Wspomnienie lodu

Dujek i Brood łączą siły, by pokonać zarazę zwaną Pannion Domin. No spoko, tyle że w jednej i w drugiej armii sojusz postrzegany jest różnie, a zdrada przychodzi łatwo. Wracają do życia zatargi, stare moce i dawno wymarłe ludy.

Przyznam, że całość była bardziej stonowana niż dwójka i nie grała już tak na emocjach. Znaczy -- nadal miałam obrzydzoną minę i w głowie mi się nie mieściło, jakim cudem mogło powstać Tenescowri i co oni w Capustanie odpierdolili, ale jak już na chłodno zaczęłam kalkulować, to taka armia idealnie pasowała do Jasnowidza. Który tak dziwnie tu skończył. Chyba.

No i nadal jak wspomnę Koral, to ja... To było... Było. Ale poza tymi dwoma punktami na mapie było w miarę spokojnie. Rozmownie. Nawet trochę romansowo. Potem jednak przyszły przemarsze, zmiany planów, zamiana ról, ten pierdolony Kallor, i naprawdę miałam nadzieję, że coś z tego się uratuje. Tylko zapomniałam, że takie nadzieje w tym przypadku są złudne i prowadzą na manowce. Trochę tak się stało, chociaż część się uratowała.

Więc ten tom to była rzeź. Cudowna, okropna i niepotrzebna, przetrzebiła bohaterów i zmieniła bieg historii. Tej pisanej. Co ja zastanę w kolejnym tomie?