Czarna skrzynka

#współpracabarterowa
Czasem pewnych rzeczy nie należy ruszać, a tym bardziej otwierać... szczególnie skrzynki podświadomości...

Dawid Kain słynie z książek ryjących banię. "Czarna skrzynka" nie jest czystym weird fiction tylko thrillerem psychologicznym i to bardzo niepokojącym! Kain po raz kolejny udowodnił, że nawet w innej konwencji literackiej odnajduje się w kreacji psychodelii.

Patryk jest twórcą psychologicznych rozrywek, któremu udało się wybić. "Klik, pstryk i do przodu"! Dopada go twórczy szał i tak rodzi się kolejne dzieło - gra "Czarna skrzynka" mająca zaburzać granice rzeczywistości. Prawdziwa burza mózgu, czas ulega rozmyciu, przelatujące godziny, bezsenność, podkrążone i przekrwione oczy, nic innego się nie liczy, tylko realizacja wizji... O tak! Tutaj ta atmosfera tworzenia czegoś, gonienia z czasem, żeby pomysł nie uciekł jest namacalna.

Wszystko byłoby dobrze, gdyby tylko nie dostał enigmatycznej, czarnej skrzynki...? Czyżby gra zamieniła się w koszmar na jawie? Czy to psychodeliczny zwid?

Do tego zagadkowe pojawienie się Kamila, zapomnianego "przyjaciela" ze szkolnych lat. Narastająca spirala przedziwnych zdarzeń. Co tu się tak naprawdę rozgrywa?

"Czarna skrzynka" jest niczym przejażdżka po zamglonej, pokrętnej autostradzie umysłu. To podróż w głąb uśpionej duszy, spirali winy i zaprzeczenia. Szalona, pokręcona historia pełna retrospekcji do przeszłości, w której akcja nie zwalnia tempa, a szare odpryski traumy coraz mocniej wżerają się w umysł. Wiem jedno - poczujecie ciary! Kain niczym Lynch w swoich filmach buduje surrealistyczną aurę niepokoju i robi to w genialny sposób. Czy tu ktoś popadł w paranoję?

To takie stadium kiełkującego szaleństwa. Stopniowo wnika w głęboko skrywane zakamarki strachu i lęku. Bezmyślne czyny spychane do worka niepamięci prędzej czy później budzą się w straumatyzowanym umyśle. W grze z demonami przeszłości nie ma zwycięzców... a rozliczenie się z przeszłością nie zawsze jest możliwe. 

Niezwykle działa na wyobraźnię, niesie ponurą refleksję do naszej rzeczywistości, wszechobecności social mediów mających często bezmyślne, zgniłe treści mogące zatruć czyjeś życie. To osobliwy, gorzki komentarz dotyczący karuzeli egzystencji. Traf w loterii życia, adrenalina, bogactwo i pycha w kontrze do bólu istnienia i cierpienia. Tu nic nie jest czarno-białe. Nie ma jasności, koło życia toczy się swoim ślepym torem. Skłania do przemyślenia paru rzeczy, które gnieżdżą się gdzieś tam w zakamarkach duszy.
Gorąco polecam!

Katooola patronuje tylko sztosom!