DC Absolute Noir

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Najważniejszym założeniem DC Absolute Noir jest dekonstrukcja klasycznych ikon i pokazanie ich w nowych warunkach społecznych. Narracja skupia się tu więc bardziej na świecie niż na szybkim tempie wydarzeń, co nadaje całości bardziej refleksyjny charakter.

Każda historia działa jak osobny eksperyment narracyjny, sprawdzający, co zostaje z bohatera po odebraniu mu jego statusu, pieniędzy i symboliki. Narracja nie skacze chaotycznie między wątkami, lecz metodycznie rozbija fundamenty, do których przyzwyczaiło nas klasyczne DC. Autorzy budują napięcie poprzez genialne rekontekstualizowanie znanych motywów.

W przypadku Batmana kluczowa zmiana dotyczy jego statusu społecznego. Bruce Wayne nie jest już miliarderem, który może pozwolić sobie na dowolne eksperymenty technologiczne czy budowanie zaawansowanego arsenału. Jest człowiekiem, który musi radzić sobie w warunkach ograniczonych zasobów, co automatycznie zmienia charakter jego działań. W tej wersji Gotham nie jest miastem kontrastów między bogactwem a biedą w klasycznym sensie, lecz miejscem, gdzie przetrwanie staje się nadrzędnym celem, a idea sprawiedliwości nabiera bardziej fizycznego, wręcz instynktownego wymiaru.

Wonder Woman z kolei zostaje pozbawiona swojego tradycyjnego mitologicznego zaplecza w formie Rajskiej Wyspy i klasycznego wychowania amazońskiego. Zamiast tego jej historia osadzona jest w rzeczywistości znacznie bardziej mrocznej, w której magia i przemoc współistnieją w sposób naturalny. Diana nie wyrasta na ambasadorkę pokoju w klasycznym rozumieniu, lecz raczej na wojowniczkę, której tożsamość kształtowana jest przez ciągłą konfrontację z zagrożeniem.

Superman natomiast przechodzi być może najbardziej radykalną transformację. Kal-El nie jest tu symbolem nadziei w tradycyjnym sensie, lecz raczej jednostką wyrwaną z jakiegokolwiek stabilnego kontekstu. Brak domu, brak przynależności i brak jasnej roli społecznej sprawiają, że jego historia przypomina bardziej opowieść o migracji i wykluczeniu niż o klasycznym heroizmie. W tym ujęciu Superman nie tyle „ratuje świat”, co próbuje zrozumieć, czy w ogóle ma w nim miejsce.

Emocje i pytania zamiast nadmiernie widowiskowej akcji
Tempo narracyjne w DC Absolute Noir jest jednym z najbardziej zróżnicowanych elementów całego projektu i jednocześnie jednym z najbardziej dyskusyjnych. Nie mamy tu jednolitego rytmu, ponieważ każda z opowieści funkcjonuje według własnych zasad.

Segment Batmana jest zdecydowanie najbardziej dynamiczny. Wynika to z samej natury jego historii. Sceny są krótsze, bardziej zwarte, a akcja częściej przeplata się z momentami ciszy, które jednak nie spowalniają narracji, lecz budują napięcie. Z kolei historie Supermana i Wonder Woman operują zupełnie innym rytmem. Tutaj tempo jest wyraźnie wolniejsze, a narracja częściej zatrzymuje się na momentach ekspozycji świata. Czytelnik otrzymuje więcej informacji o realiach, strukturach społecznych i nowych zasadach funkcjonowania tego uniwersum, ale kosztem płynności wydarzeń.

DC Absolute Noir nie jest więc komiksem, stawiającym przede wszystkim na widowiskowość. To raczej opowieść wymagająca skupienia i akceptacji wolniejszego tempa. Dla części odbiorców będzie to atut pozwalający lepiej zrozumieć nowy świat. Dla innych może to być bariera, szczególnie jeśli oczekują oni klasycznej, dynamicznej narracji superbohaterskiej....