Wyspa dusz

,,Nieuleczone zło rodzi kolejne zło, a to tworzy niekończącą się spiralę".

Nierozwikłane sprawy, potrafią zagnieździć się w umyśle i przemienić się w wyniszczającą obsesję, która zatruwa myśli i nie pozwala zaznać spokoju. Upływ lat nie przynosi ulgi tylko potęguje poczucie winy, podsyca lęk i przekonanie, że morderca jeszcze powróci. Moreno Barrali, były główny inspektor policji, zna ten ciężar bardzo dobrze. Rytualne morderstwa sprzed lat odebrały mu stanowisko, ale nie zdołały zakończyć prywatnego dochodzenia, które prowadzi wciąż na granicy obłędu. Kiedy dochodzi do zaginięcia młodej studentki, Barrali uznaje, że nowe wydarzenia mogą mieć związek z dawnymi zbrodniami, a informacje, które zbierał przez lata przekazuje dwóm policjantkom: Marze Rais i Evie Croce pracującym przy archiwalnych sprawach kryminalnych.

To wyjątkowo mroczna proza, osadzona w surowym krajobrazie Sardynii, w której współczesne śledztwo zostaje zestawione z dawnymi, rytualnymi wierzeniami. Podobało mi się, jak autor sprytnie stopniuje napięcie. Przedstawia pariasa wśród policjantów, człowieka, który pragnie przekazać pałeczkę w swej jedynej nierozwiązanej sprawie. Nikt nie chce go słuchać, nikt nie traktuje go poważnie, a jednak to właśnie on wie najwięcej. I choć Barrali niewątpliwie znajduje się w centrum tej historii to samo dochodzenie oparte jest na śledztwie dwóch policjantek, które zostały zesłane do nowo otwartej sekcji spraw nierozwiązanych. One również nie wierzą w sens tego śledztwa i trudno im się dziwić. My jednak wierzymy, bo równolegle obserwujmy, że stare rytuały nie wygasły, lecz przetrwały, przekazywane z pokolenia na pokolenie. Są bowiem miejsca, w których wciąż czci się pradawną Matkę Ziemię. Dużym atutem jest kreacja bohaterów, nieidealnych, zmagających się z własnym bagażem doświadczeń oraz duszny klimat, który owiewa nas już od pierwszych stron. Zakończenie jednak pozostawiło mnie z lekkim niedosytem, jakby autor celowo zostawił sobie furtkę do kontynuacji.