Naucz mnie żyć

Książki od tej autorki to moje must have, a ta kusiła mnie od pierwszej chwili, w której o niej usłyszałam. Jedna z ulubionych autorek, urocza okładka, mega intrygujący opis, rewelacyjne motywy, informacja że to dylogia, no miód na moje serce. Jednak pod płaszczykiem tej urokliwej i jakże niewinnej okładki skrywa się historia, trudna, bolesna, emocjonalna i bardzo złożona.

Eleanore po stracie bliskiej osoby zamknęła się w sobie. Żyje w swojej bance żalu i smutku, stara się ukrywać swoje emocje, zatraca się też w swojej samotności. Jej już posypany świat, ma się zachwiać jeszcze bardziej, gdy brat jej przyjaciela proponuje jej układ. Alexander chce by Eleanore została jego żoną, by ustabilizować swoje życie prywatne, odzyskać reputację i zaufanie ojca, a tym samym pozycję w firmie. Propozycja korzystna dla obu stron, jednak pojawia się pewien problem, ta dwójka różnie się dosłownie wszystkim. Czysto formalny związek, zmienia się powoli w relację przyjacielską, która z kolei zaczyna coraz bardziej ewoluować. Oboje wkraczają do nowej rzeczywistości, w której uczą się na nowo żyć i czuć.

Sięgając po książki od tej pani spodziewam się zawsze jednego, emocjonalnej burzy, a poza tym wiem, że muszę się spodziewać niespodziewanego. Co prawda tutaj część historii można przewidzieć, ale mimo wszytko pojawiają się mniejsze lub większe zaskoczenia. Historia zaczęła się konkretnie, od razu mocno wprowadzając nas w życie i problemy głównych bohaterów. Tak samo szybko pojawia się układ i pierwsze problemy, a niedługo później zaczyna się taka walka z przeciwnościami, z uczuciami jak i z własnymi demonami. Ta książka ma mocny wydźwięk, skupia się na stracie, żałobie, bólu i rodzinie, która po tragedii stara się jakoś stanąć na nogi, jednym wychodzi to lepiej a drudzy nie potrafią się otrząsnąć. Tutaj pojawił mi się jednak zgrzyt, bo choć początkowo współczułam Eleanore, w jakimś stopniu rozumiałam jej uczucia i ból, to jednak z czasem jej postać zaczęła mnie irytować, naprawdę miałam ogromną ochotę nią porządnie wstrząsnąć i to nie raz, ale na szczęście ktoś się tam też nie wytrzymał i w mnie wyręczył.

Autorka stworzyła nam tutaj bardzo ciekawe postacie, które chyba nie mogłyby się bardziej różnić, co fajne nie od razu zaczęło ich do siebie ciągnąć. Fabuła rozwijała się w fajnym tempie, ale sama relacja tej dwójki to taki slow burn, para przechodzi chyba przez wszystkie etapy znajomości, choć do pełnego romansu jeszcze trochę zabrakło, no w końcu to dopiero pierwszy tom. Z tejże racji też, nie wszystkie kwestie i wątki zostały zakończone, z jednej strony się tego spodziewałam, ale z drugiej jednak czuję niedosyt, że tak dużo ich zostało otwartych. Dodatkowo autorka na koniec zrzuciła nam niezłą bombę, więc kontynuacji potrzebuję niemal tak samo mocno jak powietrza i cieszę się, że jej premiera już niedługo.

Książka jak zawsze napisana w świetnym stylu. Niby lekko, ale równocześnie zajmująco, pojawiają się trudne tematy, pojawiają się skrajne emocje, co więcej pojawiają się popularne i lubiane motywy, typu age gap, fikcyjne małżeństwo, przeciwieństwa, wcześniej wspomniany slow burn, waśnie rodzinne, traumy, strata, żałoba i wiele innych, których nie będę wymieniać, żebyście sami mogli je odkrywać przy czytaniu tej powieści. Oczywiście przeczytałam ją za jednym zamachem, całkowicie straciłam poczucie czasu, moje emocje szalały, a czasami nawet musiałam walczyć z łzami, co już dość dawno mi się nie zdarzyło. Książkę oczywiście wam polecam, tym bardziej, że już za chwilę premiera drugiego tomu, a sądzę, że znajomość pierwszej części jest konieczna by ogarnąć to co dzieje się w tej kontynuacji. Ja uwielbiam, dodaję do ulubionych i zachęcam do lektury.

Informacje dodatkowe o Naucz mnie żyć:

Wydawnictwo: b.d
Data wydania: 2026-01-21
Kategoria: Romans
ISBN: 9788368147759
Liczba stron: 370
Dodał/a opinię: Aleksandra Iwanek

Tagi: romans Romans współczesny Dark romance Romans erotyczny