Dom na granicy światów: z rękopisu znalezionego w 1877 roku przez panów Tonnisona i Berreggnoga w ruinach na południe od wioski

Kolejne podejście do klasyki, tym razem autor o barwnym życiorysie, ceniony przez Lovecrafta. Długo zwlekałem z napisaniem o tej książce - częściowo z powodu urlopu, częściowo dlatego, że miałem mieszane uczucia w czasie lektury. Powieść opisuje wyprawę dwóch przyjaciół, którzy na irlandzkim bezludziu znajdują dziwne pozostałości po ogrodzie, ruiny domu i dziennik. Historia opisana w dzienniku jest osią fabuły. Starzec, który go napisał żył kiedyś w tym domu z siostrą i psem, wiodąc żywot odludka. Wkrótce po wprowadzeniu się zaczął zauważać niepokojące zjawiska, począwszy od pojawienia się świniogłowych bestii. Jego bytność na podgórskiej polanie pełnej bóstw uświadamia mu, że dom w którym zamieszkał istnieje w wielu światach. Następne opisy są już naprzemiennie jawą i podróżą w czasie i przestrzeni - atak świniogłowych, zabezpieczenie domu, trwanie i milionletnie obserwowanie rozpadu wszechświata po to, by wrócić do domu... niewiele jest tu akcji, za to opisy i wizje są nakreślone z epickim rozmachem, ale też pewną wiedzą naukową z zakresu astronomii. Początkowo zresztą miałem wrażenie, że starzec popada raczej w obłęd niż doświadcza wszystkiego realnie (siostra tego wszystkiego nie widziała). Moje mieszane uczucia wynikały właśnie z tej niepewności co do wiarygodności tego dziennika, ale bardziej ruszał mnie temat psa - początkowo poważnie raniony w dzikim ogrodzie, później rozpada się w pył w czasie tych milionów lat - a jego pan jakoś się tym nie przejmuje, odniosłem wrażenie, że pies był tylko kolejna kotwicą dla realności wydarzeń. Starzec nie panuje nad swoimi "wycieczkami", a domu nie może opuszczać z powodu ataków - trochę pobieżnie potraktowano tu zasadniczą sprawę zaopatrzenia, ale nie to było tu zasadnicze. Warto przeczytać dla samych wizji, ale nie wolno nastawiać się na akcję. Groza tchnie tu z otchłani nekrokosmosu, a całokształt pozostawia posmak tajemniczego weird fiction.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Piękne, oniryczne weird fiction! Perełka z 1908 roku. Rzecz obowiązkowa dla miłośników twórczości Samotnika z Providence.

Opowieść o tajemniczym rękopisie znalezionym w ruinach owianych zapomnieniem, gdzieś w zachodniej Irlandii. Jest pamiętnikiem pustelnika być może szaleńca zamieszkującego ongiś ten teren osnuty złą, diaboliczną sławą.

Kosmiczna niczym pod wpływem halucynacji historia o podróży poza filary naszej rzeczywistości w odmęty nieznanego wielowymiarowego świata, gdzie czas jest płynny, a jego płaszczyzny zagięte. Przez eony, między gwiazdami aż po rozpad świata jakiego znamy.

Bohaterowi w tej zapomnianej willi przyjdzie zmierzyć się z przeróżnymi stworami, zwłaszcza z groteskowymi o świńskim obliczu i z surrealistycznymi, fantasmagorycznymi wizjami, to wszystko brzmi jak psychodeliczny odjazd... ale, co jeśli to wszystko prawda? Gargantuiczna groza skryta poza zasłoną naszego pojmowania. 

Te sugestywne opisy i scenerie, które tylko potęgują bezmiar grozy w czytelniku niesamowicie oddziałują na wyobraźnię. Maluczkość i kruchość człowieka jest tu namacalna. Jesteśmy pyłkiem, ledwie mgnieniem na tym mikrym skrawku wszechświata. 

"Dom na granicy światów" jest historią pełną dziwów, po której mało kto wraca taki sam... o ile w ogóle. 

Uwielbiam takie klasyki literatury niesamowitej!

(Kliknij aby rozwinąć opinię)