Białe zęby

Nie słyszałam wcześniej ani o autorce, ani o tym tytule. Jednak gdy zobaczyłam tę książkę na półce w księgarni, musiałam ją mieć. Nie pożałowałam.
Interesująca historia. Przeplatające się wątki bohaterów są niezwykle dopasowane do realiów,rzeczywiste w swym opisie. Błyskotliwa i zabawna. Polecam :-)

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

6 na 6. Objawienie!

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

W książce poznajemy trzy rodziny. W skład pierwszej z nich wchodzi Archie, czterdziestosiedmioletni Anglik, który jest życiowym nieudacznikiem, a decyzje podejmuje rzucając monetą. Jego żona to Clara, która dla swojego męża rezygnuje ze swojego wyznania, jest Jamajką. Ich dziecko to Irie. Druga rodzina to Iqbalowie. Samad i Arsana pochodzą z Bangladeszu i mają dwójkę dzieci, bliźniaki Millat i Magid. Ostatnia rodzina to Chalfenowie. Jest to typowi, angielscy przedstawiciele klasy średniej. Marcus, czyli głowa rodziny pracuje nad projektem "Mysz przyszłości", czyli lekarstwem na raka". Jest jeszcze jego żona i dzieci. Jest to rodzina dziwna, wyluzowana i zwariowana. Bohaterowie, których stworzyła Zadie Smith to postacie barwne, z ciekawymi osobowościami. Każdą z osób mamy okazję dobrze poznać, zajrzeć w jej przeszłość i dowiedzieć się czegoś więcej. Autorka splata losy wszystkich bohaterów, pozwiązuje ich ze sobą. Często przez to gubiłam się w tym co czytam, wracałam na poprzednie strony aż załapałam o co chodzi. Radzę czytać uważnie i zwracać uwagę na wszystko, bo później autorka to wyciąga na wierzch. Ta książka porusza tak wiele tematów, że właściwie nie wiem o czym napisać. Po pierwsze poznajemy osoby z innymi wyznaniami, a co za tym idzie z innymi zwyczajami. Mamy świadków Jehowy, muzułmanów. Możemy poznać jak wygląda ich wiara, jakie mają zwyczaje, tradycje. Jeżeli o religii mowa to będą też dylemat z tym związane. Mamy też problem fanatyzmu religijnego, ale tu nie chcę niczego zdradzać. Książka również dotyczy tolerancji i rasizmu. Poznajemy Irie, jest problemy, dylematy związane z własnym wyglądem, pochodzeniem. Mamy też różnice różnych ras, wyznań, religii. Zadie Smith w tej książce pisze tak jakby o sobie, bo tak jak Irie ma ojca Anglika, a jej matka pochodzi z Jamajki. Są też inne podobieństwa. Irie jest jej odzwierciedleniem. Dzięki temu książka ta jest dla mnie bardzo wiarygodna. Po części na pewno jest to autobiografia autorki. W książce znajdziemy jeszcze wiele innych spraw, problemów takich jak: konflikty pokoleniowe, zwykłe sprzeczki rodzinne, bunty młodych osób, odnajdywanie się w środowisku, w którym się żyje, szukanie autorytetów, zrozumienia, potrzeba przynależności. Tak na prawdę to książka o życiu emigrantów w obcym kraju ich codzienności i odmiennej kulturze. Książka jest bardzo mądra i podejmuje ważne tematy aczkolwiek nie jest bez wad. Niestety jest tutaj wiele nudnych opisów, często zbyt długich. Nie trudno się też domyślić, że jest to powieść zagmatwana i często się gubiłam. Recenzja została też opublikowana na moim blogu: http://kingaczyta.blogspot.com/2013/06/zadie-smith-biae-zeby.html

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Kiedy ,,Białe zęby" ukazały się na początku XXI wieku, czytano je przede wszystkim jako żywą, ironicznie napisaną opowieść o wielokulturowym Londynie. Panował wówczas pewien optymizm: wierzono, że globalizacja i demokracja liberalna stopniowo oswoją napięcia między kulturami, a społeczeństwa Europy staną się coraz bardziej pluralistyczne. Czytając tę powieść w 2026 roku, trudno jednak nie zauważyć, jak bardzo zmienił się kontekst, w którym ją odbieramy.

Minęło zaledwie ćwierć wieku, a Europa wygląda dziś niestety inaczej. W wielu krajach narastają nastroje antyimigranckie, coraz mocniej brzmią głosy skrajnej prawicy, a język nacjonalizmu i kulturowego lęku powraca do politycznego centrum. W takim świecie ,,Białe zęby" brzmią inaczej niż w momencie swojego debiutu. Tam, gdzie dawniej widziano przede wszystkim ironiczną, satyryczną opowieść o energii wielokulturowego społeczeństwa, dziś łatwiej dostrzec napięcia, niepewności i pęknięcia, które dopiero zaczynały się wtedy ujawniać. To, co na przełomie wieków mogło wydawać się początkiem trudnego, ale możliwego dialogu między kulturami, dziś coraz częściej wygląda jak zapowiedź konfliktów, które dopiero miały nadejść. Powraca pragnienie prostoty: jednolitej tożsamości, czystych tradycji, wyraźnych granic między ,,nami" a ,,nimi".

Dlatego ,,Białe zęby" pozostają książką ważną nie dlatego, że oferują pocieszającą wizję harmonijnej wielokulturowości. Przeciwnie, ponieważ pokazują jej nieporządek, napięcia i sprzeczności. Smith opisuje świat głośny, chaotyczny, pełen konfliktów i wzajemnych nieporozumień. Dziś widać wyraźniej niż kiedyś, że nie jest to etap przejściowy prowadzący do zgody, lecz obraz rzeczywistości, z którą współczesne społeczeństwa nie potrafią się pogodzić i którą coraz częściej próbują zwalczyć zamiast zrozumieć.

 

Tym bardziej imponujące jest, że tak przenikliwą diagnozę świata stworzyła autorka mająca zaledwie dwadzieścia kilka lat. ,,Białe zęby" są powieścią o imponującym rozmachu, niemal epicką, wielopokoleniową i wielowątkową, obejmującą szeroki fragment historii: od doświadczenia wojny, przez powojenne migracje, aż po koniec XX wieku. Największą siłą tej książki pozostaje galeria postaci. Bohaterowie są pełni sprzeczności, często irytujący, czasem groteskowi, ale niemal zawsze prawdziwi. Smith nie idealizuje nikogo - ani tradycjonalistów kurczowo trzymających się przeszłości, ani liberałów przekonanych o własnej moralnej wyższości. Wszyscy są w pewnym sensie zagubieni w świecie, który zmienia się szybciej, niż potrafią to zrozumieć.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Powieść ma swoje dobre momenty, ale jest ich zdecydowanie za mało. Sama historia mnie nie porwała, a z bohaterów nie polubiłem do końca żadnego. Uważam wręcz, że niektórzy są mocno nienormalni...Jakoś nie przekonało mnie też opisywanie w lekki i żartobliwy sposób przeróżnych złych, dramatycznych, czy nawet tragicznych zjawisk i zdarzeń.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)