Recenzja książki: Tenebris 3. Cień

Recenzuje: chico6401

LISTA SPRAWIEDLIWYCH

Ósmego marca premierę miała trzecia część serii „Tenebris” Jolanty Bartoś. Powieść ukazała się pod skrzydłami Wydawnictwa Literackiego Białe Pióro. Zbrodnia, szaleństwo, zemsta i krzywdy, które toczą niczym rak… Powracamy do Krotoszyna, gdzie w sieci intryg kryje się żal. Tragedia sprzed lat, która zniszczyła życie wielu osobom, ciągle pulsuje morderczym rytmem… Czy można odnaleźć szczęście tam, gdzie zawiodła moralność?

Samobójcza śmierć młodej kobiety, która osierociła dwoje dzieci wywołuje szok nawet wśród śledczych przywykłych do ludzkich tragedii. Komisarz Adam Zmyślony nie wierzy w to, że u podłoża tej tajemniczej śmierci leży depresja. Wiedziony przeczuciem, coraz mocniej angażuje się w badanie okoliczności tej tragedii. To, co udaje mu się odkryć, utwierdza go w przekonaniu, że bywają zbrodnie tak perfidne, tak szalone i pełne nienawiści, że wymykają się schematom… Czy można zabić słowem? Czy można przeciąć cienką nić żywota głęboko skrywanym żalem? Czy nienawiść zrodzona ze straty przerodzić się może w psychozę?

Sekretna organizacja zbierająca ponure żniwo śmierci… Nastolatkowie uwikłani w grę, na pojęcie zasad której są za młodzi. Matka walcząca o los swoich dzieci z odwagą i poświęceniem lwicy. Policjant, któremu los nie szczędził trudnych wyborów. I zbrodnia. Zbrodnia, która staje się swoistą kulminacją żalu, rozpaczy i samotności… Jolanta Bartoś w trzecim, finałowym tomie serii, obnaża pełne mroku i bezwzględności motywy ludzkich działań. Tworzy scenę amfiteatru krzywd. Bezpardonowo rozprawia się z mitem triumfującej sprawiedliwości. „Tenebris 3. Cień” to zdecydowanie najbardziej przerażający i mroczny tom serii. W labiryncie intryg i kłamstw, pośród traum, cierpienia i nieukojonego żalu, rodzi się furia. W sposób wręcz hipnotyczny Bartoś przyciąga uwagę czytelnika. Zmusza go do wędrówki w otchłań namiętności kierujących ludzkim losem. Wrzuca go w paszczę szaleństwa. Im bardziej zagłębiamy się w te opowieść, tym mocniej pragniemy, by choć na chwilę, na ułamek sekundy, znalazło się w niej światło nadziei. Nadzwyczaj niepokojąca, krocząca meandrami zmysłów historia. Taka, której nie chcemy opuścić, mimo tego, że otula nas cieniem nocy. Jolanta Bartoś jest bystrą i przenikliwą obserwatorką. Nie boi się wchodzić z impetem tam, gdzie inni zaledwie uchylają drzwi. Cechuje ją pisarska odwaga i zdolność do konstruowania angażujących fabuł. Całościowo „Tenebris” jest czymś więcej niż kryminałem. To dramat z elementami hitchcockowskiej grozy. Mamy tutaj okazję zapoznać się z historią, której rodowód wywodzi się z typowej powieści miejskiej i stopniowo ewoluuje w kierunku thrillera. Godnym odnotowania jest to, jak umiejętnie autorka zawiązuje wątki, które przewinęły się przez wszystkie trzy części serii. Wszystko tutaj jest logiczne, realistyczne i daje czytelnikom poczucie satysfakcji. Bartoś twardo trzyma się tego, by powieść posiadała jak najwięcej cech autentycznych. To sprawia, że tak głęboko nas ona porusza.

Czy to, co wydarzyło się wiele lat temu może stać się punktem wyjściowym tragedii kolejnych osób? Czy to, co zostało bezpowrotnie zniszczone odrodzić może się jako pragnienie wyrównania krzywd? Jak daleko wrasta w nas żal i poczucie niesprawiedliwości? „Tenebris 3” jest opowieścią o zemście, która narasta z biegiem lat. O krzywdzie, która przeradza się w obsesję. Czy można odkupić coś, co odebrano nam przemocą? Zbrodnia, której korzenie sięgają w przeszłość. Śmierć, którą opłakiwać będą ci, którzy przetrwali. To oni przez dalsze życie iść będą z brzemieniem straty. Najtrudniej jest przeżyć. Najtrudniej jest mierzyć się z tym, czego nie da się opłakać. Najtrudniej jest wyzwolić się z kajdan poczucia winy. Jolanta Bartoś kroczy własną drogą. Jest niepokorna, zdeterminowana i w każdej ze swoich książek opowiada nam historię, którą trudno jest zapomnieć. Fabuły jej powieści inspirowane są prawdziwym życiem. Te cechy dają nam poczucie obcowania z bohaterami i dzielenia ich rozterek. W postaciach kreowanych przez Bartoś, dostrzec możemy profile ludzi, którzy żyją obok nas. Tak mocno odczuwany realizm sprawia, że te książki po prostu się przeżywa.

„Tenebris 3” to mocna, nieoczywista i zdumiewająco udana powieść wieńcząca trwającą kilka lat krotoszyńską opowieść. Historię, w której życie i śmierć pląsają w upiornym tańcu. Gdzie jedna decyzja staje się początkiem lawiny tragicznych wydarzeń. Krzywdy, których nie da się utulić płaczem. Ludzie, dla których pragnienie zemsty staje się celem. A w tle dzieci, które płacą najwyższą cenę za błędy dorosłych. Jolanta Bartoś roztacza wizję emocji tak gwałtownych i strasznych, że ich płomień przeradza się w batalię przeciwko umysłowi. Jest tu szaleństwo, moc uczuć, siła człowieczej pasji. Cykl „Tenebris” zalecam czytam w kolejności ukazywania się tomów, by należycie zrozumieć tę opowieść i móc czerpać radość z porywającej lektury. Niewiele jest książek, które tak oryginalnie traktują o rozległej tematyce. Bartoś manewruje między rozlicznymi wątkami, gruntownie motywuje swoich bohaterów i z dużą precyzją splata rozwiązane nici. Powieść zdecydowanie w stylu autorki : dosadna, dynamiczna, przejmująca. Tutaj liczą się emocje. Jest szybko, jest mrocznie, jest oryginalnie. Napisana przyjemnym językiem, pełna fabularnych zaskoczeń i psychologicznych pułapek. Jolanta Bartoś po raz kolejny udowadnia, że jest pisarką, która doskonale zna swoje możliwości i ma cel. Ta opowieść płynie krętym korytem rzeki po drodze napotykając liczne wodospady. Kim jest tajemniczy Cień? Co sprawiło, że wydarzenia z przeszłości ciągle rezonują w życiu swoich uczestników? Czy tam, gdzie sprawiedliwość zawiodła możliwe jest odkupienie? W labiryncie dramatów ulec można licznym pokusom…

Bardzo udane zakończenie kryminalnej trylogii. Opowieść o ludziach, o błędach, o straconych szansach. A także o tym jak rodzi się nienawiść. Jolanta Bartoś w świetnej kondycji literackiej. Uwielbia nas zaskakiwać i uczyni to jeszcze wielokrotnie.