Carmilla (barwione brzegi)

„Carmilla” autorstwa Josepha Sheridana Le Fanu, wydana przez Wydawnictwo Replika, to klasyka powieści gotyckiej, opublikowana po raz pierwszy w drugiej połowie XIX wieku. Utwór ten wyprzedza „Drakulę” Brama Stokera i do dziś pozostaje ważnym punktem odniesienia w literaturze grozy.

Choć „Carmilla” i „Drakula” to odrębne utwory, łączy je gotycki klimat oraz sposób budowania napięcia wokół tajemniczej, niejednoznacznej postaci wampira. „Carmilla” jest jednak bardziej kameralna i skoncentrowana na psychologii postaci. To jedna z tych książek, które zostają w pamięci na długo po zakończonej lekturze.

O książce dowiedziałam się, przeglądając ofertę Wydawnictwa Replika. Interesuje mnie publikowana przez nich literatura grozy, szczególnie seria „Klasyka Grozy”, dlatego szybko zwróciłam uwagę na ten tytuł. To krótka forma, którą czyta się szybko, choć nie jest to lektura przyjemna w tradycyjnym sensie. Dodatkowo okładka od razu przyciąga wzrok i zachęca do sięgnięcia po książkę.

Historia skupia się na relacji dwóch młodych dziewcząt, której pozornie przypadkowe spotkanie przeradza się w coraz bardziej niepokojącą fascynację. W tym samym czasie w okolicy zaczynają dziać się trudne do wyjaśnienia wydarzenia. Pojawia się pytanie, kim naprawdę jest tajemnicza Carmilla i jakie są jej intencje.

Dyskomfort podczas lektury budzi przede wszystkim tematyka. To nie tylko opowieść o wampirze, ale również o granicy między uczuciem a zagrożeniem. Pojawia się pytanie czy wampir kieruje się emocjami, czy jedynie żądzą krwi. Ten wątek nadaje książce bardziej psychologiczny charakter niż wielu innym utworom grozy. Akcja jest dość dynamiczna, jednak napięcie budowane jest stopniowo. Autor skupia się na relacjach i emocjach bohaterów, dzięki czemu całość ma wyraźny klimat i pozostawia przestrzeń do interpretacji.

Choć nie przepadam za tym typem literatury, te powieści zdecydowanie przypadają mi do gustu. Szczególnie „Frankenstein” z tej serii ma dla mnie ogromne znaczenie i sentyment. Mimo że nie jest to moja ulubiona forma literatury, potrafi mnie całkowicie wciągnąć. A piękne wydania okładek sprawiają, że po prostu chce się je posiadać w prywatnej biblioteczce!

Reasumując to powieść dla osób, które lubią klasyczną grozę i spokojniejsze, bardziej psychologiczne podejście do tematu. Nie każdy doceni taki styl, ale warto dać jej szansę. Mimo że nie jest to łatwa lektura, zdecydowanie warto po nią sięgnąć, szczególnie jeśli interesuje kogoś rozwój literatury grozy. Także nie jest to książka dla każdego, ale zdecydowanie warto ją znać. Polecam z całego serca!