Recenzja książki: Nadzieja

Recenzuje: auraliteracka

„Nadzieja” Ilony Gołębiewskiej to jedna z tych powieści, które nie tylko domykają dany rozdział, ale same w sobie stanowią piękną, autonomiczną opowieść o tożsamości, korzeniach i odwadze do życia w zgodzie z samym sobą. Autorka po raz kolejny zaprasza nas do przestrzeni Starego Młyna, miejsca niezwykle magnetycznego, które staje się pełnoprawnym bohaterem tej historii. Tym razem uwaga zostaje przekierowana na najmłodszą z sióstr Złotowskich, Nadię, trzydziestoletnią kobietę z pozoru ustatkowaną, której codzienność w stolicy zostaje nagle zrewidowana przez niespodziewane zawirowania losu i rodzinny kryzys.

Konstrukcja fabularna opiera się na fascynującym, dwutorowym splocie teraźniejszości z przeszłością. Powrót głównej bohaterki do rodzinnej Młynarzówki zbiega się w czasie z gwałtowną nawałnicą, która - niemal metaforycznie - odsłania to, co przez lata pozostawało w ukryciu. Odkrycie starej, metalowej skrzynki z wojennymi zapiskami i pamiątkami dalekiej krewnej, tytułowej Nadziei, uruchamia fascynujący proces odkrywania rodzinnych sekretów. Autorka w niezwykle subtelny sposób pokazuje, jak losy przodków rezonują w życiu współczesnych pokoleń, dając im siłę do walki z własnymi słabościami i lękami.

Stylistyka powieści to ogromny atut tej pisarki. Język jest niezwykle plastyczny, ciepły i sensoryczny - podczas lektury wręcz fizycznie czuje się zapach domowego, świeżo upieczonego chleba, a opisy przyrody i samego Młyna budują niespieszny, niemal intymny klimat. Autorka posiada rzadką umiejętność pisania o rzeczach fundamentalnych, takich jak miłość, przebaczenie, radzenie sobie z żałobą czy przełamywanie społecznych uprzedzeń, bez popadania w zbędny patos. Kreacja bohaterów zasługuje na uznanie; są oni wielowymiarowi, poranieni przez los, pełni wątpliwości, przez co stają się czytelnikowi niezwykle bliscy. Bardzo ciekawie wypada postać Janka, mężczyzny obarczonego trudnym dziedzictwem, którego relacja z Nadią rozwija się w sposób naturalny i autentyczny.

Jeśli miałabym wskazać mocne strony tej pozycji, z pewnością byłaby to niesamowita atmosfera, doskonałe wyważenie wątku obyczajowego z historyczną tajemnicą oraz głębokie, mądre przesłanie o tym, że czasem trzeba cofnąć się do punktu wyjścia, by móc ruszyć naprzód. Siła siostrzanych więzi i miłość bliskich stanowią tu piękny, stabilny fundament. Z kolei za słabszą stronę można uznać dynamikę akcji. Fabuła płynie bardzo powoli, przypominając raczej spokojny spacer niż pełną zwrotów akcji podróż, co dla wielbicieli szybkiego tempa i nagłych tąpnięć fabularnych może okazać się nużące. Niektóre wątki, jak choćby kwestie dawnych relacji Nadii, mogłyby zostać nieco mocniej pogłębione.

To powieść, która działa jak ciepły koc w chłodny wieczór - otula, niesie ukojenie i wlewa w serce ogromny optymizm. Pokazuje, że niezależnie od tego, jak wielka burza przejdzie nad naszym życiem, zawsze przychodzi moment, w którym wychodzi słońce, o ile mamy w sobie odwagę, by żyć na własnych warunkach, a nie pod dyktando cudzych oczekiwań. Choć jest to zwieńczenie sagi, książka broni się jako samodzielne, poruszające dzieło.

Tagi: Literatura obyczajowo-rodzinna