Ciemna gwiazda, biel popiołu

"Ciemna gwiazda, biel popiołu" to drugi i ostatni tom cyklu "Pieśń Ostatniego Królestwa". Powieść zamyka historię Lan i Zena, bohaterów uwikłanych w brutalny konflikt, w którym magia, przeznaczenie i osobiste poświęcenie odgrywają kluczową rolę. Ta część rozwija wątki z poprzedniego tomu, pogłębiając zarówno świat przedstawiony, jak i psychologię postaci. Prawdę mówiąc, po finałowej części spodziewałam się, że będzie trochę grubsza, bo na moje oko nie wszystkie wątki zostały należycie rozbudowane i dobrze by im zrobiło więcej stron. Mam nieco mieszane odczucia po lekturze tego tomu, ale, napiszę to już w tym miejscu, tę część robi finał. Finał przez wielkie F. Niesamowity, oszałamiający, taki, który łamie serce i taki, za który nadal jestem na autorkę zła. Ale po kolei.

Główni bohaterowie, Lan i Zen, decydują się podążyć odmiennymi ścieżkami. Lan, obdarzona mocą Srebrzystego Smoka, postrzega Bogów Demonów jako źródło wojen, konfliktów i cierpienia. Wierzy, że jedyną drogą do uwolnienia swojego ludu jest odnalezienie mitycznej broni, Pogromcy Bogów, zdolnej zniszczyć demoniczne siły, które zagrażają jej ojczyźnie. Lan to postać aktywna, samodzielna i zdecydowana, która nie tylko reaguje na wydarzenia, ale także kształtuje bieg historii poprzez swoje działania i wybory. Zen reprezentuje zupełnie inną perspektywę. Jego decyzje prowadzą go do związania się z Czarnym Żółwiem, jednym z potężnych Bogów Demonów. Chociaż zdobywa w ten sposób ogromną siłę, cena, jaką płaci, jest wysoka. Traci kontrolę nad własnym ciałem, umysłem i duszą. Jego postać balansuje na granicy między szlachetnymi intencjami a mrocznymi konsekwencjami działań, które podejmuje. Punktem zwrotnym fabuły jest poszukiwanie legendarnego miasta Shaklahira, ostatniego bastionu cesarskiego dworu, który zniknął bez śladu po inwazji Elantian. Bohaterowie wierzą, że właśnie tam znajdą odpowiedzi, które pomogą im zakończyć wojnę. W tle rozgrywa się konflikt z Elantianami, najeźdźcami władającymi niszczycielską, metaliczną magią. Przeciwnikiem bohaterów staje się Erascius, potężny, bezwzględny dowódca, który dąży do zdobycia absolutnej władzy.

Drugi tom wprowadza nas jeszcze głębiej w mitologię świata, prezentując dokładniej cztery potężne byty: Szafirowego Tygrysa, Karmazynowego Feniksa, Czarnego Żółwia i Srebrzystego Smoka. Każde z tych bóstw wpływa na wydarzenia w sposób, który stawia przed bohaterami moralne i emocjonalne dylematy. Dynamiczna akcja przeplata się z rozterkami wewnętrznymi postaci, które muszą podejmować trudne decyzje. Szczególnie wyraźnie widać to w relacji między Lan i Zenem. Ich osobiste uczucia ścierają się z lojalnością wobec kraju i obowiązkiem wobec ludu. Ich spotkanie w Shaklahirze staje się punktem kulminacyjnym historii, w którym zostaną podjęte ostateczne decyzje, mogące zaważyć na losach całego świata. Napięcie budowane jest stopniowo. Początkowo fabuła rozwija się powoli, dając nam czas na zapoznanie się ze złożonością świata i emocjonalnymi motywacjami bohaterów. W miarę upływu czasu tempo przyspiesza, prowadząc do spektakularnego finału. Naprawdę spektakularnego, dla którego warto jest w trakcie nawet czasem poziewać. No cóż, powiedzieć, że zakończenie powieści jest dramatyczne i pełne emocji, to jak nie powiedzieć nic. Tematy poświęcenia, miłości i lojalności splatają się w nim z atmosferą ostatecznego starcia. Wydarzenia finałowe dostarczają rozstrzygnięcia głównych wątków fabularnych, ale to nic przy tym, co robią z sercem czytelnika. Moje serce jest złamane i zdruzgotane. Ale i tak uważam to zakończenie za fenomenalne. A finałowa scena walki? Ach! Musicie sprawdzić.

"Ciemna gwiazda, biel popiołu" to epickie fantasy z dodatkiem dramatycznego konfliktu i osobistej podróży bohaterów. Porusza uniwersalne tematy walki z przeznaczeniem, siły ludzkich wyborów i granic poświęcenia. Akcja rozkręca się dość mozolnie, ale kiedy już się rozkręci, to leci na łeb na szyję aż do finału, który nie daje spać po nocach. Polecam!