Czarne dziury i wszechświaty niemowlęce oraz inne eseje

Po "Krótkiej historii czasu" sięgnęłam po zbiór esejów Stephena Hawkinga. Trochę ciężko mi ocenić tę książeczkę, praktycznie podobnej objętości. Jeśli chodzi o wiedzę, jest tu bardzo dużo powtórzeń z "Krótkiej historii czasu". Między esejami też zdarzają się powtórki niektórych wiadomości, ale sam autor zaznaczył, że ciężko było tego uniknąć. Jednak wydaje mi się, że tutaj wiedza ta jest przystępnej przekazana. Łatwiej mi było pojąć niektóre rzeczy. Część informacji została uzupełniona. Najciekawszy jest chyba tytułowy esej, gdzie przyjrzymy się dokładniej jednym z głównych obiektów badan autora, jakimi są czarne dziury.

Książka też pozwala dowiedzieć się również trochę o samym Hawkingu. Poznamy jego życie, dzieciństwo, fascynacje fizyką, a także przebieg choroby. Nie ma tu dużej ilości szczegółów, po prostu tyle ile autor sam chciał przekazać. Myślę, że to w zupełności wystarczy. Ciekawym dodatkiem jest wywiad zamieszczony na końcu. W którym poznamy trochę muzycznych upodobań fizyka.

Książka podobnie jak historia czasu otwiera oczy na to, ile odkryć dokonaliśmy, a ile jeszcze przed nami. Wszechświat skrywa wiele tajemnic, które dają pole do popisu pisarzom sci-fi, ale to prawda jest najbardziej fascynująca, choć droga do jej odkrycia może być żmudna, monotonna i pełna nieustannych potknięć i pomyłek.

Sam Hawking wzbudza podziw nie tylko tym, że mimo choroby (stwardnienie zanikowe boczne uniemożliwiało mu poruszanie się, stracił też głos) nadal prowadził badania. Jak sam stwierdził, choroba mu w tym nie przeszkadzała i miał szczęście, że właśnie nauka była jego pasją. Utrudnione miał jednak przekazywanie tej wiedzy, a mimo to chciał dotrzeć do szerokiego grona odbiorców. Przy pomocy tłumacza a później syntezatora mowy nadal wygłaszał wykłady. Pisał książki za pomocą specjalnego sprzętu. Chciał trafić przede wszystkim do ludzi niezajmujących się fizyka, by oni także odkryli prawdy rządzące naszym wszechświatem.