Bóg złodziei

To książka zupełnie inna od tych, które czytałam w ostatnim czasie. Spodziewałam się znanego mi schematu romantycznego, a dostałam przygodówko-obyczajówko-kryminał z wątkiem romantycznym w tle. To taki powiew świeżości, miła odmiana i zaskoczenie. Autorka napisała powieść, którą czyta się bardzo dobrze, a dwie linie czasowe tylko potęgują siłę dostarczanych nam emocji. Mam jednak z tą powieścią mały problem, który raczej wynika z tego, iż obecnie wolę nieco inny rodzaj literatury i absolutnie nie jest to winą samej książki. Ale o tym później.

Arabela wplątała się w niemałe kłopoty, przez co trafiła do... Hiszpanii. Pragnie odnaleźć babcię, której nigdy nie poznała, a która może bardzo pomóc jej w wydostać się z tarapatów, w jakie się wpakowała. Dziewczynie problemy są chyba pisane, bo zaraz po przybyciu do obcego kraju, spotyka ją fala nieprzyjemności, z których ratuje ją niejaki Bóg Złodziei. Intrygujący chłopak proponuje jej pomoc w odnalezieniu babci w zamian za pewną przysługę. I od tej chwili Arabela wkracza do świata Tiago — świata niebezpiecznego, ale równie pociągającego, co sam chłopak.

Jeżeli lubisz książki, w których zawarte są dwie osie czasowe, to czytaj, nie zastanawiaj się nawet. Mnie osobiście bardziej podobał się wątek, który dotyczył życia Arabeli przed przybyciem do Hiszpanii. Część dziejąca się w teraźniejszości jest bardzo dynamiczna. Chwilami trochę się w niej gubiłam i traciłam wątki, ale jakoś odnajdywałam właściwe tory, żeby ponownie wskoczyć w odpowiedni wagon i jechać do finału.

To historia dla tych, którzy lubią motyw found family — bo właściwie nim stoi cała fabuła. A zakończenie! No proszę Państwa, zakończenie nietuzinkowe i nakazuje nam być cierpliwymi w oczekiwaniu na kolejny tom.

Polecam Wam tę książkę, bo jest naprawdę dobrze napisana. Polecam szczególnie tym, którym nie przeszkadza nagromadzenie działań postaci i szybkie tempo akcji, boo...  

…może trochę, jak na mój gust, za dużo się tu działo, a może zwyczajnie nie trafiłam z odpowiednim czasem na nią. Miewałam chwile lekkiego zmęczenia materiałem, nie będę Was oszukiwać, że cały czas świetnie się bawiłam i czułam się zaangażowana w dziejące się wydarzenia. Żałuję, że nie poczułam w stu procentach tego czegoś. Nie będzie to kurtuazją, jeżeli napiszę, że najlepiej przekonać się osobiście, bo po pierwsze to prawda, a po drugie mnie ta książka naprawdę się podobała, ale zwyczajnie sięgnęłam po nią w momencie, w którym wolę nieco inną dynamikę, inny typ literatury i przez to nie potrafię docenić i ocenić jej najwyżej jak się da. I tyle. Nie odradzam absolutnie, a przeciwnie — polecam, bo jestem pewna, że wielu osobom się spodoba i to dużo bardziej niż mnie.