Before destiny teaches us to forgive

Współpraca reklamowa @editio.red i @wydawnictwo.beya

,,Before destiny teaches us to forgive" to pierwsza odsłona drugiego tomu serii Destiny autorstwa Karoliny Szafrańskiej.

Chociaż od dnia, w którym skończyłam czytać poprzednią część, minęło już półtora roku, zdecydowałam się sięgnąć po tę lekturę bez przypominania sobie tego, co wydarzyło się poprzednio. Czy była to dobra decyzja? Może nie do końca, ponieważ na samym początku trudno było mi sobie przypomnieć wszystkie szczegóły dotyczące konfliktu głównej pary, ale nawet dość szybko udało mi się odblokować w pamięci odpowiednią szufladkę i powiązać pewne fakty.

W związku z tym muszę przyznać, że ta część znacznie różni się od poprzednich dwóch. I to nie tylko za sprawą warsztatu pisarskiego autorki, który bez wątpienia zaliczył duży progres, ale również dlatego, że główni bohaterowie historii -- Destiny Joyce i Oscar Preston wreszcie zaczęli zachowywać się adekwatnie do swojego wieku.

W tej odsłonie autorka skupiła się głównie na tym, by pokazać, jakie konsekwencje mają kłamstwa i że raz nadszarpnięte zaufanie jest bardzo trudno odbudować. Książka jest dosłownie naładowana różnego rodzaju emocjami, do tego stopnia, że miałam wrażenie, że zostawiła w tyle obie poprzednie części i to razem wzięte.

Tym, co podobało mi się najbardziej, było pokazanie tego, jak świadomym popełnienia ogromnego życiowego błędu był Oskar. To, jak próbował udowodnić Destiny, że zasługuje na drugą szansę oraz jego determinacja i walka o to, by odzyskać zaufanie ukochanej, naprawdę mnie urzekło. I to do tego stopnia, że najchętniej nie odrywałabym się od lektury, ale niestety nie mogłam sobie na to pozwolić, ponieważ wzywały mnie zawodowe obowiązki.

Oczywiście skupiając się na Oskarze, nie można zapominać również o Destiny, która w tej części również mi zaimponowała, stawiając siebie i swoje uczucia na pierwszym miejscu. Myślę, że panna Joyce z początku serii bardzo szybko wybaczyłabym Oskarowi, dusząc w sobie prawdziwe uczucia. Natomiast ta Destiny powiedziała dość -- ja tu jestem najważniejsza i na swoich uczuciach powinnam się skupić -- i właśnie to pokazało prawdziwy charakter tej postaci.

Czy jest to zatem tom pozbawiony wad, zasługujący na najwyższą z ocen? Oczywiście, że nie, ponieważ zawsze znajdzie się coś, co można byłoby poprawić, ale czy to znaczy, że nie jest wart uwagi? Tę kwestię pozostawię wam oczywiście do indywidualnej oceny. Natomiast ja z niecierpliwością będę wyczekiwać kolejnej odsłony tej historii, ponieważ mam w głowie jeszcze wiele pytań, na które chciałabym poznać odpowiedzi.