Recenzja książki: Łączka - Zimny oddech

Recenzuje: Danuta Awolusi

Los próbuje nam narzucić gotowe role, a bycie sobą wymaga odwagi. Czasem jest też tak, że nasz świat zaczyna się sypać, w jednym momencie. Bohaterka powieści Wandy Siubieli Łączka. Zimny oddech musi nagle zacząć podejmować decyzje i szybko dorosnąć. Czy jest na to gotowa?

Weronika to nastolatka stojąca na progu dorosłości, ale już zmuszona do konfrontacji z trudnymi sprawami. Rodzice się rozwodzą, wszystko zaczyna się walić. I nagle niedawno odnaleziony dziadek zapowiada, że chce przekazać jej ogromny majątek. Wraz z nim pojawia się jednak coś jeszcze. Historie i sekrety, których nie sposób udźwignąć w pojedynkę.

Autorka prowadzi bohaterkę przez przestrzeń pełną napięcia. To świat, w którym nic nie jest oczywiste, a ludzie bardzo często mówią półprawdami. W takiej rzeczywistości najtrudniejsze okazuje się jedno pytanie: komu naprawdę można zaufać? Wercia musi zastanowić się nad tym, czy dalej będzie uciekać przed sobą i tym, co naprawdę czuje? Czy znajdzie w sobie siłę, by spojrzeć w oczy własnym lękom?

Szczerze mówiąc, ta powieść – tak bogata w emocje i symbolikę – trudna jest do zamknięcia w jakichkolwiek ramach. To na pewno książka przygodowa dla młodzieży, ale też historia o szukaniu siebie, o ciężarze przeszłości i przyszłości. Co akapit wpadamy na jakieś zdanie, myśl, refleksję, która prowokuje do myślenia. Do tego autorka pisze pięknie, jej słowa zapadają w serce:

Nikt nie wraca taki sam z gór. One zmieniają wszystkich, którzy się do nich zbliżają. Wysokość robi coś z perspektywą. Kiedy patrzysz w dół z wystarczającej odległości, wszystko wygląda inaczej – mniejsze, mniej ważne, mniej realne.

Jednym z ciekawych motywów w powieści jest pewna kostka, naznaczona symbolami.

Ptak – wolność, ale też powrót. Odlecieć i wrócić. Czy to możliwe? Czy można odejść i pozostać tym samym człowiekiem? Czy każda podróż zmienia nas nieodwracalnie?

Kielich – co przyjmuję, a co zostawiam. Co piję, a co wylewam. Co wpuszczam do środka, a co trzymam na zewnątrz. Granice powstają, kiedy rysuję światło w cieniu wokół siebie.

Drzewo – korzeń, który trzyma. Nawet kiedy wiatr szarpie koronę, nawet kiedy burza łamie gałęzie, korzeń pozostaje, niewidoczny, ale niezbędny do życia.

Romb – prawda bez ozdób. Ostra, geometryczna, nieubłagana. Prawda, która nie dba o to, czy jesteś gotowy ją usłyszeć.

Słońce – wyjście z cienia. Nakazuje stanąć w świetle, nawet jeśli oślepia, nawet jeśli pokazuje wszystkie skazy, wszystkie niedoskonałości.

Księżyc – gwarantuje zniknięcie, gdy trzeba. Schowaj się w ciemności, kiedy światło jest za jasne, kiedy potrzebujesz odpoczynku od bycia widzianym.

Ta symbolika pięknie pokazuje, jak mocno Wanda Siubiela pochyla się nad sensem życia, nad jego wyzwaniami, nad tym, co łączy pokolenia. Każdy się w tym odnajdzie, bo podobne rozważania dotyczą właściwie każdego człowieka.

Książka skupia się na emocjach młodych ludzi, którzy – choć nie mają jeszcze wielkiego życiowego doświadczenia – muszą często mierzyć się z wielkimi wyzwaniami i problemami. Miłość może dawać poczucie bezpieczeństwa, ale potrafi też stać się źródłem bólu. Bliskość bywa ratunkiem, ale czasem zmienia się w pułapkę.

Łączka. Zimny oddech jest także historią o dojrzewaniu, o tym specyficznym momencie, w którym człowiek zaczyna rozumieć, że świat nie składa się z prostych podziałów na dobro i zło. Zaczyna ciążyć również konieczność podejmowania decyzji, które mogą mieć różne konsekwencje.

Obok wielu filozoficznych rozważań, powieść pisana w pierwszej osobie po prostu ogromnie wciąga. Z ciekawością śledziłam losy bohaterów, a sama akcja jest nieprzewidywalna i zagadkowa.

Gorąco polecam. Książki Wandy Siubieli są wyjątkowe nie tylko pod względem treści, ale także wydania. Twarda oprawa i błyszczące, kolorowe strony przypominają mi baśnie, które czytałam w dzieciństwie. Mają TEN SAM zapach! Przypadek? Sami odpowiedzcie na to pytanie po lekturze.