Drugi płatek śniegu

Płatki śniegu nigdy nie są takie same, a jednak w powieści „Drugi płatek śniegu” Anny Ziobro niewidzialna nić przeznaczenia otula je.
  Pewnego grudniowego wieczoru losy Maksa, wychowanego w sierocińcu oraz Weroniki przecinają się. Maks zauważa Weronikę stojącą na pomoście nad Zalewem Zemborzyckim. Dziewczynę, która mimo rodziny i narzeczonego czuje się zupełnie samotna i widzi tylko jedno wyjście ze swojej sytuacji: skok w lodowatą wodę.
  Historia ta ukazuje niemoc i kruchość, wobec ludzi, których oczekiwania boleśnie roztrzaskują się o rzeczywistość. Wnikliwa i wyważona opowieść o mężczyźnie naznaczonym przez życie oraz o kobiecie, która tkwi w destrukcyjnej więzi. Bohaterowie kręcą się w toksycznym tańcu strachu i niepewności, próbując odnaleźć swój rytm. Śledząc zawiłe sytuacje, odkrywamy prawdę o tym, że odnajdywanie siebie potrafi być trudne, ale możliwe. To intensywna przeprawa przesycona szkodliwą relacją, naznaczona ciężarem depresji, dążąca do dramatycznego finału, a mimo wszystko skąpana w aurze nadziei. Od początku do końca odważna, podejmująca trudne tematy jak dom dziecka, problemy finansowe, choroby, przedstawiając je w głęboki i poruszający sposób. Sugestywnie odsłania zasłonę przeżyć, spod której miłość ukazuje się jako ślepa i głucha. Bezpieczeństwo jawi się jako motyw wielowymiarowy, przez co wyznacza rytm całości. Absorbujący portret konsekwencji podejmowanych decyzji, subtelnie przenikający się z wnikliwą diagnozą problemów i pogłębioną eksploracją szczególnego obrazu przyjaźni.
  Polecam przewrotną powieść o uczuciach lub ich braku, gdzie granice między szczęściem a iluzją nieustannie się zacierają.

Ta książka otula jak ciepły kocyk w zimowy wieczór ❄️❤️

Czy los może dać nam drugą szansę? Poznajcie historię, która udowadnia, że tak! To opowieść o Maksie i Weronice, których drogi skrzyżowały się w mroźny, grudniowy wieczór… ❄️

📖 O czym jest ta książka?
Maks,naznaczony traumą sierocińca, i Weronika, uwikłana w toksyczny związek, pewnego dnia stają na swojej drodze. Ona, zdesperowana przez sytuację chorującej siostry i kontrolującego narzeczonego, on – samotny i niezrozumiany. To spotkanie to początek ich walki o szczęście i lepsze życie. Czy im się uda? Przekonajcie się sami!

💖 Moja opinia:
To nie jest cukierkowa,świąteczna opowieść! To poruszająca, momentami trudna, ale niezwykle prawdziwa historia. Autorka z ogromną wrażliwością prowadzi nas przez tematy samotności w tłumie, toksycznych relacji i poszukiwania nadziei w najciemniejszych chwilach. 🤍

Bohaterowie są niezwykle autentyczni – chce się ich wspierać i kibicować im na każdym kroku.  Bardzo polubiłam bohaterów — są prawdziwi, niedoskonali i przez to tak bliscy. Ich emocje czuć niemal fizycznie. 💔➡️❤️

Akcja, osadzona częściowo w Lublinie, dodaje całości jeszcze więcej klimatu!

Narracja jest spokojna, zimowa, trochę melancholijna… idealna na wieczór z kubkiem gorącej herbaty. ☕✨

Czytacie i czujecie wszystko razem z nimi: smutek, bezradność, ale i tę iskierkę nadziei, która powoli rozprasza mrok. To książka, która zostaje w sercu na długo. Piękna lektura na jesienne wieczory, choć uwaga – wzrusza i skłania do refleksji! 🍂 To jedna z tych historii, które czyta się sercem ❤️❄️

Anna Ziobro ponownie udowadnia, że ma niezwykły talent do pisania historii, które poruszają najczulsze struny. „Drugi płatek śniegu” to opowieść o rodzinie, stracie i nadziei — ale przede wszystkim o tym, że nawet w najciemniejsze dni może spaść kolejny, jasny płatek… taki, który zmienia wszystko ✨

Moja ocena: 8/10 🌟

Gorąco polecam każdemu,kto szyka wciągającej, emocjonalnej powieści obyczajowej z mocnym przesłaniem. Jeśli lubicie emocjonalne powieści obyczajowe z nutą zimowego klimatu — sięgajcie śmiało!

BRUNETTE BOOKS

Maks wychował się w domu dziecka. Jego nieporadna matka nie poradziła sobie z dzieckiem. Chłopak nie miał tam lekko, był zastraszany przez starszych wychowanków, dlatego też od tego czasu nienawidzi wody. Jedynym plusem mieszania w sierocińcu, było to, że poznał starszego mężczyznę, który mieszkał zaraz obok. Uchodził on za dziwaka i każdy się go bał. Dla Maksa jednak stał się przyjacielem.

Weronika to dziewczyna, która zakochała się w swoim wykładowcy i która mieszka razem z nim, tworząc bardzo toksyczny związek. Dziewczyna nie umie się od tego odciąć, tym bardziej że jej głowę zaprząta jedyna myśl - jak znaleźć pieniądze na leczenie swojej chorej siostry. Dlatego swoje potrzeby zrzuca na dalszy plan.

Jednak wszystko może trwać do jakiegoś czasu. Weronika nie mając już siły, idzie nad zalew. Tam, droga tej dwójki przetnie się w głębokiej odchłani.

Co przyniesie im los? Czy poradzą siebie z problemami, z którymi będą musieli się zmierzyć?

Wzruszająca historia, którą polecam serdecznie.

To kolejna książka autorki, po którą sięgam z przyjemnością. Tym razem z zimową aurą w tle.

Maks dzieciństwo spędza w sierocińcu i od najmłodszych lat musi się starać bardziej niż inni, walczyć o swoje, a usamodzielnienie się wymaga od niego więcej pracy. Zakochuje się w Magdzie, dziewczynie z bogatej i wpływowej rodziny. Chłopak zauważa dysonans, który wydaje się być nie do przeskoczenia. Zyskuje przyjaciela starszego, samotnego, który uchodzi za dziwaka, ale tylko on go rozumie.

Weronika zapętliła się w toksyczny związek z Marcelem, starszym od siebie, pewnym siebie, przystojnym wykładowcą akademickim, który kontroluje ją na każdym kroku i nie pozwala decydować o niczym. Nie uzyskuje również u niego wsparcia, gdy potrzebuje pieniędzy na leczenie chorej na porażenie mózgowe siostry, mierzy się z tym sama.

Tych dwoje połączył los w pewien mroźny mikołajkowy wieczór. Są w sytuacji, w której ona chciałaby zniknąć, a on przestać czuć. Czy pomogą sobie nawzajem, czy ich los się odmieni?

Fabułę spowiła klimatyczna zima, która owiała chłodem bohaterów, podrzucając im pod nogi zmrożone kłody. Wyraziści, z barwnymi charakterami, niepozbawieni wad, są ogromnym atutem powieści. Prawdziwi, z przeszłością, która nie była łatwa, ale też z nadzieją na lepszą przyszłość. Poznając ich doświadczenia życiowe, bardziej rozumiemy postępowanie, to, w jaki sposób radzą sobie z problemami. Tak wiele kobiet doświadczyło tego, co Weronika.

O przemocy fizycznej mówi się głośniej, bo bardziej widoczna, a ta psychiczna oraz zależność finansowa, przemoc słowna jest równie dotkliwa i wyniszczająca. Zalękniona kobieta boi się wszelkich decyzji, odważnych kroków, by przerwać to błędne koło, które łamie ją codziennie od środka. Postępowanie człowieka, które może nas czasem zadziwiać, być dla nas niezrozumiałe, ma głębszy podtekst i warto pochylić się, pomóc, a nie oceniać.

,,Drugi płatek śniegu" to historia o młodych ludziach, którzy chcą kochać i być kochani, ale nie zawsze jest to dane tak po prostu, a przeszkody, które należy pokonać, by zaznać szczęścia, mogą okazać się zbyt trudne. Czasem miłość potrafi sprawiać ból i wtedy należy się zastanowić, czy nie jest toksyczna. Dobre uczucie powinno dawać radość i szczęście, a nie łzy smutku. Nie pierwszy raz autorka porusza trudne, istotne tematy w swoich publikacjach. Piękna, wzruszająca historia, momentami smutna, przenikająca na wskroś swoją głębią i mocą przekazu.  

Drugi Płatek Śniegu: Jak miłość i nadzieja topią lód traumy

Są historie, które nie tylko się czyta, ale które się czuje - opowieści osadzające się w nas jak mroźne powietrze, by z czasem roztopić się w strumieniu ciepłych emocji. "Drugi Płatek Śniegu" Anny Ziobro to właśnie taka narracja: misternie utkana z bólu, samotności i nieśmiało rodzącej się nadziei. Wkraczamy w świat, gdzie najzimniejsza pora roku staje się scenerią dla walki o wewnętrzne ciepło. Przypadkowe spotkanie dwojga poranionych ludzi udowadnia, że miłość potrafi być tym jedynym, cichym szeptem, zdolnym przełamać najgrubszą warstwę lodu. To książka, która chwyta za serce swoją autentycznością i przypomina, że czasem to, czego potrzebujemy, by znów uwierzyć, jest tak kruche i unikalne jak... tytułowy drugi płatek śniegu.

Fabuła to narracja o splatających się ranach i desperacji. Maks, wychowany w chłodzie sierocińca, otoczył się murem lodu, a jego jedynym towarzyszem jest wewnętrzny mróz. Żyje na marginesie, ufając jedynie własnej, stłumionej sile. Weronika, choć pozornie w ciepłym związku, jest emocjonalnie uwięziona i zmuszona do dramatycznych wyborów przez chorobę siostry. Desperacja pcha ją do miejsca, w którym spotyka Maksa - miejsca naznaczonego cieniem i koniecznością zdobycia pieniędzy za wszelką cenę. Ich spotkanie, przypadkowe i naznaczone początkową nieufnością, jest jak iskra w lodowatej nocy. Oboje, pomimo odmiennych traum, stają się dla siebie jedynym ratunkiem i szansą na rozgrzanie. Powieść prowadzi nas przez ich powolne, bolesne oswajanie się z bliskością, pokazując, jak miłość może wykwitnąć z poczucia beznadziei. Wspólna walka z przeszłością staje się jedyną drogą do prawdziwego odkupienia.

W centrum tej poruszającej książki stoją dwie postacie będące literackim ucieleśnieniem różnych odcieni życiowej beznadziei.

? Maks, człowiek z lodu i ognia, nosi w sobie głęboki chłód sierocińca. Ukształtował go on w kogoś nieufnego, niezdolnego do przyjmowania ciepła. Jest żywym paradoksem, którego zewnętrzne opanowanie skrywa pierwotny lęk przed bliskością.

? Weronika, symbol samotności w tłumie, uwięziona jest w złotej klatce toksycznego związku, pchnięta na skraj wytrzymałości przez miłość siostrzaną. Jej autentyczne zmęczenie udawaniem sprawia, że staje się świadectwem bolesnej prawdy: największym aktem odwagi jest chęć ucieczki, zanim utracimy siebie na zawsze.

Ich wspólna droga to powolny, pełen oporu taniec, w którym dwie rany łączą się, by mogło się narodzić jedno, zdrowe serce.

Powieść ta wykracza poza klasyczny romans, skupiając się na motywach Odkupienia i Przełamywania Traumy. Postacie dźwigają ciężar przeszłości: Maks mierzy się z samotnością i chłodem emocjonalnym, a Weronika z konsekwencjami toksycznej relacji.

Autorka stawia fundamentalne pytanie: czy miłość i bliskość są w stanie uleczyć rany zadane przez los? W kontraście do bólu pojawia się motyw Nowego Początku. Spotkanie Maksa i Weroniki jest świadomą decyzją o walce o lepsze jutro. Tytułowy "drugi płatek śniegu" symbolizuje tę delikatną, ale potężną szansę na drugą szansę. Całość stanowi wzruszający obraz tego, że do pełni szczęścia potrzeba nie tylko miłości, ale i odwagi, by porzucić to, co nas niszczy.

Anna Ziobro operuje stylem, który jest równocześnie poetycki i boleśnie realistyczny. Nie ucieka od trudnych emocji, lecz ubiera je w piękny, plastyczny język, który sprawia, że czytelnik fizycznie odczuwa zarówno chłód Maksa, jak i wewnętrzne rozedrganie Weroniki. Autorka mistrzowsko używa metafor związanych z zimą, lodem i mrozem, doskonale oddając atmosferę izolacji i powolnego odmarzania serc.

Co więcej, autorka mistrzowsko maluje klimat Lublina, który przestaje być tłem, a staje się pełnoprawnym bohaterem. Opisy miasta, zwłaszcza te zimowe, są tak sugestywne i plastyczne, że czytelnik czuje się, jakby kroczył u boku Maksa i Weroniki. Po lekturze poczujesz nieodpartą chęć, by ruszyć ich śladem.

Ta lektura to propozycja, której nie można po prostu przeczytać i odłożyć. To utwór, który inicjuje głęboką, wewnętrzną rozmowę. Czytelnikowi towarzyszyć będzie cała gama intensywnych emocji: od bólu i poczucia niesprawiedliwości, przez frustrację, aż po kruchą nadzieję na ocalenie.

Powieść polecam przede wszystkim miłośnikom wzruszającej literatury obyczajowej z głębokim zacięciem psychologicznym. Jest idealna dla czytelników poszukujących w fabule autentycznych emocji, silnych bohaterów i ceniących motyw odkupienia. Jeśli szukasz opowieści, która rozgrzeje Ci serce w najzimniejszy wieczór i udowodni, że warto walczyć o siebie, "Drugi Płatek Śniegu" jest tytułem, którego nie możesz pominąć.

"Drugi Płatek Śniegu" to triumf emocjonalnej głębi nad schematem. To nie tylko historia o miłości, ale przede wszystkim o odwadze bycia sobą w świecie, który pragnie nas złamać. Anna Ziobro złożyła w całość poranione dusze Maksa i Weroniki, dając nam lekturę pełną melancholii, ale jednocześnie kipiącą życiem.

Choć czuć w niej mróz przeszłości, prawdziwa siła tej książki tkwi w nieodpartym cieple, które się z niej wylewa - w cichej, lecz niezłomnej obietnicy, że po każdej, nawet najdłuższej zimie, nadejdzie wreszcie wiosna. Ta opowieść to dowód na to, że nawet w gruzach życia można odnaleźć coś kruchego, pięknego i wyjątkowego. Gwarantuję, że ta historia chwyci Cię za serce i pozostawi ślad.