzajemnie tych dwoje, tak różniących się od siebie ludzi? To proste. Igor osiągnął wiele, ale zaczyna mieć wątpliwości, czy to, co robi, jest dobre i czy ma jakikolwiek sens. Sonia zaś potrzebuje kogoś, komu będzie mogła opowiedzieć swoją historię. Traktuje młodego dla niej, pięknego chłopaka jak anioła śmierci, który przybył właśnie po nią, ale zanim zabierze ją tam, gdzie nie ma już nic, musi wysłuchać opowieści…

Matka Sonii, rodząc ją, sama oddała życie. Ojciec przeklina córkę i obwinia o śmierć matki. Znęca się nad nią fizycznie i psychicznie, regularnie bijąc i gwałcąc. Twierdzi, że skoro odebrała życie jego żonie, to teraz musi ją zastąpić…Dziewczyna zdaje się znosić ból i zniewagę w niemym cierpieniu.  Tak mija dzień za dniem i tylko z daleka słychać doniesienia o tym, że w kraju trwa wojna. Ten kraniec świata, niemal dzika rubież pozostaje nietknięta… do czasu. Pewnego dnia przed Sońką staje Joachim, oficer, niemiecki esesman. I oto wbrew historii, wbrew ludzkości, wbrew całemu światu, ta dwójka zakochuje się w sobie bez pamięci. Nie przeszkadza im nawet to, że mówią różnymi językami i rozumieją się jedynie poprzez swoje uczucie. Widują się tylko pod osłoną nocy, ale to ich wcale nie uchroni przed złem, które czai się gdzieś w krzakach. Miłość Sońki jest tak wielka, że nawet kiedy Joachim przychodzi, aby powiedzieć jej, co za chwilę stanie się z żydowskim mieszkańcami wioski, ona myśli, a może tylko ma nadzieję, że oto mężczyzna jej życia właśnie roztacza przed nią plany ich wspólnej przyszłości.

Taka miłość nie ma racji bytu, z czego oboje zdają sobie sprawę. Ludzie nie wybaczą zdrady. Nie można kochać wroga – a Sonia kocha. Nie można nie chcieć, aby wojna się zakończyła – a Sonia chce żeby trwała całe wieki. Nie ma takiej możliwości. Los jej pokaże odbierając wszystkich tych, których kochała. W zamian za sprzeniewierzenie się, otrzyma w prezencie długie życie w samotności. Egzystencję na krańcu świata w towarzystwie krowy, gadającego psa i takiegoż kota.  A może to już scenariusz reżysera Igora? Tego do końca nie wiem, bo najnowszą powieść I. Karpowicza trudno nazwać powieścią klasyczną i przystępną. Realizm miesza się z nutą magii, ale przede wszystkim z wątkami teatralnymi, tymi ze świata Igora – reżysera.  Wszystko to miesza się ze sobą bardzo płynnie i przenika tak, że czasem trudno mieć pewność, czy to jeszcze życie, czy może już sztuka teatralna, którą Igor tworzy po śmierci Sonii. Wydaje mi się, że mieszanie tych dwóch światów niezwykle uatrakcyjnia fabułę. Sama historia Sońki jest trudna, wzruszająca i miejscami miażdżąca, ale jest tylko historią, których wiele. Natomiast połączenie jej z teatralnym światem Igora, nadaje jej oryginalności i sprawia, że jest niezwykle ciekawym doświadczeniem czytelniczym.

Sońka powstała w głowie autora już bardzo dawno temu, natomiast nie ujrzała wcześniej światła dziennego, bo nie była pełna, dopracowana. Sam Karpowicz przyznaje, że Sońka męczyła go przez tak długi czas, że choć teraz cieszy się, że już ma to za sobą, to wie, że nigdy o niej nie zapomni. Szczególnie, że pierwowzór Sońki żył naprawdę, gdzieś tam na Podlasiu, w odrzuceniu przez okoliczne społeczeństwo. Teraz przyszedł czas na to, żeby historia tej niezwykle silnej kobiety poszła dręczyć innych – wspomina w jednej z rozmów I. Karpowicz. I tak właśnie jest. Sońka wnika do środka, przez oczy, serce, duszę? Gryzie od środka i męczy. Daje też poczucie doświadczenia czegoś niezwykłego, pewnego rodzaju zaszczytu obcowania z Sonią i jej historią. No mówiąc po prostu kolokwialnie, książka wali po łbie i to porządnie!  Jest niewygodna, niektórych pewnie wprawi w zakłopotanie, czasem obrzydzenie, ale i zachwyt.  Sońka, to nie tylko historia bardzo trudnej miłości i jej konsekwencji. Wojna tylko pozornie jest tłem. Ona niestety gra tu jedną z głównych ról. Jest czasem okrutnym, niszczącym. Sprawia, że ludzie przestają być ludźmi, ale nie przestają czuć. Nawet w tak ciężkich czasach, może zdarzyć się miłość, która spada jak grom z jasnego nieba i choć człowiek, próbuje się bronić przed nią, zażenowany niestosownością pojawienia się jej w takiej chwili, nie jest w stanie nic na to poradzić. Sonia wiedziała, że miłość do Joachima prędzej czy później zniszczy ją i bliskich, że zostanie wyklęta do końca swoich dni, że przecież nikt nie zrozumie… Karą było kilkadziesiąt lat czekania, na możliwość podzielenia się swoją historią, na oddanie ją w inne ręce. Wreszcie Sonia zasypia z błogim uśmiechem na ustach, przyciskając do serca pudełko wedlowskich czekoladek…

Uczta najwyższej klasy

Link do opinii
Avatar użytkownika - Agatonik
Agatonik
Przeczytane:2021-01-25, Ocena: 5, Przeczytałam, 2021,

Słuchałam audiobooka i uważam, że naprawdę warto aby zanurzyć się w świat Sońki malowany po białorusku z  mieszanką polskiego, z cudownym akcentem. Aby posłuchać pieśni. Wstrząsająca opowieść o miłości, okrucieństwie wojny. To historia o koszmarnym losie kobiet, przemocy usankcjonowanej patriarchatem, ludzkiej podłości, niegodziwości. Ale też trochę baśń. Baśń o miłości niemożliwej, pewnie trochę ubarwionej ale nadającej istnieniu w tych mrocznych czasach jakikolwiek sens. Książka, o której się nie zapomina. 

Link do opinii
Avatar użytkownika - gosia_gosia16
gosia_gosia16
Przeczytane:2018-01-27, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki 2018, Mam,
Avatar użytkownika - Charlotte5
Charlotte5
Przeczytane:2016-09-23, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki w 2016 roku,
Avatar użytkownika - grzeniuJee
grzeniuJee
Przeczytane:2016-04-28, Ocena: 6, Przeczytałem,
Avatar użytkownika - CzytajacaMama
CzytajacaMama
Przeczytane:2016-03-28, Ocena: 6, Przeczytałam,
Inne książki autora
Miłość
Ignacy Karpowicz0
Okładka ksiązki - Miłość

Lustrzane światy, sny i miłość W dworku wczesnych lat powojennych, w dystopijnej Polsce przyszłości, w baśniowym królestwie toczonym zarazą, w krzywym...

Gesty
Ignacy Karpowicz0
Okładka ksiązki - Gesty

Gesty Karpowicza to historia o samotności, milczeniu i obcości. Opowieść o odkrywaniu domu, o próbie zrozumienia, nazwania i uporządkowania przeszłych...

Zobacz wszystkie książki tego autora
Recenzje miesiąca
Na wieki wieków Pani Amen
Bianka Kunicka - Chudzikowska
Na wieki wieków Pani Amen
Spowiedź Goebbelsa
Christopher Macht
Spowiedź Goebbelsa
A miał być happy end
Katarzyna Kalicińska
A miał być happy end
Niskorosła
Joanna Bartoń
Niskorosła
Sam i Watson patrzą sercem
Ghislaine Dulier
Sam i Watson patrzą sercem
Największy sekret
Rhonda Byrne
Największy sekret
Czerwona księżniczka
Sofka Zinovieff
Czerwona księżniczka
Pokaż wszystkie recenzje