Diuna: Ród Corrinów T.2

Drugi już tom Rodu Corrinów, który bezpośrednio ukazuje, że intrygi i knucie polityczne były obecne na Diunie na długo przed pojawieniem się Paula Atrydy, bo gra o władzę toczyła się tam od zawsze.

Jak to w tym uniwersum album ten stoi politycznymi intrygami, Corrinowie pomimo piastowania miejsca na szczycie są już mocno osadzeni w strachu przed utratą władzy. Sam imperator Szaddam nadal panuje i nie jest postacią stanowiącym tło, bo na tej politycznej planszy jest graczem niemającym zahamować, będącym w stanie poświęcić naprawdę wiele, by zachować bezpiecznie swoją pozycję.

Harkonnenowie nadal epatują brutalnością wobec Fremenów, a ich agresja zdaje się nie mieć granic, czy końca. W tym wszystkim widać jak ród ten jest w stanie kalkulować, przewidywać i działać w sposób niewidoczny dla oczu, a jednak niezwykle skuteczny, a zło tego rodu działa po cichu z zachowaniem niemal klinicznej skuteczności.

Swoją role odgrywa też Jessika, która będącą pomiędzy imperialnym dworem, a Bene Gesserit także ma misję do wypełnienia, a jej ciąża nabiera politycznego wymiaru, a dziecko jest prognostykiem zmiany i swoistym symbolem.

Graficznie jest surowo i chłodno, ale to dobrze współgra z samą historią. Emocje postaci są bardzo naturalnie oddane, a napięcie towarzyszące intrygom jest odczuwalne i jeszcze mocniej podkreśla polityczny charakter albumu.

Historia z albumu jest wolna precyzyjna, ale niesamowicie pogłębiająca ten świat, pozwalając przy tym lepiej zrozumieć świat stworzony przez Herberta. Album jest stonowany, dobrze obserwowało mi się narastające napięcia i rozwój fabuły wiedząc, jakie są następstwa tego uniwersum.